Ο Χάρπερ κοίταξε «ψηλά» – δηλαδή, από πάνω. Δεν υπήρχε τίποτα εκεί Αλλά τεράστιες εκτάσεις κενού – στην αρχή. Τότε είδε ότι αυτό Το κενό ήταν επενδεδυμένο και δεμένο με φιλμ ραβδώσεις, όπως σελοφάν. Είχαν μια παράξενη ομοιότητα με τα «σκετσάκια» του, Λες και αυτή η παράξενη ικανότητά του τού έδωσε τη δυνατότητα να το κάνει με κάποιο τρόπο αντιλαμβάνονται αυτόν τον τόπο της τέταρτης διάστασης. Και ενστικτωδώς Ο Harper ήξερε ότι αυτά τα κορδόνια ήταν τα όρια μιας τεράστιας περίβολος – ένας τετραδιάστατος περίβολος, οι «τοίχοι» του οποίου αποτελούνταν από ενωμένα και δικτυωμένα στημόνια.
Ξαφνικά συνειδητοποίησε την κίνηση. Συνειδητοποίησε τη σταθερότητα εκεί πάνω του. Και η σταθερότητα ήταν σε κίνηση.
Ο Χάρπερ ήξερε ότι ατένιζε ένα ον του τέταρτου διάσταση – αναμφίβολα η Οντότητα που είχε προκαλέσει τα φαινόμενα στο το εργαστήριο, που τον είχε αρπάξει στην τέταρτη διάσταση, και ακόμη και τώρα τον παρατηρούσε με την τετραδιάστατη όρασή του! Υπήρχε ένα σχήμα πάνω του που τεντώνει τα μάτια του, έδωσε υπαινιγμό Μορφή λίγο πέρα από την κατανόησή του.
Harper looked "high" – that is, above. There was nothing there But vast expanses of emptiness – at first. Then he saw that this void was lined and bound with ribbed film, like cellophane. They bore an uncanny resemblance to his "sketches", As if this uncanny ability of his gave him the ability to somehow perceive this place of the fourth dimension. And instinctively Harper knew that these cords were the boundaries of a vast enclosure – a four-dimensional enclosure, the 'walls' of which were made up of joined and meshed warps.
Suddenly he became aware of movement. He became aware of the stability there above him. And stability was in motion.
Harper knew he was staring at a fourth dimensional being – no doubt the Entity that had caused the phenomena in the lab, that had abducted him into the fourth dimension, and was even now watching him with his four dimensional vision! There was a shape upon him straining his eyes, he hinted Form a little beyond his understanding.