Η Τζούλια δεν πιστεύει στη «μετά θάνατον ζωή».
Ο Damian το κάνει και υπόσχεται ότι αν πεθάνει, θα επιστρέψει για να του πει ότι υπάρχει μια άλλη ζωή.
Ωστόσο, δεν είναι αυτός που επιστρέφει. Και οι κίνδυνοι αρχίζουν να περιμένουν την Τζούλια, συνωμοτώντας για να πάρει το μόνο πράγμα που της έχει απομείνει, την ανιψιά της.
==========================
Τι συμβαίνει όταν ένα μεγάλο αεροδρόμιο της Βόρειας Αμερικής είναι μπλοκαρισμένο; Μπορεί μια χιονοθύελλα να παραλύσει ένα τεράστιο συνονθύλευμα οχημάτων, αεροπλάνων, ανθρώπων και εξελιγμένων τεχνολογικών εγκαταστάσεων;
Επικείμενος, σαράντα τζετ χωρίς καύσιμα και φορτωμένα με επιβάτες πετούν σε κύκλους περιμένοντας άδεια προσγείωσης. Στο έδαφος, αρκετές χιλιάδες ανυπόμονοι επιβάτες, μια ομάδα τεχνικών και ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας κατακλύζονται από δουλειά... Είναι αναπόφευκτο ότι θα υπάρξουν στιγμές έντασης, ανθρώπινες αποτυχίες, συναισθηματικές καταστάσεις που μπορούν να σπάσουν την ευαίσθητη ισορροπία του αεροδρομίου και να προκαλέσουν τραγωδία.
..................................................................
Τα μάτια σου είναι
Μια σκοτεινή θάλασσα
Λασπώδης πρεσβευτής
Τυφλές παραλίες
Οι διχαλωτές λέξεις σας
Είναι μερικοί δολοφόνοι
των χαμένων πτηνών.
Φθαρμένες φλέβες
από την αιμορραγική ζωή.
Στάχτες στο έδαφος και ένα πτώμα
προσπαθεί να κόψει το νήμα
της ύπαρξης
καταρρέει
ψυχωτικές σιωπές.
Σιωπές πριν
κατάποση κώνειου.
Μια φωνή ήταν πνιγμένη
θέλοντας να φωνάξει
Το όνομά σου στον άνεμο
Μια χαμένη ηχώ,
που κανείς δεν συνειδητοποιεί.
Ο χρόνος χωρίζεται στη γωνία
της νύχτας.
Και η ηχώ των βημάτων
με μια σκοτεινή κίνηση
περιπλανιέται στο χάος,
αιώνιο και μυστικό
Διαύγεια σκιάς
από κοντινή απόσταση.
-=============-
Η νύχτα κρεμόταν βαριά, μια κουβέρτα σκότους που έπνιγε τα αστέρια και έπνιγε το φεγγάρι σε μια ατελείωτη άβυσσο. Τα μάτια σου – αυτές οι σκοτεινές θάλασσες, απέραντες και δυσανάγνωστες – κρατούσαν την αντανάκλαση ενός αόρατου κόσμου, ενός κόσμου γεμάτου με τη λασπώδη αλήθεια, ενός πρεσβευτή τυφλών παραλιών όπου κανένα φως δεν μπορούσε να αγγίξει. Λέξεις έσταζαν από το στόμα σου, διχαλωτές και αιχμηρές, σαν δολοφόνοι που καταδιώκουν τη λεία τους μέσα από τα άγονα εδάφη των χαμένων πουλιών. Δεν πέταξαν πια, τα τραγούδια τους σίγησαν από το βάρος όλων όσων άφησες ανείπωτα.
Οι φλέβες σας, φθαρμένες και εύθραυστες από την αιμορραγούσα ζωή που κάποτε κυλούσε μέσα τους, τώρα έφεραν μόνο ηχώ της δύναμης του παρελθόντος. Κάτω από τα πόδια σου, στάχτες σκορπίστηκαν στο έδαφος και ένα σώμα – το σώμα σου – πάλεψε μάταια για να κόψει το εύθραυστο νήμα που σε έδενε στην ύπαρξη. Το νήμα ξεφτίζει με κάθε ανάσα, σαν να καταρρέει κάτω από το βάρος ψυχωτικών σιωπών που ούρλιαζαν πιο δυνατά από οποιαδήποτε φωνή.
Υπήρχε μια σιωπή πριν από τη στιγμή – το κώνειο. Μια σιωπή που εκτεινόταν λεπτή, ασφυκτική, πριν το πικρό δηλητήριο συναντήσει τα χείλη σου. Ήταν εκείνη τη στιγμή, μια πνιγμένη φωνή, κάπου βαθιά μέσα σου, λαχταρούσε να φωνάξει το όνομά σου στον άνεμο. Αλλά ακόμα και αυτή η φωνή χάθηκε, πιάστηκε στο κενό, ένας ψίθυρος που δεν έγινε τίποτα περισσότερο από μια ξεχασμένη ηχώ.
