Μια μέρα ένα νεαρό ζευγάρι ξυπνά και βρίσκει ένα αγόρι να κοιμάται στη βεράντα τους. Ανίκανο να μιλήσει, το αγόρι δεν μπορεί να εξηγήσει την ιστορία του. Τι είδους άτομο θα άφηνε το παιδί του με ξένους; Το μόνο που ξέρουν είναι ότι έχουν επιλεγεί για να φροντίσουν αυτό το αγόρι. Και καθώς η σύνδεσή τους μαζί του μεγαλώνει, αγκαλιάζουν το πληθωρικό πνεύμα και τα ταλέντα του. Οι τρεις τους ανθίζουν σε μια απρόσμενη οικογένεια και ο Τζον και η Μάρτα και το αγόρι αρχίζουν να βλέπουν τον κόσμο με ολοκαίνουργιους τρόπους.
===========================
“In the way the light falls there is something; in the girl’s restless hands, her sad mouth. A stillness falls. She is more than a skinny young girl on a beach; she is any young girl, sad and long-haired, watching a frail line of horizon.
===================
Έχω δει πολλές κόκκινες νύχτες και μοβ
βράδια τεντωμένα με κρύο και χειμωνιάτικο φως,
και απογεύματα κίτρινα με ώριμα φύλλα,
αλλά δεν έχω δει ποτέ το Βόρειο Σέλας
ή μια βροχή κομήτη ή έναν εξωγήινο ή μια έρημο που διασχίζει
από το Μεξικό, ανθρώπους να γέρνουν σαν κογιότ
στην ασημένια νύχτα.
Αν και υπήρξε ένα βράδυ, όταν στρογγυλεύοντας μια στροφή
σε μια βόλτα στο ποτάμι στο Λονδίνο, είδα έναν ερωδιό να σηκώνεται
και να κόβει τη σιωπή με το φιδίσιο κεφάλι του,
όλα τα φτερά και τα φτερά και το νερό.
Ένα ημιφλυκταινώδες φως, εύθραυστο σαν αλμυρό, και ω, το αλάτι.
======================
Οι άγιοι άστεγοι γεμίζουν την πόλη σαν τόσα αγριόχορτα.
Μόνο τα παιδιά του Θεού μπορούν να τα δουν.
Ένας μπλε σταυρός σε έναν τοίχο είναι φλόγα.
Μια μπάλα που πέφτει από τον ουρανό είναι ένας μετεωρίτης.
Η σκουριά είναι το δικό της είδος αλήθειας:
όπως το αίμα, όπως οι πόλεις, όπως το φως του ήλιου σε έναν σκονισμένο δρόμο.
Ποτέ δεν το βρίσκουμε, φυσικά, αλλά είναι πάντα εκεί,
ανάμεσα στον καπνό και τη φλόγα.
=====================
The leaf you pick from the fall
rises and dips away with every ridge.
Fingers stiff from time, you trace.
Staring off into a distance limned
by cataracts and other collected debris,
you have forgotten none of the long-ago joy
of an ice-cream truck and its summer song.
Between the paving stones;
between tea, a cup, and the sound
of you pouring;
between the time you woke that morning
and the time when the letter came,
a tired sorrow: like an old flagellant
able only to tease with a weak string.
Riding the elevator all day,
floor after floor after floor,
each stop some small victory whittled
from the hard stone of death, you smile.
They used to write epics about moments like this
============================
Πώς λοιπόν μπορώ να εμπιστευτώ τον μακρύ διάδρομο του μυαλού μου,
τη λαχτάρα του για πριν; Έχω μια αμυδρή κατάθλιψη που
μολύνει την καρδιά μου, τραγουδάει η λίμνη. Το ότι υπάρχει μουσική
σε όλα,
αν συντονιστείς μαζί της, με καταρρακώνει. Αν δεν ήταν τέτοιο μαρτύριο να θρηνήσω τη λέξη πίσω, θα ενέδιδα. Θα δεχόμουν το προνόμιο, το προνόμιο
να προχωρώ μόνος μου.
