Η Laura έλαβε το τηλεφώνημα από τον κ. Luis Navas, την κάλεσε στο γραφείο του συμβολαιογράφου του για ένα σημαντικό θέμα. Προφανώς ένας μακρινός θείος του είχε αφήσει κάτι ως κληρονομιά. Η Laura έφτασε στη συμφωνημένη ώρα, ο D. Luis της είπε ότι είχε κληρονομήσει ένα σπίτι στα περίχωρα της πόλης και ένα μέρος των μετρητών. Η Laura ήταν έκπληκτη, επειδή δεν είχε σχεδόν καμία επαφή με τον θείο της, είχε απομακρυνθεί λόγω οικογενειακών προβλημάτων, αλλά παρ 'όλα αυτά ο θείος της την είχε πάντα στο μυαλό.
Laura received the call from Mr. Luis Navas, he called her to his notary's office for an important matter. Apparently a distant uncle had left him something as a legacy. Laura arrived at the agreed time, D. Luis told her that he had inherited a house on the outskirts of the city and a part of the cash. Laura was surprised because she had almost no contact with her uncle, he had moved away due to family problems, but still her uncle always had her in mind.
======================================================
Σας θυμάμαι όπως ήσασταν το περασμένο φθινόπωρο.
Ήσουν ο γκρίζος μπερές και η ήρεμη καρδιά.
Στα μάτια σου οι φλόγες του λυκόφωτος
πολέμησαν Και τα φύλλα έπεσαν στο νερό της ψυχής σου.
Δεμένο στην αγκαλιά μου σαν αμπέλι.
Τα φύλλα πήραν τη φωνή σας αργά και ήρεμα.
Μια φωτιά λήθαργου στην οποία έκαιγε η δίψα μου.
Γλυκός μπλε υάκινθος στριφογύρισε πάνω από την ψυχή μου.
Νιώθω τα μάτια σου να ταξιδεύουν και το φθινόπωρο είναι μακρινό:
γκρίζος μπερέ, φωνή πουλιού και η καρδιά του σπιτιού
στο οποίο μετανάστευσαν οι βαθιές λαχτάρες
μου και τα χαρούμενα φιλιά μου έπεσαν σαν κάρβουνα.
Ουρανός από πλοίο. Εξοχή από τους λόφους.
Η μνήμη σου είναι από φως, από καπνό, από μια ήρεμη λίμνη!
Πέρα από τα μάτια σου το λυκόφως έκαιγε.
Ξηρά φθινοπωρινά φύλλα στροβιλίζονται στην ψυχή σας.
I remember you as you were last fall.
You were the gray beret and the calm heart.
In your eyes the flames of twilight
they fought And the leaves fell into the water of your soul.
Tied to my arms like a vine.
The leaves took your voice slowly and calmly.
A fire of slumber in which my thirst burned.
Sweet blue hyacinth swirled over my soul.
I feel your eyes travel and autumn is far away:
gray beret, bird's voice and the heart of the house
into which the deep longings migrated
me and my happy kisses fell like coals.
Sky from a ship. Countryside from the hills.
Your memory is of light, of smoke, of a calm lake!
Beyond your eyes the twilight was burning.
Dry autumn leaves swirl in your soul.
-------------------------------------------------
Λευκή μέλισσα βουίζει - μεθυσμένη με μέλι στην ψυχή μου
και στρίβει σε αργές σπείρες καπνού.
Είμαι ο απελπισμένος, ο λόγος χωρίς ηχώ,
αυτός που έχασε τα πάντα και αυτός που είχε τα πάντα.
Τελευταίο αγκυροβόλιο, το τελευταίο μου άγχος τρίζει μέσα σου.
Στην έρημη γη μου είσαι το τελευταίο τριαντάφυλλο.
Ω σιωπηλός!
Κλείστε τα βαθιά μάτια σας. Εκεί φτερουγίζει η νύχτα.
Αχ, γυμνώστε το σώμα σας από ένα φοβερό άγαλμα.
Έχετε βαθιά μάτια εκεί που περνάει η νύχτα.
Φρέσκα χέρια λουλουδιών και αγκαλιά τριαντάφυλλου.
Τα στήθη σας μοιάζουν με λευκά σαλιγκάρια.
Μια πεταλούδα σκιάς έχει έρθει να κοιμηθεί στην κοιλιά σας.
Ω σιωπηλός!
Εδώ είναι η μοναξιά από την οποία απουσιάζετε.
Βροχή. Ο θαλασσινός άνεμος κυνηγά περιπλανώμενους γλάρους.
