Μοναξιά μπροστά σε έναν αφιλόξενο κόσμο, αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με τους φόβους του, με αίσθημα ενοχής για το θάνατο των «γυπών», αλλά ταυτόχρονα νιώθοντας ότι έχει τιμωρηθεί άδικα, ότι θα μας λείψει, γιατί είναι μοναδικός στο έργο του, ένας επιφανής που έχει δώσει τόσα πολλά στη Συνομοσπονδία, αφήνοντας τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειάς του, για την έρευνά του. Έτσι, οι μέρες περνούν ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα ότι θα επιστρέψουν για να τον αναζητήσουν, ώσπου μια μέρα υπάρχει μια μεταμόρφωση στον πλανήτη, η οποία αλλάζει εντελώς τη ζωή του, και η οποία αρχικά πιστεύει ότι είναι ένα όνειρο, μια ψευδαίσθηση που δημιουργήθηκε από το άγχος του και την επιθυμία του για παρέα «πάντα ένιωθε πανικό στην ιδέα ότι δεν μπορούσε να διακρίνει μεταξύ πραγματικότητας και ανύπαρκτου».
Loneliness in front of an inhospitable world, facing himself, his fears, feeling guilty for the death of the "vultures", but at the same time feeling that he has been unfairly punished, that we will miss him, because he is unique in his work, a famous for having given so much to the Confederacy, leaving everything, including his family, for his research. So the days pass between despair and hope that they will return to look for him, until one day there is a transformation on the planet, which completely changes his life, and which he initially believes to be a dream, an illusion created from his anxiety and his desire for company he "always panicked at the idea that he could not distinguish between reality and non-existence".
===========================================
Τον τρόμο υφίσταται η Alejandra, μια προέφηβη που ζει παγιδευμένη σε μια πραγματικότητα που την κάνει να αισθάνεται καταπιεσμένη, διαφορετική και, σε ορισμένες πτυχές της ζωής της, κοινωνικά απροσάρμοστη.
Γύρω της περιστρέφεται μια οικογένεια που την καταπιέζει και την υπερπροστατεύει ταυτόχρονα, η φανταστική μνήμη της νεκρής θείας της Paula και κάποιων φίλων με τους οποίους μοιράζεται τις τυπικές εμπειρίες της εφηβείας.
Είναι το μυαλό της Alejandra, το οποίο ο Eduardo αναλύει με την ακρίβεια μιας κλινικής διάγνωσης, που μπερδεύει τη λογική των αναγνωστών, ανίκανων να διαβεβαιώσουν ότι αυτό που συμβαίνει στη νεαρή γυναίκα είναι φαντασία ή πραγματικότητα.
The terror is experienced by Alejandra, a pre-teen who lives trapped in a reality that makes her feel oppressed, different and, in some aspects of her life, socially misfit.
Around her revolves a family that oppresses her and overprotects her at the same time, the imaginary memory of her dead aunt Paula and some friends with whom she shares the typical experiences of adolescence.
It is Alejandra's mind, which Eduardo analyzes with the precision of a clinical diagnosis, that confuses the logic of the readers, unable to ascertain whether what is happening to the young woman is fantasy or reality.
=============================
Είναι δύο η ώρα το πρωί και βλέπω τις φλόγες να χορεύουν στη σόμπα. Νιώθω γαλήνια. Τίποτα και κανείς δεν με περιμένει. Η πανδημία έκλεισε την πόρτα σε όλα όσα με απασχολούσαν τόσο πολύ: οικογένεια, ταξίδια, δουλειά... Ποτέ δεν είχα ζήσει έτσι, χωρίς να τρέξω αποφασισμένος σε κάποιο μέρος ή με κάποια δικαιολογία. Δεν ήξερε πώς να σταματήσει. Μέχρι τώρα. Μπορώ επιτέλους να βγάλω την ασπίδα μου, να καταθέσω τα χέρια μου, να σταθώ γυμνός. Η αυλαία έπεσε, η μουσική έσβησε
It is two o'clock in the morning and I see the flames dancing on the stove. I feel peaceful. Nothing and no one is waiting for me. The pandemic closed the door to everything that concerned me so much: family, travel, work... I had never lived like this, without running determinedly to some place or with some excuse. He didn't know how to stop. Until now. I can finally take off my shield, lay down my hands, stand naked. The curtain fell, the music died