Αν χτυπήσεις κάποιον με ένα σφυρί, αυτός πονάει. Αν συνεχίσεις να το κάνεις, ο άλλος θυμώνει, βρίσκει κι αυτός ένα σφυρί και κάποια στιγμή σου ανταποδίδει το χτύπημα.Τα εξελιγμένα όντα, επομένως, ξέρουν ότι αν χτυπήσεις κάποιον άλλον με σφυρί, τότε χτυπάς τον εαυτό σου. Δεν έχει σημασία αν έχεις μεγαλύτερο σφυρί, αργά ή γρήγορα θα πονέσεις!
.........................
And when we first met - do you remember? - me
you held out your hands so tenderly
like you've known me for years. And of course
you knew me Because before you even came into my life
you had long lived in my dreams
my darling...
Really that spring, that morning, that simple
chamber of happiness
this body of yours that I held naked for the first time
those tears that I couldn't hold back in the end
– how much did they cost you...
Then came the rain. But I wrote to all of us
frosted windows your name
so he had a dry spell in our chamber.
I was holding your hands
and so life always had heaven and trust...
===================================================
Ένας άντρας επιστρέφει στη μικρή πόλη όπου γεννήθηκε, με αφορμή το θάνατο του αδελφού του και την ανάληψη της κηδεμονίας του ανήλικου ορφανού ανιψιού του, πράγμα που δεν είναι σίγουρος ότι μπορεί να χειριστεί. Εκεί, θα έρθει αντιμέτωπος με την πρώην γυναίκα του και όλα τα τραύματα του παρελθόντος που τον έχουν καθορίσει.
.........................
Η Μαρία κι ο Λουκάς αποφασίζουν να τραπούν σε φυγή από τα σπίτια τους, αντιμέτωποι με τα προσωπικά τους προβλήματα: η Μαρία είναι εγκλωβισμένη στον γάμο της, κι ο Λουκάς είναι άνεργος, πνιγμένος στα χρέη και φροντίζει παράλληλα την άρρωστη μητέρα του. Δραπετεύοντας από τις προσωπικές τους φυλακές αρχίζουν μία περιπλάνηση στη σύγχρονη Αθήνα, την ώρα που βρίσκονται στο κατόπι τους δύο αστυνομικοί κι ένας μυστηριώδης άνδρας. Όλα αυτά, ενώ μία αλλόκοτη επιδημία εξαπλώνεται στην πόλη.
.........................
Στη μοναξιά του διαμερίσματός του, περιτριγυρισμένος από λείψανα περασμένων εποχών, ο Μάιλς συχνά σκέφτεται την απεραντοσύνη της ζωής του. Το ρολόι αντίκα στον τοίχο του χτυπάει σταθερά, ένας ήχος που κάποτε τον παρηγορούσε, αλλά τώρα μοιάζει με την αμείλικτη πορεία μιας ατελείωτης πρότασης. Τα βιβλία που βρίσκονται στα ράφια του, οι τόμοι που έχει διαβάσει και ξαναδιαβάσει, δεν προσφέρουν νέες ιδέες ή παρηγοριά. Κάθε πρωί, η ίδια ανατολή του ηλίου ζωγραφίζει τον ουρανό με πανομοιότυπες αποχρώσεις, μια υπενθύμιση ότι οι μέρες του είναι ένας ατελείωτος βρόχος επανάληψης.
Ο Μάιλς κάθεται στο μπαλκόνι του ένα βράδυ, ατενίζοντας το τέλειο αστικό τοπίο. Το δροσερό αεράκι μεταφέρει το άρωμα των λουλουδιών που ανθίζουν τη νύχτα, ένα απαλό άγγιγμα στο δέρμα του. Η Λυδία, ένας συνάδελφος Mortalis, τον ακολουθεί, η παρουσία της μια σπάνια παρηγοριά στην ήρεμη νύχτα.
............................