Μερικές φορές όλα είναι γρήγορα μέσα στο κεφάλι μου. Οι σκέψεις οργιάζει από το άγχος και δεν παρατηρώ τους ανθρώπους που διασταυρώνονται μαζί μου... Υπάρχει ακραία σιωπή στην πόλη. Ένα βήμα από σένα και εσύ από μένα γιατί σήμερα το πρωί όπως όλα είναι ιλιγγιώδη. Γινόμαστε αυτόματα και σκεφτόμαστε να τελειώσουμε την ημέρα. Η καρδιά αντλεί αίμα και τα συναισθήματα γίνονται επιθετικά σκεπτόμενα ότι δεν ξέρω τι. Το κουβάρι της πόλης μας καταπίνει, μας εκμηδενίζει. Το κινητό μου χτυπάει, τα αυτοκίνητα ουρλιάζουν, τα τακούνια χορεύουν στο πεζοδρόμιο όταν η σόλα είναι σκληρή και το άρωμα του καφέ και του τοστ φτάνει σε μένα. Η ζωή χορεύει σε αυτό το πεζοδρόμιο κάθε μέρα. Έρχεται η νύχτα και μου επιτίθενται καθημερινές αναμνήσεις. ζαλισμένος που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ και, βγαίνω από μέρα σε μέρα όταν η αυγή του Σαββάτου με καλεί να κάνω μια βόλτα... Πού πηγαίνω; Δεν ξέρω... Τα χαμένα μου βήματα με οδηγούν στο πάρκο.
Sometimes everything is fast inside my head. My thoughts are raging with anxiety and I don't notice the people who cross paths with me... There is extreme silence in the city. One step from you and you from me because this morning like everything is dizzying. We become automatic and think about ending the day. The heart pumps blood and the emotions become aggressive thinking I don't know what. The tangle of the city swallows us, annihilates us. My cell phone rings, cars screech, heels dance on the pavement when the sole is hard, and the aroma of coffee and toast reaches me. Life dances on this sidewalk every day. Night comes and everyday memories attack me. dizzy that they won't let me sleep and, I go out from day to day when the Saturday dawn calls me for a walk... Where am I going? I don't know... My lost steps lead me to the park