Life is a waiting room. We all enter through one door and leave through another wooden one. We only bide our time until it is our turn . Some wait longer, others less and there are even those who cannot wait. As soon as they come through one door they already leave through the other, but no matter how long one waits in life, it is short. It always ends up being short.
-=================-
**Η αίθουσα αναμονής**
Ήταν ένας τόπος ατελείωτου λυκόφωτος, ένα κενό όπου ο χρόνος τεντωνόταν και χασμουριόταν. Μια αίθουσα αναμονής, το είχε ονομάσει το κείμενο, και έτσι έγινε. Οι άνθρωποι παρέσυραν μέσα, μια σταθερή ροή ψυχών, που η καθεμία κουβαλούσε το βάρος μιας ζωής. Κάθισαν, στέκονταν ή περπατούσαν, με τα πρόσωπά τους χαραγμένα με μια ανείπωτη επείγουσα ανάγκη.
Μερικοί ήταν νεοφερμένοι, με μάτια ανοιχτά από σύγχυση. Άλλοι, παλιά χέρια στο παιχνίδι, κουβαλούσαν την κουρασμένη παραίτηση του μακροχρόνιου κατοίκου. Λίγοι ήταν τόσο βιαστικοί που μετά βίας σταμάτησαν πριν εξαφανιστούν από την άλλη πόρτα, σαν να τους τραβούσε ένα αόρατο ρεύμα.
Σειρά προτεραιότητας; Ένα σκληρό αστείο, ίσως. Κάποιοι περίμεναν δεκαετίες να έρθει η σειρά τους, η ζωή τους γέμισε με τον απόηχο αυτού που θα μπορούσε να ήταν. Άλλα, απλά παιδιά, τα άρπαξαν πριν καν αρχίσουν να γεύονται τη γλύκα της ζωής.
Ανεξάρτητα από τη διάρκεια της διαμονής, το τέλος ήταν πάντα το ίδιο. Μια σύντομη παραμονή στο λυκόφως, μετά ένα σιωπηλό πέρασμα από την ξύλινη πόρτα. Η ζωή, φαινόταν, δεν ήταν παρά μια φευγαλέα ανάσα ανάμεσα σε δύο άγνωστα.
**Το παιχνίδι της αναμονής**
Ο Πατέρας βρισκόταν στην αίθουσα αναμονής για αιωνιότητες. Ηταν εκεί. Την περίμενε. Οι τοίχοι ήταν ένα διαρκές γκρι, ο αέρας πυκνός με ένα άρωμα ξεχασμένου χρόνου. Είχε φτάσει με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα, αλλά είχαν χάσει προ πολλού τη λάμψη τους. Τώρα, οι μέρες του ήταν ένας μονότονος ρυθμός σιωπηλών συζητήσεων και αδιάκοπου χτυπήματος ενός αόρατου ρολογιού.
Υπήρχαν εκείνοι που προσπάθησαν να βρουν νόημα στη μονοτονία. Σχημάτισαν ομάδες, μοιράστηκαν ιστορίες και βρήκαν ακόμη και αγάπη σε αυτό το στείρο περιβάλλον. Όμως ο Πατέρας ήταν μια μοναχική ψυχή. Προτιμούσε τη συντροφιά των σκέψεών του, έναν κόσμο πολύ πιο περίπλοκο και ενδιαφέροντα από αυτόν γύρω του.
Μερικές φορές, έβλεπε την άλλη πλευρά από την ξύλινη πόρτα. Λάμψεις χρωμάτων, ήχοι γέλιου, η ζεστασιά του ηλιακού φωτός. Ήταν ένα δελεαστικό πείραγμα, μια υπενθύμιση του τι του έλειπε. Ωστόσο, ένα μέρος του φοβόταν επίσης. Τι βρισκόταν πέρα από αυτή την πόρτα; Ήταν πραγματικά καλύτερο από αυτή την ατελείωτη αναμονή;
Είχε δει ανθρώπους να φεύγουν, με χαραγμένο στα πρόσωπά τους ένα μείγμα ανακούφισης και αβεβαιότητας. Κάποιοι έδειχναν πρόθυμοι, άλλοι φοβισμένοι. Όλοι τους όμως, ανεξαιρέτως, εξαφανίστηκαν στο άγνωστο. Και αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, γέμισε τον Πατέρα με μια βαθιά αίσθηση μοναξιάς. Ήταν μια κηλίδα σε ένα απέραντο, αδιάφορο σύμπαν, που μετρούσε αντίστροφα τις στιγμές μέχρι τη σειρά του να πατήσει στο μεγάλο πέρα.
**Η αόρατη τάξη**
Υπήρχε ένας ρυθμός στην αίθουσα αναμονής, ένας σιωπηλός ρυθμός που υποβόσκει το φαινομενικό χάος. Κάποιοι έφτασαν με μια ξέφρενη ενέργεια, σαν να άργησαν σε ένα κρίσιμο ραντεβού. Άλλοι μπήκαν με μια γαλήνια αποδοχή, σαν να το περίμεναν μια ζωή. Και μετά υπήρχαν εκείνοι που έμοιαζαν να γλιστρούν μέσα από απαρατήρητα, φαντάσματα στο λυκόφως.