Το νερό περπατά ξυπόλητο στους βρεγμένους δρόμους.
Τα φύλλα παραπονιούνται για αυτό το δέντρο σαν άρρωστοι.
Λευκή μέλισσα, απουσία, βουίζεις ακόμα στην ψυχή μου.
Αναβιώνεις στο χρόνο, λεπτός και σιωπηλός.
White bee buzzes - drunk with honey in my soul
and twists into slow spirals of smoke.
I am the desperate, the voice without echo,
the one who lost everything and the one who had everything.
Last mooring, my last stress creaks in you.
In my desolate land you are the last rose.
O silent one!
Close your deep eyes. There the night flutters.
Ah, bare your body from a terrible statue.
Have deep eyes where the night passes.
Fresh flower hands and rose embrace.
Your breasts look like white snails.
A shadow butterfly has come to sleep in your belly.
O silent one!
Here is the solitude from which you are absent.
Rain. The sea wind chases wandering seagulls.
Water walks barefoot on the wet streets.
The leaves complain about this tree like sick people.
White bee, absence, you still hum in my soul.
You come alive in time, subtle and silent.
---------------------------------------
Τίποτα δεν είναι αιώνιο.
Αυτό λένε,
ότι όλα τελειώνουν,
ότι όλα έχουν το τέλος τους,
όλα εκτός από αυτόν τον πόνο,
αυτή τη θλίψη που δεν θεραπεύει,
που δεν ανακτά το μέρος της ψυχής που πήρε,
ή μάλλον ότι πέθανε,
επειδή δεν ήθελε τίποτα από μένα,
ούτε την αγάπη μου,
ούτε τη ζωή μου και πολύ λιγότερο την ψυχή μου.
Ήθελε απλώς να ασκήσει το δικαίωμά της να πετάξει σε άλλους ουρανούς,
ξέρω ότι ήταν ελεύθερη να το κάνει,
και εγώ, είμαι ελεύθερος να μου λείψει,
να τη θρηνήσω και να την καταραστώ,
παρόλο που ξέρω ότι δεν θα έπρεπε.
Nothing is eternal.
That's what they say
that everything ends
that everything has an end,
everything but this pain
this grief that does not heal,
that does not recover the part of the soul it took,
or rather that he died,
because she didn't want anything from me,
nor my love
not even my life and much less my soul.
She just wanted to exercise her right to fly to other skies,
I know she was free to do so,
and I'm free to miss
to mourn and curse her,
even though I know I shouldn't.
-------------------------------------
Κοιτάζω έξω στο περβάζι ενός ακόμη απογεύματος.
Ξεκινάω ένα μήνα με λίγες ψευδαισθήσεις,
Χωρίς σχέδια, λίγα συναισθήματα
και ένα παγωμένο τσάι που δεν θα δοκιμάσετε.
Σου λέω ένα όνειρο που δεν θα ακούσεις,
για την κατεδάφιση των κάγκελων που είναι φυλακές,
για άνοιγμα ρωγμών σε σοκάκια
όπου το φεγγάρι δεν έλαμψε ποτέ.
Καλώ τα κύματα και μια μούσα,
Κοιτάζω ευθεία τον ήλιο που υποχωρεί,
συλλέγοντας θαμμένα κοχύλια,
αφήνοντας την παλίρροια περισσότερο από συγκεχυμένη.
Τα ίχνη μου είναι αναποφάσιστα
για τη ληγμένη κλεψύδρα.
I look out at the windowsill of another afternoon.
I start a month with few illusions,
No plans, few emotions
and an iced tea you won't try.
I'm telling you a dream you won't hear,
for tearing down the bars that are prisons,
for opening cracks in alleys
where the moon never shone.
I call upon the waves and a muse,
I look straight at the receding sun,
collecting buried shells,
leaving the tide more than confused.
My tracks are indecisive
for the expired hourglass.
