Με μεταφέρουν σε φορείο και ο επιστάτης είναι ένας άνθρωπος με καλά λόγια και έμπειρος. Το δωμάτιο είναι κρύο, τόσο κρύο που με κάνει να τρέμω και υπάρχει ο χειρουργός με την ομάδα του να με περιμένει. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και φοβάμαι. ένας φόβος όπου ρισκάρω τα πάντα ή τίποτα. Με ηρεμούν, με ενθαρρύνουν, μου λένε ωραία πράγματα και μου ζητούν να τους πω το όνομά μου, πού μένω, με ποιον είμαι παντρεμένος, πόσα παιδιά έχω και μου ζητούν επίσης να μετρήσω αντίστροφα από το δέκα όταν μέχρι το 6 είμαι ήδη αναισθητοποιημένος.
Ακούω μακρινά σχόλια. Μεταλλικοί ήχοι, κρύο υγρό στο στήθος μου σαν κάποιος που ζωγραφίζει με ένα πινέλο και επίσης σιωπή, πολλή σιωπή τόσο τεταμένη, που η πραγματικότητα έχει ένα βάρος που δεν μπορεί να υποστηριχθεί. Φεύγω μέσα στην καρδιά μου και χάνομαι στο σκοτάδι. Ένα τούνελ μου δίνει καταφύγιο και ζεστασιά σαν κάποιος που ταξιδεύει στο άπειρο και χάνεται. Υπάρχει πάντα μια απλή απάντηση στην περίπλοκη ζωή μου και αφήνω τον εαυτό μου να πέσει κατακόρυφα σε αυτό το πηγάδι στους τοίχους του οποίου υπάρχουν αλήθειες σαν ναοί... Και ταξιδεύω και αφήνω το μυαλό μου για να δω το ανοιχτό σώμα μου περιμένοντας ένα όργανο. Όλα είναι μια ταινία για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα και δεν φοβάμαι, αλλά την ελπίδα και την ευγνωμοσύνη εκείνων που σώζουν τη ζωή μου. Έχω τη δύναμη της αλήθειας γιατί η εσωτερική μου ανάπτυξη ρέει με το θεϊκό φως και όλα είναι απλά. Τώρα δεν κρυώνω. Είμαι μάρτυρας σοφίας και από τα βάθη της καρδιάς μου ανεβαίνω στην επιφάνεια όπου μια γυναίκα μου μιλάει με το όνομά της για να ξυπνήσω...
They take me on a stretcher and the foreman is a well-spoken and experienced man. The room is cold, so cold it makes me shiver and there is the surgeon and his team waiting for me. There are many people and I am afraid. a fear where I risk everything or nothing. They calm me, encourage me, say nice things and ask me to tell them my name, where I live, who I am married to, how many children I have and also ask me to count down from ten when by 6 I am already sedated.
I hear distant comments. Metallic sounds, cold liquid on my chest like someone painting with a brush and also silence, a lot of silence so tense, that reality has a weight that cannot be supported. I leave inside my heart and disappear into the darkness. A tunnel gives me shelter and warmth like someone who travels through infinity and gets lost. There is always a simple answer to my complicated life and I let myself fall headlong into that well whose walls are truths like temples... And I travel and leave my mind to see my open body waiting for an organ. Everything is a film about what happens in reality and I am not afraid, but the hope and gratitude of those who save my life. I have the power of truth because my inner growth flows with divine light and everything is simple. Now I don't have a cold. I witness wisdom and from the depths of my heart I rise to the surface where a woman speaks to me by name to wake me up...