Γενναιόδωρες μέρες
που δίνουν ομορφιά
σε όσους περπατούν αμόλυντα.
Μέρες εσωτερικής εξορίας
που έχουν τη στιχουργική ακαμψία
ενός σονέτου
εκεί που μια επισφαλής ταυτότητα
αναζητά μόνο τη σιωπή.
Ιζήματα ομίχλης την αυγή.
Η φαντασία μας διδάσκει
να μην εμπιστευόμαστε το πραγματικό.
Τα κοινά έργα δεν ορίζονται,
γίνονται θραύσματα,
σκελετικά υπολείμματα
που χάνονται στην άμμο της λήθης.
Σκέψεις σπασμένες σε χίλια κομμάτια,
σαν κρύσταλλοι
που κλαίνε το ίδιο δάκρυ πολλές φορές.
-=-
Η ζωές μας θολές νοσταλγίες
δοκιμαστικές απογραφές
με σήματα Μόρς.
Μάρτυρες της απόχρωσης
και του βωβού νοήματος
στην μεταβατικότητα
της συνεχούς διαφωνίας.
Είναι η ηχώ μιας αφυπνισμένης συνείδησης
με τον τόνο της φωνής των επιστροφών.
Δαμάζουμε τις λέξεις
σε αυτό το έδαφος της λαμπρότητας
που ανοίγεται στο Πιθανό
και το παιχνιδιάρικο avatar κάποιων θεών
που παίζουν ζάρια.
Μέσα οι στενές
περιπλανήσεις της κυκλοφορίας,
ο ύπνος είναι πάντα ένα ευχάριστο μέρος,
μια περιοχή που πρέπει να καλυφθεί
και έχει τα δρομολόγιά της
στην ατέρμονη πραγματικότητα
εκεί που οι σκιές είναι λούτρινα όνειρα,
αυστηρές ελπίδες
που δεν κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι
και βυθίστηκαν στην άγονη επιφάνεια
της παλίρροιας.
-=-
Να είσαι αγάπη,
στο σωστό μέτρο των ονείρων,
παιδική ηλικία χωρίς ωχρά κηλίδα
που κρατά ένα λαμπερό και ολόκληρο όνομα,
ή ο θαλάσσιος καθρέφτης των σύννεφων
που αναχαιτίζουν τους γλάρους
τυλιγμένους στον αέρα.
Κύματα αέρα που διέσχισαν ζωντανά,
περνώντας την πρώτη πλευρά
της ανοικτής θάλασσας
που χτυπά τη φυσική αίσθηση
της ομορφιάς και σώζει το φόβο
του αναγνωρίσιμου
στην αντιστροφή του νοήματός της.
Να είσαι αγάπη,
πρωτότυπη ειρήνη αναμνήσεων.
Σε αυτό το μέτρο που το μπλε χρώμα,
κινεί τον αέρα του φωτός
και αναβάλει την καταιγίδα.
Να είσαι αγάπη,
εκεί που ο χρόνος δεν κοιμάται,
μια εικόνα χωρίς γωνίες
για να βρει καταφύγιο,
ο αρνούμενος την εγγύτητα σε κόσμους
που δεν αντιλαμβάνεται,
επιβεβαιώνοντας σε όλη την αγνότητά του,
την κατάσταση αυτού που αντανακλάτε.
Απλά
Να είσαι αγάπη!
-=-