Η βροχή σφυροκοπούσε το τζαμωτό πάνω από το κρεβάτι. Θα
χρειάζονταν όμως πολλές βροχές ακόμα για να καθαρίσει
τελείως η πόλη από τη βρομιά του πολέμου. Είχαν περάσει
πέντε χρόνια απ’ όταν τέλειωσε και στις περισσότερες γειτονιές
έβλεπες ακόμη τα σημάδια των βομβαρδισμών. Η ζωή έπαιρνε
και πάλι το δρόμο της, τα τρόφιμα έλειπαν ακόμη, τα πράγματα
όμως ήταν καλύτερα από την περσινή χρονιά, τόσο καλύτερα
που ο κόσμος άρχιζε να θυμάται ξανά πώς ήταν όταν έτρωγε του
σκασμού και το κρέας ήταν αληθινό και όχι κονσέρβα.
Λίγο πιο κει, μπροστά στο μεγάλο κτίριο με τη σέρα, ήταν μια
καντίνα που πουλούσε ψάρι με τηγανητές πατάτες. Μύριζαν
την μπόχα από το τηγανόλαδο και το ξίδι. Ο Έντι έτριψε την
κοιλιά του και τράβηξε τον Σαμ προς την παράγκα. Η Άλις τους
ακολούθησε κάνοντας ένα μορφασμό αηδίας. Παρήγγειλαν
όλοι, η Άλις πλήρωσε τον πωλητή και χαμογέλασε στον Έντι
προσφέροντάς του ένα κεσεδάκι με τηγανητό ψάρι.
------------------------------------------------------------------------------