=============================
δισκοειδείς καθρέφτες που
δονούνταν από το φως ενός ασύλληπτου
παρελθόντος. Τις περισσότερες μέρες,
η μητέρα είναι απλά χαρούμενη
, είμαι ακόμα μια δομή, άθικτη, τα πεύκα στα μάτια
της λάμπουν γύρω από το λείψανο
της θλίψης.Όλη τη νύχτα,
στις ανεμογεννήτριες οι νυχτερίδες ροχαλίζουν, ονειρεύονται
μυστικά από
πάγο. Αλλά δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα –
την ακριβή γλώσσα
της απώλειας. Καίγομαι. Ανεβαίνω
στο πρώτο αυτοκίνητο που σταματάει.Το ξένο ήταν απλώς ένα φως που ξεχάσαμε να σβήσουμε. Ποτέ δεν είπαμε: κατηγορήστε μας. Βουρτσίσαμε τα δόντια μας, χρησιμοποιήσαμε οδοντικό νήμα. Στη συνέχεια γλίστρησε σε έναν ύπνο βαρύ σαν τους τροχούς μιας νεκροφόρας.
===========================
Το φως του ήλιου μέσα από τα μπλε-πράσινα μπουκάλια στο περβάζι ρίχνει χρώματα γύρω από το δωμάτιο. Οι καλοκαιρινές μέρες τεντώνονται σαν αλμυρό νερό. Τα νυχτερινά τρένα σφυρίζουν πένθιμα. Αμπέλια στη ρίζα του κήπου βαθιά στην πλούσια γη.
Ο παππούς μου στέκεται στον πάγκο της κουζίνας, κόβοντας τις ντομάτες του σε διαφανείς φέτες. Περάστε αρκετό χρόνο σε ένα εργαστήριο παθολογίας και το γεύμα σας μπορεί να τοποθετηθεί σε μια αντικειμενοφόρο πλάκα μικροσκοπίου. Αν αυτές οι φέτες ντομάτας από τον κήπο του παππού μου τοποθετούνταν κάτω από έναν φακό, μια ιστορία θα γραφόταν στα κελιά τους. Σε εκείνες τις σκοτεινές ώρες σιωπής, τα γράμματά σας ξεδιπλώνονταν καθώς οι εικόνες που κολυμπούσαν στο απαλό ρεύμα του φράγματος.
Οι φίλοι μου έχουν μετακομίσει, κοιμούνται
σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ. Και εδώ είμαστε.
Είναι το πιο θαυμαστό πράγμα. Περπατάμε
πάνω από αντίβαρες γέφυρες ερωτευμένοι
με το χιόνι να παρασύρεται μέσα από τα φώτα τους.
Οι μεγάλοι γυάλινοι τοίχοι του τερματικού σταθμού σκουραίνουν αυτή την ώρα. Νιώθω ότι ζούμε παρόμοιες ζωές. Μόνο η ζώνη ώρας
και η γλώσσα είναι διαφορετικές.
==============================
Θυμάμαι το όνειρο όπου κρατούσε μια πέτρα
σαν βιβλίο μύθων. Βλέπω το έτος γέννησής μου,
το στόμα μου ψάχνει για το σώμα της.
Συχνά λέει: τα αστέρια είναι φτηνό γυαλί
που κρατιέται σε καμένο tinfoil, και χώρος ένας αντιπαθής ξάδερφος
στο τίποτα. Πέρασα τη ζωή μου αποφεύγοντας τη ζωή μου.
Είναι πιο εύκολο από ό, τι νομίζετε.
Ο χρόνος είναι μια μικρότερη αδελφή που κρύβει το θυμό της.
Δεν θέλω να κρατάω το σώμα μου,
τα δευτερεύοντα πλήκτρα ή τις παράφωνες χορδές.
Υπάρχει χώρος εδώ για εσάς. Λέει.
Υπάρχει περισσότερος χρόνος από ό, τι μπορείτε να φανταστείτε.
Οι μωβ τουλίπες λυγίζουν στον άνεμο
σαν οι λευκές ρίζες τους να ήταν ένα ιππικό
που βαδίζει. Πλησιάζοντας το βουνό,
καταπίνονται πρώτα από τη σκιά του
και μετά από το μυστήριο του. Είμαι βέβαιος ότι
υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι σκέψης μέσα στη
δική μου σκέψη και ένα παράδειγμα
αυτού είναι να κοιτάξω μια χούφτα φυσαλίδες
από ένα μπάνιο.
=================================
Στη
θάλασσα, η προσευχή σου δεν είναι στο σπειροειδές μαντήλι
των κυμάτων. Η προσευχή σας είναι στον κατάλληλο ύπνο των νεκρών.
