Οι μέρες περνούν τυλιγμένες από ένα παράξενο φωτοστέφανο. γεμάτο αναμνήσεις, όνειρα, φαντασιώσεις... νέων αισθήσεων με την ευαισθησία που βάζω στην καθημερινή μου εργασία. Βυθίζομαι στην ιδιωτική μου πόλη περιτριγυρισμένος από φευγαλέες, σχεδόν μέτριες σκέψεις που με βοηθούν να κάνω ένα βήμα πριν απελπιστώ και ρίξω την πετσέτα στο τίποτα...
Τα βήματά μου περνούν και περνούν όταν περπατώ μέσα από το τζαμί της Κόρδοβα, σχεδόν την αυγή με κλειστά καταστήματα με σουβενίρ και μπαρ που συλλέγουν προμήθειες. Περπατώ μέσα στην εβραϊκή συνοικία μπλεγμένος στο λαβύρινθο των δρόμων της, σε αυτό που έχω ήδη περπατήσει γιατί δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αυτή την αυγή όπου ακούω μόνο τα χαμένα βήματά μου σε ένα πέταγμα περιστεριών.
The days pass wrapped in a strange halo. full of memories, dreams, fantasies... new sensations with the sensitivity I put into my daily work. I sink into my private city surrounded by fleeting, almost mediocre thoughts that help me take a step before I despair and throw in the towel on nothingness...
My footsteps come and go as I walk through the Córdoba Mosque, almost at dawn with closed souvenir shops and bars collecting supplies. I walk through the Jewish quarter entangled in its maze of streets, in what I have already walked because I do not know what is happening to me in this dawn where I only hear my lost footsteps in a flight of pigeons.