3012.

 Ο Gerardo είναι ένας καθηγητής μηχανικής που δεν περιμένει πλέον πολλά από τη ζωή. Πρόσφατα συνταξιούχος και χήρος, για να απασχολήσει το χρόνο του, άρχισε να συνεργάζεται σε μια ΜΚΟ αφιερωμένη στην παροχή βοήθειας σε ασθενείς σε τελικό στάδιο. Στο νοσοκομείο όπου συνοδεύει τον Αντόνιο, έναν επιχειρηματία που έχει εκδιωχθεί, γνωρίζει την κόρη της Κλαούντια, η οποία είναι απίστευτα ελκυστική, η οποία έχει μια συγκρουσιακή σχέση με τον πατέρα της. Η προσοχή της Κλαούντια τον θαμπώνει και αναζωπυρώνει επιθυμίες και ελπίδες που είχε ήδη θάψει. Γιατί όχι, ρωτάει. Μόνο αργότερα συνειδητοποιεί ότι τον έχει χρησιμοποιήσει και ανακαλύπτει τον λόγο για τον οποίο ο Αντόνιο φοβόταν την κόρη του. Αλλά είναι πολύ αργά. Γοητευμένος από αυτήν, έχει γίνει άθελά του συνεργός στη δολοφονία του ασθενούς που υποτίθεται ότι φρόντιζε. Αυτό που συνέβη στο δωμάτιο 302 θα είναι ένα βάρος στη συνείδησή του που θα τον συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής του.

-------------------------------------------------

Το New Enclave είναι ένας άγονος και εχθρικός κόσμος, γεμάτος παράνομους των οποίων ο μόνος νόμος είναι αυτός του ταχύτερου περίστροφου και στον οποίο εισβάλλουν δίμορφα, ανθρώπινα όντα ικανά να μεταμορφωθούν σε τεράστια θηρία. Η νεαρή Mara Purple, ωστόσο, δεν δείχνει τον παραμικρό φόβο. Έχει μεγαλώσει με δύο τολμηρούς κυνηγούς δίμορφων που περιφέρονται στις πεδιάδες απονέμοντας δικαιοσύνη. Ξέρει πώς να παρακολουθεί, να στήνει παγίδες, να προβλέπει τον καιρό και να χρησιμοποιεί κάθε είδους όπλα. Δεν υπάρχει εχθρός ή αντιξοότητα που να μην μπορεί να ξεπεράσει. Το μόνο αίνιγμα που δεν μπορεί να λύσει είναι αυτό του δικού του παρελθόντος. Αλλά η ικανότητα της Mara και των δύο μεντόρων της θα δοκιμαστεί όταν εμφανιστούν ίχνη μιας Shadowheart στο New Enclave: μια σκοτεινή φυλή δίμορφων που θεωρούνταν εξαφανισμένη, η πιο άθλια και επικίνδυνη από όλες...

Ο κόσμος της Selesnya

--------------------------------------------

Ιδέα για βιβλίο με 12 ιστορίες σε 12 κεφάλαια.

 Τότε κατέβηκαν από τον ουρανό οι δεκάδες ιστορίες που ο Καστελάνης είχε ακούσει στη φυλακή, στο λιμάνι και τα καταγώγια. Σαν πύρινες γλώσσες σε μια δαιμονική επιφοίτηση έμπαιναν στο μυαλό του οι ζωές των ανθρώπων που είχε γνωρίσει. Με αστραπιαία ταχύτητα φίλτραρε με τον νου του τις πιο σκληρές και άδικες. Πόρνες, χαμίνια, μικροαπατεώνες, όλοι όσοι είχαν δει το απάνθρωπο πρόσωπο της κοινωνίας που τους είχε οδηγήσει σε μια ζωή φτώχειας, εγκλήματος και αποκλεισμού, χωρίς να την έχουν πραγματικά επιλέξει οι ίδιοι. Οι γλώσσες έγλειφαν κάθε χαραμάδα του μυαλού του και του ψιθύριζαν σαν Σειρήνες «Εκδικήσου!»

Άρχισε να ψιχαλίζει. Οι λεπτές στάλες της βροχής δρόσισαν τον Καστελάνη μέσα στην κάψα του φονικού. Αναμείχθηκαν με τον ιδρώτα του και κυλούσαν επάνω στο πρόσωπό του, γεμίζοντάς το με φρικιαστικές χωμάτινες ραβδώσεις από τη σκόνη που είχε καθίσει πάνω του όσο περπατούσε στις ερημιές. Η όψη του έγινε πιο τρομακτική.

