Στις αίθουσες της ώχρας, ο χρόνος μένει ακίνητος και αργός, Εκεί που το φως, ένας ζωγράφος, χαϊδεύει τους τοίχους από κάτω. Ένα πέρασμα βαθύ, σκιερό, σιωπηλό, οδηγεί σε μια φωτεινότητα, όπου βρίσκονται δύο παράθυρα. Οι τοίχοι, ένας καμβάς, φορούν τα σημάδια των χρόνων. Μια ξεφλουδισμένη ιστορία, που ψιθύρισε μέσα από τους φόβους, από άδεια δωμάτια, και ηχώ στη σκόνη, εκεί που μένουν οι αναμνήσεις, στη σκουριά που ξεθωριάζει. Οι ηλιαχτίδες κατεβαίνουν, σε γωνιακές, χρυσές ράβδους, Μια σκηνή από σκιές, που φτάνει στα αστέρια. Ένας κόσμος αόρατος, σε απόλυτη απλότητα. Προσκλητικά μάτια, για να τρυπήσουν τη νύχτα που σβήνει. Μια υπόσχεση ψιθύρισε, σε αυτόν τον μοναχικό χώρο.
Εκεί που παραμονεύει το σκοτάδι, παλεύοντας με το φως. Μια έντονη αντίθεση, ένα δράμα παιγμένο σε αποχρώσεις, με ξεθωριασμένο μεγαλείο και ξεχασμένες απόψεις και ο χρόνος ξεχνά, για να σημαδέψει μια άλλη μέρα. Σε αυτό το μακρύ πέρασμα, όπου οι σκιές σέρνονται, μια αίσθηση λαχτάρας, μυστικά θαμμένα βαθιά.
Οι τοίχοι είναι μάρτυρες, στιγμών που έχουν περάσει, μια ψιθυριστή ηχώ, μιας περασμένης αυγής. Ένα μονοπάτι ξεδιπλώνεται, σε αποχρώσεις χρυσής χάρης, για ένα ταξίδι προς τα μέσα, σε έναν ιερό χώρο.
Σε σιωπηλούς διαδρόμους, όπου οι ηχώ πατάνε απαλά, ένα ταμπλό ξετυλίγεται, όπου το φως και οι σκιές παντρεύονται. Εκεί που ξεφλουδίζουν τα στρώματα που ψιθυρίζουν, σκίζουν την καρδιά.
Ένα τούνελ εκτείνεται, βαμμένο σε ζεστές αποχρώσεις, της ώχρας, της κρέμας, και όπου το φως του ήλιου μήνυει για είσοδο, ρίψη λωρίδων στο πάτωμα, ένας γεωμετρικός χορός, για πάντα. Μια σιωπηλή υπόσχεση, απαντώντας στο κάλεσμα του χρόνου σε ήσυχη αγρυπνία. Το φως κατεβαίνει, με χρυσές, λοξές ακτίνες, μια σκηνή δράματος, στις μέρες που ξεθωριάζουν. Ζωγραφίζει τους τοίχους, με πινελιές κεχριμπαρένιας φωτιάς. Εκεί που ο χρόνος σταματάει και παίρνει το σιωπηλό του τίμημα.
Στα βασίλεια του σούρουπου, όπου σέρνονται οι σκιές, ένα πέτρινο μονοπάτι, στη σιωπή του λυκόφωτος εκεί που τα αρχαία μυστικά συνθλίβουν απαλά. μια σιωπηλή έκκληση για κουρασμένες ψυχές, αιώνια σε αυτή τη μαγεμένη, σκιασμένη γη.
Εκεί που το φως του φεγγαριού ζωγραφίζει στην ασημένια ομίχλη. Τα λιθόστρωτα, ένα απόκοσμο μονοπάτι σε βασίλεια πέρα, όπου οι λύπες θρηνούν για χαμένες στιγμές και για μελλοντικά ξοδευμένα. εκεί που ο χρόνος σταματά, στο χείλος της μνήμης κάθε βήμα μια ηχώ, απαλή και χαμηλή, προστασία μυστικών, θωράκιση γοητειών. Μια μυστικιστική ανάβαση, στους απόηχους του χρόνου.