Ο Old Man Juniper ήταν ένας από τους τελευταίους. Κάθισε σε μια φθαρμένη πολυθρόνα, με το βλέμμα καρφωμένο σε ένα σημείο πέρα από τους γκρίζους τοίχους. Τα χέρια του, γρυλισμένα και κηλιδωμένα από την ηλικία, ήταν σφιγμένα στην αγκαλιά του. Ήταν εκεί περισσότερο από όσο μπορούσε να θυμηθεί κανείς, ένας σιωπηλός φρουρός της αίθουσας αναμονής.
Ψίθυροι κυκλοφόρησαν για αυτόν. Κάποιοι είπαν ότι ήταν μια σοφή γηραιά ψυχή, μια αποθήκη ξεχασμένης γνώσης. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν ένας χαμένος περιπλανώμενος, παγιδευμένος σε ένα διαχρονικό κενό. Αλλά κανείς δεν ήξερε πραγματικά. Μιλούσε σπάνια, και όταν το έκανε, τα λόγια του έμοιαζαν με ηχώ μακρινών βροντών, που κουβαλούσαν ένα βάρος εμπειρίας που άφηνε τους ακροατές τόσο να ιντριγκάρονται όσο και να ανησυχούν.
Καθώς οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες και οι εβδομάδες σε μήνες, τα όρια μεταξύ ζωντανών και αναμονής άρχισαν να θολώνουν. Οι νεοφερμένοι, με τις ζωηρές ελπίδες και τους φόβους τους, πήραν σταδιακά το ίδιο παραιτημένο βλέμμα με τους παλιούς. Η αίθουσα αναμονής έγινε ο κόσμος τους, ένα μέρος όπου ο χρόνος σταμάτησε και το μόνο σίγουρο ήταν το αναπόφευκτο ταξίδι μέσα από την ξύλινη πόρτα.
Και έτσι, η ατελείωτη αναμονή συνεχίστηκε. Μια κοσμική λοταρία, όπου το μεγάλο έπαθλο ήταν άγνωστο και τα στοιχήματα απείρως.
**Το παιδί στην αίθουσα αναμονής**
Ανάμεσα στα κουρασμένα πρόσωπα και τους χαμηλούς τόνους της αίθουσας αναμονής, ήταν η Άνυα. Το χαμένο πρωτότοκο παιδί της Μάνας μου. Ένα παιδί, χαμένο και σαστισμένο σε έναν κόσμο που δεν είχε νόημα για εκείνη. Τα μάτια της, μεγάλα και αθώα, κρατούσαν μια σπίθα περιφρόνησης που φαινόταν παράταιρη σε ένα τόσο ζοφερό περιβάλλον.
Δεν καταλάβαινε την έννοια της αναμονής. Για εκείνη, ο χρόνος ήταν μια φευγαλέα πεταλούδα, κάτι που έπρεπε να κυνηγηθεί και να πιαστεί. Η απέραντη γκρίζα έκταση της αίθουσας αναμονής ήταν μια φυλακή, που έπνιγε το πνεύμα της. Προσπαθούσε να παίξει, να γελάσει, να βρει χαρά στα εγκόσμια, αλλά οι άλλοι ένοικοι την έσβηναν, με τα μάτια τους γεμάτα με μια θλίψη που δεν μπορούσε να καταλάβει.
Η Άννα είχε φτάσει με ένα αρκουδάκι, μια φθαρμένη σύντροφο από μια ζωή που μετά βίας θυμόταν. Προσκολλήθηκε σε αυτό, μια σανίδα σωτηρίας στη θάλασσα της αβεβαιότητας. Μερικές φορές, ψιθύριζε μυστικά στην αρκούδα, φανταζόμενη ότι ήταν η καλύτερή της φίλη, ο προστάτης της.
Μια μέρα, καθώς έχτιζε ένα κάστρο από διάσπαρτα μαξιλάρια, ο Γέρος Τζούνιπερ την πλησίασε. Κάθισε δίπλα της, με τα μάτια του να κρατούν μια σπάνια ζεστασιά. Χωρίς λέξη, έβαλε το χέρι στην τσέπη του και έβγαλε ένα μικρό, ξύλινο παιχνίδι. Ήταν ένα απλό σκάλισμα ενός πουλιού, με τα φτερά του απλωμένα σαν να πετάει.
Τα μάτια της Άννας φωτίστηκαν. Πήρε το παιχνίδι, αναποδογυρίζοντάς το στα χέρια της. Για πρώτη φορά από τότε που έφτασε, ένιωσε μια σύνδεση με κάποιον σε αυτό το παράξενο μέρος. Και εκείνη τη στιγμή, καθώς έβλεπε το φως του ήλιου να παίζει με το ξύλινο πουλί, συνειδητοποίησε ότι ακόμη και στην καρδιά της αναμονής, υπήρχε χώρος για απορία.