Τώρα χόρευε μες στην ψιχάλα έναν απόκρυφο δαιμονικό χορό. Τα ουρλιαχτά και ο απαλός ήχος της βροχής ήταν η μουσική στον χορό του. Δεν χτυπούσε πλέον στο ψαχνό, όμως το διασκέδαζε αφάνταστα. Οι γλώσσες στο μυαλό του τον επευφημούσαν και του έλεγαν να συνεχίσει με το ίδιο πάθος.

oreo letter for my profile romeo

 i’m someone who believes in genuine connection, the kind that feels real, respect and honesty. i’ve been through so much pain especially from men who thought being wiser or financially stable gave them the right to treat me like a trash. i’ve been silenced, dismissed and an accessory they kept around while chasing other guys / boys and they whispered “I love you” with lips that lied, pretending honesty while i held the truth in my heart all along and knowing their words were just shadows in the dark.

through that pain, i found my strength. i know who i am, i know my worth and i know what i deserve. don’t mistake me for some naive or manipulated asian stereotype. i couldn’t care less about your assets, your title or your yacht. they’re just empty symbols without honesty, respect and a true connection. at the end of the day, i’m not some prize to be won or a game to be played. as taylor swift said, "if you play a stupid game, you’re gonna win stupid prizes". i’m a person with feelings, deserving of real connection and truth.

i value emotional maturity, communication and honesty. i want someone who’s serious about getting to know me, not just on the surface but for who i really am. someone who can sit in silence with me, laugh with me, dream with me and most importantly enjoying eachother's company.

let’s keep things honest, kind and beautifully human. until then, kisses 

to those who judge based on a photo because it looks fake, before calling someone fake maybe take a moment to reflect your very own profile.

prompts for cwonline

 Η θλιβερή ζωή ενός βουητού ανθρώπου, που φτάνει στην υψηλότερη συνειδητοποίηση της περιφρόνησής του για την ανθρώπινη ζωή, όπως είναι αυτό που έχει λάβει κατά τη διάρκεια της θλιβερής ζωής του. 

------------------------

Μια παρέα φίλων συναντιούνται ξανά για να γιορτάσουν την επέτειο του μεγαλύτερου από αυτούς, ο οποίος βρίσκεται σε χαμηλό σημείο και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με κανέναν, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του.

-----------------------------------

Μια ευκατάστατη, καλλιεργημένη, κάπως σνομπ οικογένεια, που καταλήγει να δέχεται, χωρίς να το ξέρει, εκείνη την άλλη οικογένεια που καταλήγει να δουλεύει στο σπίτι της.

Gagrons.

 Γενναιόδωρες μέρες 

που δίνουν ομορφιά 

σε όσους περπατούν αμόλυντα. 

Μέρες εσωτερικής εξορίας 

που έχουν τη στιχουργική ακαμψία 

ενός σονέτου

εκεί που μια επισφαλής ταυτότητα

αναζητά μόνο τη σιωπή.

Ιζήματα ομίχλης την αυγή.

Η φαντασία μας διδάσκει 

να μην εμπιστευόμαστε το πραγματικό.

Τα κοινά έργα δεν ορίζονται, 

γίνονται θραύσματα, 

σκελετικά υπολείμματα 

που χάνονται στην άμμο της λήθης.

Σκέψεις σπασμένες σε χίλια κομμάτια, 

σαν κρύσταλλοι 

που κλαίνε το ίδιο δάκρυ πολλές φορές.

-=-

Η ζωές μας θολές νοσταλγίες

δοκιμαστικές απογραφές

με σήματα Μόρς.

Μάρτυρες της απόχρωσης

και του βωβού νοήματος

στην μεταβατικότητα

της συνεχούς διαφωνίας.

Είναι η ηχώ μιας αφυπνισμένης συνείδησης 

με τον τόνο της φωνής των επιστροφών.

Δαμάζουμε τις λέξεις

σε αυτό το έδαφος της λαμπρότητας

που ανοίγεται στο Πιθανό

και το παιχνιδιάρικο avatar κάποιων θεών

που παίζουν ζάρια. 

Μέσα οι στενές 

περιπλανήσεις της κυκλοφορίας, 

ο ύπνος είναι πάντα ένα ευχάριστο μέρος, 

μια περιοχή που πρέπει να καλυφθεί 

και έχει τα δρομολόγιά της 

στην ατέρμονη πραγματικότητα

εκεί που οι σκιές είναι λούτρινα όνειρα, 

αυστηρές ελπίδες 

που δεν κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι

και βυθίστηκαν στην άγονη επιφάνεια 

της παλίρροιας.

-=-

Να είσαι αγάπη,

στο σωστό μέτρο των ονείρων, 

παιδική ηλικία χωρίς ωχρά κηλίδα 

που κρατά ένα λαμπερό και ολόκληρο όνομα,

ή ο θαλάσσιος καθρέφτης των σύννεφων

που αναχαιτίζουν τους γλάρους 

τυλιγμένους στον αέρα.

