Στην πιο συναισθηματικά απλόχερη στιγμή τους, οι πάντα αδυσώπητοι ρεαλιστές αδερφοί Νταρντέν διακρίθηκαν για ακόμα μία φορά στις Κάννες με μια σκληρή και συνάμα τρυφερή καταγραφή της πορείας ενός βασανισμένου ορφανού αγοριού προς την αποδοχή, την ωριμότητα και, ναι, την αγάπη.
Σύνοψη
Ένα ατίθασο και άγριο αγόρι μεγαλώνει εγκαταλειμμένο από τον πατέρα του σε ένα οικοτροφείο μέχρι τη στιγμή που μια νεαρή κομμώτρια θα αρχίσει να το φιλοξενεί στο σπίτι της και θα προσπαθήσει να τιθασεύσει την παραβατική συμπεριφορά του.
=============================
Σύνοψη
Ο Γιάννης μεγαλώνει με τη μητέρα του, η οποία διαθέτει μαντικές ικανότητες, αποφασίζει να εντάξει στην παρέα του έναν περιθωριοποιημένο έφηβο. Αφημένα στην τύχη τους, τα αγόρια εξερευνούν τους εαυτούς τους μέσα από την επιθετικότητα και τη βία. Καθώς η συμπεριφορά τους κλιμακώνεται, ο Γιάννης βιώνει μια σειρά από αποκαλυπτικά οράματα. Μπορεί η διαίσθησή του να οδηγήσει τον ίδιο και τους φίλους του σε ένα ασφαλέστερο μονοπάτι ή είναι καταδικασμένοι να βουλιάξουν στη βία;
==============================
Just a little while ago they promised the wind
for tomorrow; and the rain, which comes with the wind,
It may also come tomorrow, when the heavy sky
of clouds crossing the continent, in
board I don't know where. And where will I go
be, tomorrow, when these clouds have
gone, and only the trees
with the broken branches remember that the
Did the wind steal their leaves? It is possible that
I may come to be among these leaves,
or beneath them, thick with moisture
of the earth, as if they were a cloak; but
I don't know if that's what the wind wanted to tell me
when he spoke to me, through the cracks in the
door, and only the secret noises of the night
they responded to him. Maybe that's why I left myself
stay awake. They can't always be heard
these dialogues; not even guess, in the morning
future, the predictable destiny of a being.
Μόλις πριν από λίγο υποσχέθηκαν τον άνεμο
για αύριο? και η βροχή, που έρχεται με τον άνεμο,
Μπορεί επίσης να έρθει αύριο, όταν ο βαρύς ουρανός
των νεφών που διασχίζουν την ήπειρο, σε
σανίδα δεν ξέρω που. Και πού θα πάω
είναι, αύριο, όταν αυτά τα σύννεφα έχουν
έφυγε, και μόνο τα δέντρα
με τα σπασμένα κλαδιά θυμηθείτε ότι το
Ο άνεμος τους έκλεψε τα φύλλα; Είναι πιθανό ότι
Μπορεί να είμαι ανάμεσα σε αυτά τα φύλλα,
ή από κάτω τους, πυκνά από υγρασία
της γης, σαν να ήταν μανδύας· αλλά
Δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να μου πει ο άνεμος
όταν μου μίλησε, μέσα από τις χαραμάδες του
πόρτα, και μόνο οι μυστικοί θόρυβοι της νύχτας
του αποκρίθηκαν. Ίσως γι' αυτό άφησα τον εαυτό μου
μείνε ξύπνιος. Δεν ακούγονται πάντα
Αυτοί οι διάλογοι? ούτε καν να μαντέψετε, το πρωί
μέλλον, το προβλέψιμο πεπρωμένο ενός όντος.
----------------------------------------------
Από όλες τις εμμονές μου, τις οποίες λατρεύω, φυσικά, το τραγικό είναι να θέλω να αιμορραγήσω μέχρι θανάτου ξεφορτώνοντας τον εαυτό μου, τα βιβλία είναι αυτά που με χάνουν περισσότερο. Δηλαδή, με χτύπησαν. Η χρονιά της πανδημίας συνοδεύτηκε από άλλες τραγωδίες, καθεμία πιο ανθρώπινη, καθεμία πιο πλούσια και προκλητική. Όλοι πηγαίνουν μαζί μου από το χέρι, στηρίζοντάς με στο πιο όμορφο μονοπάτι της ζωής, στο οποίο συνοδεύομαι από όντα τόσο άξια όσο οι συνταγματάρχες των βιβλίων μου. Όταν δεν μπορούσα να διαβάσω, εκείνες τις μέρες του Μαρτίου, λόγω κούρασης, μπλοκαρίσματος ή πόνου, η φωνή του φιλοσόφου ήταν εκεί για να χαϊδεύει τις ώρες του ύπνου μου.
Εκεί ήταν, οι νυχτερινές ώρες επιβίωσης και τα χάπια που τώρα θυμάμαι με ανακούφιση και ευγνωμοσύνη.