Ο χρόνος θρυμματίστηκε, σχίστηκε σαν εύθραυστο γυαλί στη γωνία της νύχτας. Σπειροειδώς έγινε κομμάτια, κάθε κομμάτι αντανακλώντας την αργή, σκόπιμη πτώση των βημάτων σας καθώς ξεθώριαζαν στο σκοτάδι. Μια σκιά – η σκιά σου – κινήθηκε, στροβιλιζόμενη στο χάος αυτού που είχε απομείνει, αιώνια αλλά αόρατη, καλυμμένη με την παράξενη διαύγεια που μόνο η εγγύτητα στο τέλος φέρνει.
Και εκείνη τη στιγμή, ήσουν και η ηχώ και η σιωπή. Ο εγκαταλελειμμένος και ο εγκαταλελειμμένος. Ο άνεμος παρέσυρε το χαμένο σας όνομα, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δεν το έκανε ποτέ.
Ο άνεμος φύσηξε απαλά, αδιαφορώντας για την αναταραχή που μαινόταν μέσα σου, η κρύα ανάσα του μια ήρεμη κοροϊδία για την ξεθωριασμένη παρουσία σου. Το νήμα της ύπαρξης, τεντωμένο τόσο λεπτό που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει ήδη κοπεί, έμοιαζε να σε κρέμεται πάνω από μια άβυσσο. Κάθε χτύπος της καρδιάς – θαμπός, κουρασμένος – ήταν λιγότερο μια υπενθύμιση της ζωής και περισσότερο η αδυσώπητη έλξη του κενού, που σε τραβούσε μέσα.
Τα δάχτυλά σας έτρεμαν καθώς προσπαθούσαν να πιάσουν κάτι στερεό, αλλά δεν έμεινε τίποτα. Το έδαφος από κάτω σου είχε γίνει σκόνη, οι στάχτες όλων όσων πίστευες κάποτε. Οι μνήμες ανέβαιναν και έπεφταν σαν φαντάσματα, τρεμοπαίζοντας λίγο πιο μακριά. Πρόσωπα, στιγμές, θραύσματα μιας ζωής τώρα παραμορφωμένης, στροβιλιζόμενη στο χάος αυτού που απέμεινε. Ήταν κι αυτές σκιές, παγιδευμένες στην ίδια σκοτεινή κίνηση που καθοδηγούσε τα δικά σου βήματα.
Στο βάθος, ο αχνός ήχος των βημάτων αντηχούσε, αν και ήξερες ότι κανείς δεν ερχόταν. Δεν υπήρξε διάσωση. Καμία λύτρωση. Τα βήματα, όπως η φωνή που κάποτε προσπαθούσε να φωνάξει το όνομά σου, ήταν ψευδαισθήσεις – αχνά απομεινάρια μιας πραγματικότητας που δεν μπορούσες πλέον να αγγίξεις.
Καθώς το σώμα σας κατρακύλησε στο κρύο έδαφος, μια παράξενη διαύγεια άρχισε να εγκαθίσταται. Δεν ήταν ειρήνη, όχι πραγματικά. Περισσότερο σαν την τελική παράδοση, όταν το μυαλό και το σώμα σταματούν να αγωνίζονται και οι σιωπές δεν χρειάζεται πλέον να γεμίσουν. Το κώνειο, πικρό και ανελέητο, κυλούσε ήδη στις φλέβες σας, στρίβοντας τα τελευταία απομεινάρια της ζωής σε κάτι άγνωστο, κάτι σχεδόν γαλήνιο.
Η σκιά που έριξες φαινόταν να εκτείνεται περισσότερο, πιο σκοτεινή, τυλίγοντας το τελευταίο τρεμόπαιγμα του φωτός. Εκεί, στην άκρη της συνείδησης, μπορούσες να το νιώσεις – τον παράξενο, αιώνιο χορό της σκιάς και της διαύγειας. Το χάος που ήταν πάντα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της ζωής σας, τώρα ξετυλιγμένο, ξεγυμνώθηκε μπροστά σας.
Ήταν σαν ο ίδιος ο χρόνος να κρατούσε την αναπνοή του, σταματώντας αρκετά για να συνειδητοποιήσετε ότι και αυτό ήταν μέρος του κύκλου. Τα χαμένα πουλιά, οι σπασμένες φλέβες, οι στάχτες – ήταν όλα κλωστές στο ίδιο ύφασμα, υφασμένα με τα λόγια σου, τη σιωπή σου, την αναπνοή σου. Και τώρα, καθώς παρασυρόσασταν όλο και περισσότερο σε εκείνο το διάστημα μεταξύ ύπαρξης και λήθης, ήρθε η συνειδητοποίηση ότι ήσασταν και ο δημιουργός και ο καταστροφέας όλων αυτών.
Η τελευταία ηχώ του χτύπου της καρδιάς σας ξεθώριασε, όχι με μια συντριβή, αλλά με την απαλή, αναπόφευκτη σιωπή κάτι που γλιστρούσε απαρατήρητο.
Και ο κόσμος ενεργοποιήθηκε, σαν να μην ήσασταν ποτέ.
Στο τέλος, η σκιά σας παρέμεινε, ιχνηλατώντας το δικό της μονοπάτι μέσα στο σκοτεινό χάος, ένα μέρος της ίδιας της νύχτας τώρα. Αιώνιος. Ξεχασμένος.