Σκιές που μεγαλώνουν γύρω από τους τοίχους
Ψίθυροι αντηχούν στις στοιχειωμένες αίθουσες
Παγιδευμένοι μέσα σε ένα κλουβί δικής μας κατασκευής
Σκοτάδι που καταπίνει για όνομα του Θεού
[Στίχος 2]
Οι γονείς λένε ότι είναι απλώς μια άλλη φάση
Τα μάτια βλέπουν μέσα από το μακρύ και στριμμένο λαβύρινθο
Φορώντας μαύρα σαν μια ατελείωτη νύχτα
Οι καρδιές είναι βαριές αλλά στεκόμαστε όρθιοι
[Ρεφρέν]
Ακούστε τις φωνές που ανεβαίνουν στον πόνο
Βροντή που πέφτει σαν δυνατή βροχή
Ο κόσμος θα φορέσει τις σκιές σαν μανδύα
Στο σκοτάδι δεν θα πνιγούμε ποτέ
[Στίχος 3]
Ουρλιάξτε μέχρι οι πνεύμονές μας να μπορούν μετά βίας να αναπνεύσουν
Σιωπηλά φαντάσματα χορεύουν από κάτω
Μελαγχολία τυλιγμένη γύρω από το δέρμα μας
Στο τέλος θα αφήσουμε τη νύχτα να ξεκινήσει
[Γέφυρα]
Οι αλυσίδες απελευθερώνονται από τα σκουριασμένα δεσμά
Κάτω από το φεγγάρι λέμε τη γνώμη μας
Γοτθική οργή και δεν υπάρχει επιστροφή
Ασφαλής μέσα στις σκιές
Ξεθώριασμα σε μαύρο
[Ρεφρέν]
Ακούστε τις φωνές που ανεβαίνουν στον πόνο
Βροντή που πέφτει σαν δυνατή βροχή
Ο κόσμος θα φορέσει τις σκιές σαν μανδύα
Στο σκοτάδι δεν θα πνιγούμε ποτέ
Κάτω από τα καμπαναριά της σκιασμένης κατήφειας
Τα στασίδια κρύωσαν από τον ύμνο της καταστροφής
Τα gargoyles κοίταξαν με διαπεραστική πέτρα
Κάθε ψίθυρος σκαλισμένος από σάρκα και οστά
[Στίχος 2]
Βιτρό θρυμματισμένο στο βελούδινο σκοτάδι
Μάτια που ανάβουν με μια φλογερή σπίθα
Η χορωδία τραγούδησε σε τόνους τρόμου
Ενώ ο φόβος ξεχύθηκε εκεί που οι άγγελοι μάτωσαν
[Ρεφρέν]
Στο συμπλέκτη του λυκόφωτος χορέψαμε με τη μοίρα
Καθώς τα τέρατα ξύπνησαν πέρα από την πύλη
Η ηχώ ανέβηκε, ο κόσμος έμεινε ακίνητος
Μια τρέλα που γεννήθηκε από το θέλημα του Ουρανού
[Στίχος 3]
Τα λόγια του ιεροκήρυκα περιστρέφουν ιστούς ψεμάτων
Ένας γοτθικός ψαλμός κάτω από τον μαύρο ουρανό
Ο βωμός ράγισε, τα στασίδια έκαναν σεισμό
Δεν υπάρχει σωτήρας εδώ για να πάρουν οι ψυχές
[Γέφυρα]
Στους πυλώνες ψηλά ήρθαν οι αναζητητές
Γοητευμένος από το φως αλλά σχισμένος από τη φλόγα
Οι κραυγές τους ήταν προσευχές, οι προσευχές τους ήταν πέτρινες
Η νύχτα κατανάλωσε τον φοβισμένο τόνο τους
[Ρεφρέν]
Στο συμπλέκτη του λυκόφωτος χορέψαμε με τη μοίρα
Καθώς τα τέρατα ξύπνησαν πέρα από την πύλη
Η ηχώ ανέβηκε, ο κόσμος έμεινε ακίνητος
Μια τρέλα που γεννήθηκε από το θέλημα του Ουρανού
Δεν έχω φύγει από αυτό το δωμάτιο εδώ και μέρες,
Οι κουρτίνες τραβιέται, τα χρώματα ξεθωριάζουν.