==========================
Εξορία και αυτοβιογραφία συνδέονται αναπόσπαστα όχι μόνο ως προς την αντίστασή τους στον ορισμό, αλλά στην εγγύτητά τους με δύο άλλες έννοιες - γέννηση και θάνατο. Όπως έχουν δείξει πολλά εξόριστα κείμενα, η εξορία στέκεται δίπλα στο θάνατο όχι ως αντιγραφή ή αναπαραγωγή αλλά ως παραμόρφωση, συνειδητή απόδοση και αλλοίωση του θανάτου. Στην εξορία η ζωή τελειώνει, όμως συνεχίζει· Το αποτέλεσμα είναι ότι ο εαυτός χωρίζεται από μια έννοια της χρονικότητας που επιτρέπει στον παρόντα εαυτό να επιθεωρήσει και να αναδημιουργήσει το προηγούμενο, να του δώσει μια νέα γέννηση. Αυτοβιογραφία είναι ακριβώς αυτό, μια απόδοση, μια αντίδραση ενός εαυτού που κατέστη δυνατό από έναν ουσιαστικό διαχωρισμό». Y sigue: «Και αν και δεν είναι όλες οι αυτοβιογραφίες περιέχουν ή ακόμα και χτυπούν σε ένα τέλος -έναν θάνατο- την έννοια του Η αρχή και η οριστικότητα είναι πάντα σιωπηρές, έστω και μόνο στο πολύ αναγκαία για την έναρξη και το τέλος του κειμένου. Ο αυτοβιογράφος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα δύσκολο έργο: την ένωση της γέννησης και του θανάτου μιας ζωής με εκείνες ενός κειμένου. Όλοι από αυτά τα ζητήματα έρχονται στο φως τόσο από την εξορία όσο και από την αυτοβιογραφία, και τις προσπάθειες των Ισπανών που προσπάθησαν να καταγράψουν τη ζωή τους και τα ταξίδια τους ως συνέπεια του εμφυλίου πολέμου είναι ζωτική απόδειξη της πολυπλοκότητάς τους.
=========================
Υπόκυψες
στην καταπίεση των ορίων
και μέσα από λανθάνων αναστεναγμούς
λικνίζεις την πληρότητά σου.
Τα χείλη σου
απογυμνώνουν τις ηχώ
εκεί που η ουσία σου ανθίζει
ανάμεσα στους ανέμους
εκεί που γκρεμοί σιωπής
προσμετρούν το βάθος σου.
Πόσοι αιώνες κόλλησαν το μυαλό σου
σου έσφιξαν την ψυχή
και δεν τα παράτησες.
Ασύνδετες υφές
σε πλάγιο ύφος
της διφορούμενης μοναξιάς.
Επιστροφές στο ακρωτηριασμένο χρώμα
της συνημμένης έννοιας
καταραμένο από τη λήθη.
Στην απουσία σου
πολλαπλασιάζω
τις σιωπές μου
μέχρι να γίνουν ήχοι
στη σιωπή των αναμνήσεων.
================================
Εκκρέουν ροές
από τις γυμνές σταγόνες της απουσίας σου
εκεί που η μυστικότητα
εκτοξεύει δόρατα
και αιμορραγεί τις λέξεις
της σιωπής μου.
Ζεις στην υγρασία των μελανιών μου
χαϊδεύοντας φαντασιώσεις.
Η φωνή σου είναι μόνο μνήμη
μεταμορφώθηκε σε ξυράφι
που κόβει τα όρια
και τα περιθώρια.
Σε αγγίζω
σε κάθε κοίλο φιλί
την αυγή εκεί που
φιλτράρεται η αναμονή
στις παρουσίες των ονείρων.
================================
Χρησιμοποιώ τις λέξεις για να συνθέσω τις σιωπές μου
μεταξύ της απομυθοποίησης και της προσδοκίας
μέσα εκεί αισθάνομαι ζωντανός
εμβαθύνοντας στο ένστικτο της επιβίωσης
σε διαρκή αναζήτηση και διαρκή δημιουργία.
Αυτή είναι η μαγεία του χρόνου
εκεί στους κρύους τάφους του ωκεανού
το όνειρό μου χωρίς ορίζοντες,
ξεκάθαρο, καθαρό και υπεράνθρωπο.
Η πολυετής κλεψύδρα της ύπαρξης
θα γυρίζει πάντα και μαζί της ένα κομμάτι σκόνης
και στις πύλες του Αχώρητου
δεν περνάνε πια σκιές,
Απλά άνθρωπε είσαι μια παρουσία
αόρατη σιωπηλή παρουσία
εκεί που τα πράγματα περιμένουν το φως,
στις αποστάσεις που ξεδιπλώνει ο ουρανός.
============================
Οι απόηχοι του πόνου
συγχωνεύονται με την μυρωδιά της βροχής.
Γυμνή η ψυχή μου στο πάτωμα επικαλυμμένη με το αίμα της
αναζητεί τα χνάρια της ζωής.
Μια όμορφη μούσα διεφθαρμένη
ένας άγγελος χαμένος στη λήθη
χωρίς φτερούγες και φωτοστέφανο.
Κάποτε παραδεισένιος
τώρα, δεμένος με την κόλαση
φιλά τα λερωμένα χείλη της
Και ψιθυριστά, της λέει:
Άρον ψυχή
τις αμαρτίες σου και
περιπάτει...
=========================
Ένα πλοίο πέφτει σε φουρτούνα. Ένας καταυλισμός προσφύγων γίνεται στόχος εμπρηστών. Δύο τραγικά γεγονότα συνηγορούν για να συναντηθούν οι δρόμοι του Στρατή και της Ραζάν. Μια επίθεση είναι η αφορμή για να ξεκινήσει ο μεγάλος έρωτάς το
-------------------