Κύματα αέρα που διέσχισαν ζωντανά, 

περνώντας την πρώτη πλευρά

της ανοικτής θάλασσας

που χτυπά τη φυσική αίσθηση 

της ομορφιάς και σώζει το φόβο 

του αναγνωρίσιμου 

στην αντιστροφή του νοήματός της.

Να είσαι αγάπη,

πρωτότυπη ειρήνη αναμνήσεων.

Σε αυτό το μέτρο που το μπλε χρώμα,

κινεί τον αέρα του φωτός

και αναβάλει την καταιγίδα.

Να είσαι αγάπη,

εκεί που ο χρόνος δεν κοιμάται,

μια εικόνα χωρίς γωνίες 

για να βρει καταφύγιο, 

ο αρνούμενος την εγγύτητα σε κόσμους 

που δεν αντιλαμβάνεται, 

επιβεβαιώνοντας σε όλη την αγνότητά του, 

την κατάσταση αυτού που αντανακλάτε.

Απλά 

Να είσαι αγάπη!

-=-

The Path of the Unseen.

 A river of stone in a sepia tide,

Where the ghosts of the centuries quietly hide,

Each brick is a heartbeat, a heavy-set bone,

In a kingdom of iron and weathered-gray stone.

They stretch to the edge of a vanishing light,

Like a ladder of shadows climbing into the night,

Worn smooth by the friction of thunderous wheels,

And the rhythmic percussion of iron and heels.

## The Texture of Time

How many secrets are pressed in the grain?

How many sorrows and washings of rain?

The surface is rippled like waves on a bay,

Capturing glimpses of a dying day.

There is a music in how they are laid,

In the mathematical order the masons have made,

A mosaic of labor, a tapestry tough,

Of edges made gentle and surfaces rough.

---

## The Path of the Unseen

It is a road for the weary, a path for the bold,

Drenched in a palette of copper and gold,

Where the highlight catches a silvered gleam,

Like the fleeting logic of a half-recalled dream.

No blade of grass dares to break through the seam,

In this stoney-faced desert, this industrial scheme,

Just the endless recurrence of shape and of form,

Standing defiant against every storm.

### The Echoing Floor

* **The Weight:** They carry the burden of all who pass by.

* **The Light:** They swallow the sun and reflect the dark sky.

* **The Silence:** They speak in a language of silence and grit.

* **The Spirit:** They are the foundation where history is knit.

It pulls at the vision, it leads the eye home,

Through the alleys of London or the ruins of Rome,

A perspective that narrows as distance grows deep,

While the city around it has fallen asleep.

Oh, keep to the cobbles, the steady and sure,

Where the craftsmanship lives and the echoes endure,

For beneath every step is a story untold,

Paved in a river of sepia and gold.

---

3 st

 Η Mahin, 70 ετών, ζει μόνη της στην Τεχεράνη από τότε που πέθανε ο σύζυγός της και η κόρη της έφυγε για την Ευρώπη. Ένα απόγευμα, το τσάι με φίλους την οδηγεί να σπάσει τη μοναχική της ρουτίνα και να αναζωογονήσει την ερωτική της ζωή. Αλλά όταν η Mahin ανοίγεται σε ένα νέο ειδύλλιο, αυτό που ξεκινά ως μια απροσδόκητη συνάντηση μετατρέπεται γρήγορα σε μια απρόβλεπτη και αξέχαστη βραδιά.

-----------

Σε ένα απομακρυσμένο χωριό φωλιασμένο στα βουνά του Κουρδιστάν, όλοι αγαπούν το ποδόσφαιρο, αλλά δεν υπάρχει επίπεδο έδαφος για να παίξουν. Τα παιδιά αποφασίζουν να ανέβουν στο βουνό αναζητώντας ένα μέρος για να διασκεδάσουν.

================

Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα το 1987. Το Σαρντάστ, μια κουρδική πόλη στα σύνορα Ιράν-Ιράκ, μαζί με πολλά χωριά στις γύρω περιοχές γίνονται στόχος χημικών όπλων από τις ιρακινές δυνάμεις. Ο Ghader, ένας ντόπιος χωρικός και η έγκυος σύζυγός του, καθώς και τα τρία μικρά παιδιά τους, εκτίθενται στις χημικές ουσίες και τραυματίζονται. Η κατάσταση στην πόλη και τις γύρω πόλεις είναι χαοτική. Ο Ghader πρέπει να προσπαθήσει να κρατήσει την οικογένειά του ζωντανή χωρίς τη βοήθεια κανενός.

-------------------------