Η Tsukiko είναι 38 ετών και ζει μια μοναχική ζωή. Θεωρεί ότι δεν είναι προικισμένη για αγάπη. Ώσπου μια μέρα βρίσκει τον παλιό του Ιάπωνα δάσκαλο σε μια ταβέρνα. Μεταξύ των δύο, δημιουργείται ένα σιωπηρό σύμφωνο για να μοιραστούν τη μοναξιά. Επιλέγουν το ίδιο φαγητό, αναζητούν ο ένας την παρέα του άλλου και δυσκολεύονται να χωρίσουν, αν και μερικές φορές προσπαθούν να ξεφύγουν ο ένας από τον άλλο: ο δάσκαλος, στη μνήμη της γυναίκας που μια μέρα τον εγκατέλειψε.
=======================
έναν ανώνυμο εικοσιενός ετών φοιτητή σε διακοπές στη γενέτειρά του τον Αύγουστο του 1970. Ο νεαρός ξοδεύει χρόνο στην εταιρεία του καλύτερου φίλου του, με το παρατσούκλι "Rat", ένα κορίτσι με τέσσερα δάχτυλα στο αριστερό της χέρι και έναν μπάρμαν. Σε αυτούς τους χαρακτήρες προστίθεται η φιγούρα ενός (επινοημένου) συγγραφέα: του Derek Heartfield, με τον οποίο ανοίγει και κλείνει το έργο. Φλίπερ 1973 (1980) διαδραματίζεται τρία χρόνια αργότερα. Ο ίδιος νεαρός άνδρας ζει τώρα στο Τόκιο, με δύο πανομοιότυπα δίδυμα, ενώ ο «αρουραίος» συνεχίζει να παρακολουθεί τη ζωή να περνάει στο μπαρ του Τζέι. Ένα μελαγχολικό μυθιστόρημα (με γάτες, πηγάδια και παλιές φίλες), σε μια ποιητική ατμόσφαιρα, που περιέχει τις καλύτερες σκηνές φλίπερ στην ιστορία της λογοτεχνίας.
Καθισμένοι στο μπαρ ενός μικρού χώρου που ονομάζεται Jay's Bar, δύο Οι νέοι μιλούσαν πίνοντας μερικές μπύρες. Ένας από αυτούς ήταν ένας νεαρός άνδρας είκοσι ενός ετών που ήταν σε ένα διακοπές στη γενέτειρά του και από τον οποίο δεν θα γνωρίζουμε το όνομα και ο άλλος κάλεσε τον αρουραίο, ο οποίος εκτόξευσε προσβολές και Παραληρούσε για τους πλούσιους, ενώ συνέχισε να πίνει την μπύρα του.
Το περίεργο ήταν ότι ο αρουραίος, ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια, αλλά αυτός Ενοχλούσε ότι οι πλούσιοι δεν σκέφτηκαν κάτι που αξίζει τον κόπο, γιατί κατά τη γνώμη του, δεν το έκαναν Έπρεπε να σκεφτούν για να συνεχίσουν να ζουν, ήταν σαν απλοί δορυφόροι τεχνητά φυτά που πηγαίνουν γύρω και γύρω στο ίδιο μέρος.
Ο νεαρός άνδρας είχε συναντήσει τον αρουραίο τη χρονιά που είχε εισέλθει στο πανεπιστήμιο, και από τότε, η μέθη ήταν καθημερινό πράγμα. Αυτός ήταν φοιτητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, είχε τρεις φίλες Και ένας από αυτούς είχε πεθάνει νέος.
==============================
Είναι τρομερά δύσκολο να μιλήσεις για κάποιον που έχει πεθάνει, αλλά Είναι ακόμη πιο δύσκολο να μιλήσουμε για γυναίκες που πέθαναν νέες. Επειδή έχοντας Νεκροί νέοι, θα παραμείνουν νέοι αιώνια. Από την άλλη, εκείνοι που Επιβιώνουμε, γερνάμε κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα που περνάει. Ενίοτε Έχω την αίσθηση ότι γερνάω με ώρες. Και το φρικτό με αυτό είναι ότι είναι αλήθεια.
Η αλήθεια είναι ότι το να μιλάς άσχημα για την οικογένεια δεν είναι καλή ιδέα. Πάω να αποκαρδιώνω. «Μην ανησυχείς. Όλοι κουβαλάμε κάτι. «Κι εσύ;» «Ναι. Πάντα Αρχίζω να κλαίω προσκολλημένος στο μπουκάλι του αφρού ξυρίσματος. Γέλασε, διασκέδασε. Ήταν το γέλιο κάποιου που δεν είχε γελάσει για χρόνια.
Και μια ωραία μέρα, ανακάλυψα ότι είχα γίνει ένας άνθρωπος που Ήμουν σε θέση να μετρήσω μόνο τα μισά από αυτά που σκεφτόμουν. Δεν ξέρω ποια σχέση θα το έχει αυτό με ψυχρότητα. Αλλά ναι σε ένα παλιό ψυγείο που χρειάζεται Συνεχώς που ξεπαγώνουν μπορεί να ονομαστεί κρύο, το ίδιο μπορώ κι εγώ.
=====================