----------------------------------------
Δεν σε μισώ μόνο και μόνο επειδή. Σε μισώ για όλες τις φορές που δεν φρόντισες να γεμίσεις την τεράστια σιωπή που άφησες με κάθε ένα από τα λάθη. Δεν σε μισώ επειδή δεν με αγάπησες, επειδή μόλις ζεώθηκες. Σε μισώ γιατί πήγες παραπέρα, πολύ παραπέρα, και μετά ήρθες χωρίς να μου εξηγήσεις σχεδόν τίποτα. Δεν σε μισώ για όλα όσα έκρυβες για χρόνια, σε μισώ που ήσουν ένα μεγάλο κάθαρμα που δεν τολμούσε να μου προτείνει αυτό που ήθελε να μου προτείνει εκείνη τη στιγμή. Σε μισώ που είσαι ατημέλητος, που είσαι ηλίθιος και επιπόλαιος. Επειδή είναι αλαζόνας και φαρισαϊκός. Επειδή είμαι ανασφαλής και αδύναμος, αναρωτιέμαι αν απόλαυσα τον εαυτό μου εβδομάδες μετά τη συνάντηση. Πώς μπορείς να νοιαστείς αν το απόλαυσα αν το μόνο που θέλεις, φαίνεται, είναι να με πληγώσεις;
I don't hate you just because. I hate you for all the times you didn't take care to fill the huge silence you left with each of the mistakes. I don't hate you because you didn't love me, because you just got married. I hate you because you went further, much further, and then came without explaining almost anything to me. I don't hate you for everything you hid for years, I hate you for being a big bastard who didn't dare to offer me what he wanted to offer me at that moment. I hate you for being sloppy, for being stupid and frivolous. Because he is arrogant and pharisaical. Being insecure and weak, I wonder if I enjoyed myself weeks after the encounter. How can you care if I enjoyed it when all you seem to want is to hurt me?
---------------------------------
Το μυστικό που εξηγεί την παραμέλησή μου είναι απλό επειδή έχω εσωτερική ζωή. υπάρχει ο τόπος του διαλείμματός μου όταν δεν κάνω τίποτα. Η φαντασία βοηθάει ενώ παίζω με τη μνήμη και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου στο παρόν, το παρελθόν ή το μέλλον, τα πάντα, αποτελούν ένα μείγμα αυτού του εσωτερικού μου περιπάτου. Μερικές φορές γελάω και άλλες φορές σοβαρεύομαι, άλλες φορές ενθουσιάζομαι για κάτι ξεχωριστό ενώ είμαι ακόμα στο ίδιο μέρος, χωρίς να κάνω κάτι ιδιαίτερο... Η τέχνη του να μην κάνεις τίποτα είναι υγιής.
The secret to my neglect is simply because I have an inner life. there is my resting place when I do nothing. Imagination helps while playing with memory and everything that happens around me in the present, past or future, everything, is a mixture of this inner walk of mine. Sometimes I laugh and sometimes I get serious, sometimes I get excited about something special while I'm still in the same place, doing nothing special... The art of doing nothing is healthy.
---------------------------------------------
Η νύχτα ανοίγει στο βλέμμα μου και διευρύνεται στη φαντασία μου. Οι αναμνήσεις μου επιτίθενται και έρχονται από μακριά σαν αστέρια. Μερικές φορές το σκοτάδι είναι η πηγή της εσωτερικής μου ζωής και δίνω τον εαυτό μου ανοιχτά στις σιωπές μου. Περπατώ και πηδάω στο χρόνο αβίαστα. Οι εικόνες ακολουθούν η μία την άλλη σε ένα παρόν που θυμάται ζωντανούς και νεκρούς ανθρώπους. Απουσιάζει τώρα αυτή η καλοκαιρινή νύχτα όπου το άρωμα γίνεται αίσθηση... Τα νυχτερινά αεροπλάνα πετούν σαν δορυφόροι κυνηγημένοι στο βλέμμα μου και σκέφτομαι εσένα, εσένα και εσένα. Σας μιλώ σε έναν μονόλογο που δεν σταματά ποτέ και νιώθω ότι με ακούτε από πολύ κοντά. Η μοναξιά έχει το όνομά μου μπλεγμένο σε αναμνήσεις, αλλά δεν αισθάνομαι μόνος, απλά, λίγο κουρασμένος. Ο λαός μου αναπνέει ηρεμία απόψε στο κέντρο της πόλης μου... Όλα γίνονται τίποτα όταν επιστρέφω στην πραγματικότητα της καθημερινότητας, αλλά ένας ομφάλιος λώρος ενώνει την καρδιά μου με τη νύχτα της επόμενης συνάντησης.
The night opens to my gaze and expands to my imagination. Memories attack me and come from afar like stars. Sometimes darkness is the source of my inner life and I give myself openly to my silences. I walk and jump through time effortlessly. The images follow each other in a present that remembers living and dead people. Absent now is this summer night where scent becomes sensation... Night planes fly like satellites chased in my gaze and I think of you, you and you. I speak to you in a monologue that never stops and I feel that you are listening to me very closely. Loneliness has my name tangled in memories, but I don't feel lonely, just a little tired. My people breathe peace tonight in the center of my city... Everything becomes nothing when I return to the reality of everyday life, but an umbilical cord connects my heart to the night of the next meeting.
--------------------------