Οι σκέψεις μου είναι βαριές, δυσβάσταχτες,
Υπάρχει κάτι κακό στον αέρα.
Είναι ο κόσμος, ή είμαι εγώ,
Γίνεται πιο σκοτεινό από ό, τι πρέπει να είναι;
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Βλέπω το φως να διαλύεται και να πεθαίνει.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Θα δραπετεύσω ή είμαι η νύχτα;
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Θα μπορέσω ποτέ να το διορθώσω αυτό;
Αν υπάρξει μια αυγή πέρα από αυτή την καταιγίδα,
Μια φευγαλέα ελπίδα να με κρατήσει ζεστό.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Μαύρος ήλιος..
Μαύροι ουρανοί..
Ο καθρέφτης δείχνει ένα πρόσωπο που ήξερα,
Αλλά τώρα είναι χλωμό και ραγισμένο στα δύο.
Ανάβω ένα κερί, αλλά δεν θα μείνει,
Η φλόγα του κάμπτεται χαμηλά και στη συνέχεια σβήνει.
Αναρωτιέμαι αν είμαι παρελθόν επισκευή,
Ή αν υπάρχει ακόμα μια σπίθα κάπου.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Βλέπω το φως να διαλύεται και να πεθαίνει.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Θα δραπετεύσω ή είμαι η νύχτα;
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Θα μπορέσω ποτέ να το διορθώσω αυτό;
Αν υπάρξει μια αυγή πέρα από αυτή την καταιγίδα,
Μια φευγαλέα ελπίδα να με κρατήσει ζεστό.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Μαύρος ήλιος.. (μαύροι ουρανοί)..
(Μαύροι ουρανοί).
Αν υπάρχει τρόπος, πρέπει να ξέρω,
Πριν αυτό το σκοτάδι αρχίσει να μεγαλώνει.
Είναι πολύ αργά, ή μπορώ να πολεμήσω,
Φέρτε πίσω τη ζεστασιά στις ατελείωτες νύχτες;
Ας το κάνουμε αυτό άλλη μια φορά!
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Το φως έχει φύγει, αλλά ακόμα προσπαθώ.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Δεν θα ενδώσω. Δεν μπορώ να αρνηθώ.
Μαύρος ήλιος, μαύρος ουρανός!
Θα μπορέσω ποτέ να το διορθώσω αυτό;
Πέρα από την καταιγίδα, η αυγή θα ανατείλει,
Μια φευγαλέα λάμψη μέσα από σκοτεινές νύχτες.
Μαύρος ήλιος, μαύρες νύχτες.
Στις σκιές της νύχτας, εκεί που λάμπει το φως του φεγγαριού, ντυμένοι στα μαύρα, περπατάμε στα όνειρα. Ανάμεσα στις επιτύμβιες στήλες, όπου βρίσκεται η σιωπή, χορεύουν γυναίκες, κάτω από τον έναστρο ουρανό.
[Ρεφρέν]
Ω, στο σκοτάδι, βρίσκουμε το φως μας, Στην αγκαλιά του νεκροταφείου, η νύχτα αισθάνεται σωστή. Με ειρήνη στις καρδιές μας και χαρά στο βήμα μας, χορεύουμε με τις σκιές, δίπλα-δίπλα.
[Στίχος 2]
Κάτω από γοτθικές καμάρες, όπου οι σκιές μπλέκονται, Στην κρύα, σκοτεινή νύχτα, τα πνεύματά μας ευθυγραμμίζονται. Μαύροι βελούδινοι μανδύες, ψίθυροι τη νύχτα, Απολαμβάνουμε το μυστήριο, την ομορφιά στον τρόμο.
[Ρεφρέν]
Ω, στο σκοτάδι, βρίσκουμε το φως μας, Στην αγκαλιά του νεκροταφείου, η νύχτα αισθάνεται σωστή. Με ειρήνη στις καρδιές μας και χαρά στο βήμα μας, χορεύουμε με τις σκιές, δίπλα-δίπλα.
[Στίχος 3]
Με κάθε βήμα, μια ιστορία ξεχασμένων ψυχών, Στη σιωπή του νεκροταφείου, το πνεύμα μας ξεδιπλώνεται. Χορεύοντας μέσα στην ομίχλη, με τον ήχο του γέλιου, Σε αυτόν τον γοτθικό κόσμο, η χαρά μας βρίσκεται.