Κοιτάξτε τους, τα σώματά τους καμπυλώνουν σκοτεινά χωρίς πρόθεση
και βέλη κάτω στο νερό. Πώς ονομάζετε ένα σώμα
νερού φτιαγμένο από θάνατο και σιωπή; Η θάλασσα μουρμουρίζει
στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Υπάρχουν οστά θαμμένα στο νερό
κάτω από αυτές τις γραμμές. Τα ακούς, τα μυρίζεις;
ii
Στον πανικό του πνιγμού, υπάρχουν χέρια που σηκώνουν μωρά
στον αέρα, έξω από το νερό, για αναπνοή. Μια χορωδία
στατικών εικόνων έφερε αυτά τα νέα σε μένα, σε εμάς. Επειδή δεν
βλέπουμε τα σώματα να βυθίζονται, επειδή δεν βλέπουμε τα
στόματά τους να αγγίζουν ήδη το νερό, τα χέρια που σηκώνουν τα μωρά φαίνονται σχεδόν
συνηθισμένα. Όπως οι Έλληνες σηκώνουν τα νεογέννητά τους στον ουρανό.
Ποια είναι η αποτυχία των νεκρών; Ότι βυθίζονται;
Ή ότι βυθίζονται με ό,τι είναι στα χέρια τους;
Τα παιδιά του Θεού είναι πάνω σε φοβισμένα νερά,
και ο Θεός είναι η πείνα, ο Θεός είναι η μυστική θλίψη του αλατιού
κινείται ανάμεσα στο λαό του και δεν τους λυπάται.
Τα παιδιά του Θεού βρίσκονται πάνω σε φοβισμένα νερά.
iii
Υπάρχει ένα παιδί του οποίου η διαμαρτυρία είναι των ματιών.
Έχει διασχίσει το νερό με τη μητέρα της,
τρέμουν, περιμένουν τον πατέρα της, δύο μέρες τώρα,
περιμένουν,
τρέμουν για έναν πατέρα που η μητέρα ξέρει ότι δεν θα φτάσει ποτέ.
Η μητέρα κρατά το παιδί, της λέει απαλά:
«Είναι ένας σύντομος θάνατος. Ο πατέρας σου έχει πεθάνει για λίγο.
Σύντομα θα επιστρέψει».
==========================
Ήταν μια αρκετά καλή εκκλησία από τη στιγμή που άνοιξε η καμπύλη και την είδαμε ότι επιβράδυνα λίγο και κρατήσαμε τα μάτια μας πάνω της. Αλλά καθώς ήρθαμε ακόμη και με αυτό, το φως το κράτησε τόσο πολύ που μας συγκλόνισε με την καλοσύνη του κατευθείαν μέσα από το σώμα, έτσι ώστε την ίδια στιγμή είπαμε τον Ιησού. Έβαλα φρένο και υποχώρησα αργά το αυτοκίνητο, βλέποντας το φως στο κτίριο, μέχρι που βρεθήκαμε στην ίδια κορυφή, και καθίσαμε ακίνητοι για μερικά λεπτά τουλάχιστον πριν βγούμε έξω, μελετώντας κατά τη σύλληψη τι μας είχε χτυπήσει τόσο δυνατά καθώς επιβραδύναμε πέρα από την κάθετο του.
Δεν έχασε τίποτα απολύτως στη στάση, αλλά ακόμα πιο δυνατά προσπάθησε μέσα από τα μάτια τον παραλυτικό κλασικισμό του: στάθηκε από καθαρισμένο πηλό, ένα ελαφρύ ανυψωτικό από πάνω μας, κανένα δέντρο κοντά και λίγα ζιζάνια. κάθε κόκκος, κάθε καρφί, ξεχωριστό. Οι ανεπαίσθητες σχεδόν στραγγαλιστικές ισχυρές ασυμμετρίες αυτού που έχει σφυρηλατηθεί με το χέρι προς τη συμμετρία (σαν να ήταν μια σοβαρή περιγραφή, καλύτερη από το επιδιωκόμενο αντικείμενο): τόσο έντονα ξεπήδησε ενάντια σε μια τόσο ελάχιστα εκκεντρική ισορροπία, ώστε τα χέρια μου από μόνα τους άπλωσαν τα οστά τους, προσπαθώντας να συνταγογραφήσουν στον αέρα ανάμεσα στις δυνάμεις τους, τις εντάσεις τους και τις αμοιβαίες δομές τους, καθώς στέκονταν υποκείμενα στο μόνο ελάχιστα εκκεντρικό, σχεδόν εκμηδενιστικό άγχος, του γαλήνιου, άγριου, αυστηρού φωτός: άδειο, κλειστό, βιδωμένο, από όλα όσα είχαν τώρα αποσυρθεί από αυτό πάνω στα χωράφια η απόλυτη δήλωση, η μάσκα του Θεού και το ξύλινο κρανίο και το σπίτι στέκονταν άδεια στο διαλογισμό του ήλιου: και αυτό το φως πάνω του δυνάμωνε ακόμη περισσότερο την επιβλητικότητα και την αγκαλιά του, και σε περίπου ένα τέταρτο της ώρας θα είχε εκπαιδευτεί έτοιμο, Και θα υπήρχε μια τριπλή σύγκλιση στον έντονο ιστορικό σπασμό του κλείστρου.
