Φαίνεται ότι ζούμε σε μια σταθερή ισορροπία, όπως σε μια γραμμή, όπου, από καιρό σε καιρό, εμφανίζονται προσκρούσεις που πρέπει να πηδήξουν, να αποφύγουν ή να πέσουν πάνω τους και μπορεί να χρειαστεί απροσδιόριστος χρόνος για να επανέλθουμε στην πορεία.
Φαίνεται ότι δεν έχει τελειώσει, αν και όλοι μιλούν, από καιρό σε καιρό, για το τέλος της γραμμής.
Στο πίσω μέρος του μυαλού σας, υπάρχει σαν ένας διακόπτης, ενεργοποιημένος, που σας κάνει να πιστεύετε ότι το μονοπάτι σας δεν θα τελειώσει ποτέ. Ίσως αυτό το αίσθημα του «χωρίς τέλος» είναι αυτό που μας κάνει να ζούμε σαν να ζούμε για πάντα, με παράλογες ανησυχίες, μίσος, φθόνο... Ή ίσως είναι η φωτιά που μας ωθεί να ζούμε σαν να καίγεται το έδαφος, να ζούμε γρήγορα, να κάνουμε πράγματα, να αγαπάμε, να ονειρευόμαστε, να φωνάζουμε στον άνεμο, να γελάμε, να τραγουδάμε...
Θα γράψω μια μεγάλη αλήθεια και αυτή είναι ότι η γραμμή τελειώνει, μια μέρα τελειώνει η ζωή και δεν έχει σημασία τι έχεις κάνει, ο πλούτος, το μίσος, ο φθόνος, η πικρία που είχες με έναν άλλο άνθρωπο...
Η ζωή τελειώνει και πεθαίνεις, φεύγεις.
Θα αφήσεις ένα κενό σε αυτούς που σε αγαπούν, αν είσαι αρκετά τυχερός για να αγαπηθείς και θα φύγεις, χωρίς να πάρεις τίποτα μαζί σου. Θα αφήσεις την αγάπη στην καρδιά των ανθρώπων που σε θυμούνται, αν έχεις δώσει αγάπη ή θα αφήσεις ανακούφιση αν έχεις δώσει μόνο πόλεμο και μίσος.
Προσωπικά, προτιμώ να δίνω αγάπη και μετά τη θλίψη της αναχώρησής σου, να θυμούνται την αγάπη που τους έδωσες.
Γιατί οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα όμορφα λόγια θα είναι αυτά που με θυμούνται με ένα τρυφερό χαμόγελο και αυτή η αγάπη θα με φτάσει όπου κι αν είμαι.
Και είναι τόσο δύσκολο... Και ο θάνατος είναι τόσο όμορφος...
Φεύγεις, σταματάς να υποφέρεις και ένας Θεός ξέρει πού θα σε πάει ο άγγελός του, εξαρτάται από το αν έχεις δώσει αγάπη ή πόλεμο.
Και θα κάνεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν να υποφέρουν, γιατί είναι αναπόφευκτο. Θα έχουν τη θλίψη που φεύγεις, τον πόνο που έχεις και είχες. Και παρόλο που όλοι έχουμε την έννοια του θανάτου στο μυαλό μας, είναι δύσκολο να κλείσουμε τον διακόπτη που σας κάνει να πιστεύετε ότι ποτέ δεν πρόκειται πραγματικά να πεθάνετε, επειδή όλοι λένε "Θα πεθάνω κάποια μέρα", αλλά πρόκειται να πεθάνεις μια μέρα και δεν είναι το ίδιο να το πεις με το να το καταλάβεις. Είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι η σάρκα μένει και η ψυχή φεύγει, επομένως, δεν πεθαίνεις ποτέ, γιατί αυτό που έδωσε ζωή είναι η ψυχή. Ο διακόπτης που δεν σβήνει ποτέ είναι σωστός και δεν πεθαίνουμε ποτέ;
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι αγαπάς, δίνεις χωρίς να περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα και ζεις. Φορέστε τα καλύτερα ρούχα σας σήμερα, αν θέλετε, γιατί πρόκειται να πεθάνετε, το ίδιο και εγώ και όλοι. Θα δείτε επίσης να πεθαίνει, οπότε θυμηθείτε ότι η ψυχή δεν πεθαίνει.
Γεννιέσαι χωρίς τίποτα, αλλά μπορείς να φύγεις αφήνοντας αγάπη στις καρδιές.