[Ρεφρέν]
Ω, στο σκοτάδι, βρίσκουμε το φως μας, Στην αγκαλιά του νεκροταφείου, η νύχτα αισθάνεται σωστή. Με ειρήνη στις καρδιές μας και χαρά στο βήμα μας, χορεύουμε με τις σκιές, δίπλα-δίπλα.
[Outro]
Στη γοτθική νύχτα, βρίσκουμε την ειρήνη μας, τις καρδιές μας σε αρμονία, οι ανησυχίες μας σταματούν.
Στις σκιές του κάστρου θα τη βρούμε
Με ένα στέμμα μεσάνυχτα δεν είναι παρωπίδα
Διατάζει το βαλς των πνευμάτων στο ρυθμό της
Μυστήριο και μεγαλείο εκεί που συναντιούνται τα σκοτεινά όνειρα
[Στίχος 2]
Ο θρόνος της στο φως των κεριών τρεμοπαίζει
Οι ψίθυροι αντηχούν μυστικά που ξέρει
Φορώντας μυστικά όπως ένας δαντελένιος κορσές σφιχτά
Φέρνει εφιάλτες μέσα στη νύχτα
[Ρεφρέν]
Ω γοτθική βασίλισσα βασίλισσα του σκότους
Ένα βλέμμα από εσάς ανάβει μια σπίθα
Απόκριες σας μεγάλη αυτοκρατορία stark
Αφήνεις ανεξίτηλο το στίγμα σου
[Στίχος 3]
Κοράκι φτερά στα μαλλιά της καθαρή νύχτα
Μάτια που τρέμουν ψυχές και κλέβουν το φως
Υφαίνει ένα ξόρκι με κάθε βήμα που κάνει
Κάθε ανάσα μια ψιθυριστή φεγγαρόλουστη λίμνη
[Ρεφρέν]
Ω γοτθική βασίλισσα βασίλισσα του σκότους
Ένα βλέμμα από εσάς ανάβει μια σπίθα
Απόκριες σας μεγάλη αυτοκρατορία stark
Αφήνεις ανεξίτηλο το στίγμα σου
[Γέφυρα]
Το γέλιο της αντηχεί στις χλωμές ακτίνες του φεγγαριού
Μια συμφωνία ατελείωτων φθινοπωρινών ημερών
Με κάθε σκιά μπορεί να λυγίσει και να ταλαντευτεί
Στην αγκαλιά της παρασυρόμαστε
Ο γοτθικός πρίγκιπας επιστρέφει ζοφερός
Μέσα στην καρδιά του αιώνια μοίρα
Τραγουδά με πάθος αγνό και μεγαλειώδες
Ένας trendsetter σε αυτή τη σκοτεινή χώρα
[Στίχος 2]
Τα μάτια του σκιάζονται βαθιά και άγρια
Μια βασανισμένη ψυχή ποτέ ήπια
Σεβασμός και κολακεία που επιδιώκεται
Σε στρώματα θλίψης έχει πιαστεί
[Ρεφρέν]
Ω η φωνή του είναι κρύα σαν τη νύχτα
Ηχώ στο χλωμό φως του φεγγαριού
Μια καντάδα στοιχειωμένου τόνου
Ο γοτθικός πρίγκιπας στο θρόνο του
[Στίχος 3]
Σε βελούδινες ρόμπες και δαντέλες τόσο λεπτές
Χορεύει κάτω από τον ουρανό του κρασιού
Το πλήθος με δέος καθώς δηλώνει
Η αγάπη του τυλιγμένη σε σκοτεινές απελπισίες
[Γέφυρα]
Μέσα από την ομίχλη και την ομίχλη περπατά μόνος του
Αναζητώντας παρηγοριά που δεν εμφανίστηκε ποτέ
Ένας μονάρχης αυτής της ώρας του λυκόφωτος
Σε φεγγαρόλουστα χωράφια
Η καρδιά του ένα λουλούδι
[Ρεφρέν]
Ω η φωνή του είναι κρύα σαν τη νύχτα
Ηχώ στο χλωμό φως του φεγγαριού
Μια καντάδα στοιχειωμένου τόνου
Ο γοτθικός πρίγκιπας στο θρόνο του