Βοήθησα να ετοιμαστεί η κάμερα και σταθήκαμε μακριά και παρακολούθησα τι θα ήταν παγιδευμένο, δαιμονισμένο, γονιμοποιημένο, στις ελευθερίες και τη συστολή που είναι μια φάση κάθε αγάπης για οποιοδήποτε αντικείμενο: ψάχνοντας και καταγράφοντας μέσα μου όλες τις γραμμές, τα επίπεδα, τα άγχη της σχέσης, κατά μήκος των διαγωνίων που αποσύρονται και πλησιάζουν, και κάθετα στην ελαφρώς εκτός κέντρου πόρτα, και πλατιά, και σε πολλές αποστάσεις, και κοντά, εξετάζοντας μόνο τους τρόπους του ξύλου, και τα καρφιά, τις τρεις νέες σανίδες διαφορετικού μήκους που μπήκαν πάνω από τα αριστερά της πόρτας, το βλέμμα μικρό λευκό πόμολο πορσελάνης, τους λειασμένους ανελκυστήρες σκάλας, την τσαλακωμένη στάση του χοντρού καμπαναριού, την πελεκητή ξύλινη ακίδα στον ουρανό, το παλιό χαστούκι και το νέο λουκέτο, το τυχαίο τζάμι των οποίων τα τζάμια ήταν σαν τις επιφάνειες των ελατηρίων, η παχιά χρυσή μύγα που τραγουδούσε και χτυπούσε πάνω σε ένα φωτεινό τζάμι μέσα, και μέσα, τα άκαμπτα παγκάκια, το όργανο κουτιού, οι φωτεινές στάσεις, τα κρεμασμένα διαγράμματα, οι κατεστραμμένοι ύμνοι, η πλατφόρμα, το αναλόγιο πεύκου, η στάμνα από πρεσαριστό γυαλί, η κρεμαστή λάμπα, τέσσερις νεκρικές καρέκλες, η μικρή σόμπα με το μακρύ λαιμό κύκνου αλουμίνιο στη σκληρή νηφάλια σκιά, ένα κουμπί στον ήλιο, ένα χνούδι, μια σχισμένη κάρτα του Ιησού ανάμεσα στα παιδιά:
Ενώ αναρωτιόμασταν αν έπρεπε να πιέσουμε ένα παράθυρο, ένα νεαρό ζευγάρι νέγρων πέρασε από το δρόμο. Χωρίς να φαίνονται μακρύτεροι ή λιγότερο μακρύι, ή με περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρον, από ό, τι ένας λευκός άνθρωπος θα μπορούσε να φροντίσει, και χωρίς να αλλάξουν το ρυθμό τους, έκαναν λεπτομερή παρατήρηση για εμάς, για το αυτοκίνητο, για το τρίποδο και την κάμερα. Μιλήσαμε και έγνεψαμε καταφατικά, χαμογελώντας σαν ανέμελα. Μίλησαν και έγνεψαν καταφατικά, σοβαρά, καθώς περνούσαν, και κοίταξαν πίσω μια φορά, ούτε κρυφά, ούτε πολύ, ούτε διασκεδαστικά. Μας έκαναν, παρά τη γνώση μας για τις δικές μας έννοιες, ντροπιασμένους και ανασφαλείς στην επιθυμία μας να εισβάλουμε και να κατέχουμε την εκκλησία τους, και μετά από ένα ή δύο λεπτά αποφάσισα να τους κυνηγήσω και να τους μιλήσω και να τους ρωτήσω αν ήξεραν πού θα μπορούσαμε να βρούμε έναν ιερέα ή κάποιο άλλο άτομο που θα μπορούσε να μας αφήσει να εισέλθουμε. αν θα ήταν εντάξει. Ήταν πενήντα περίπου μέτρα πάνω στο δρόμο, περπατούσαν χαλαρά και ακολουθώντας τα, παρατηρούσα πτυχές τους που είναι λιγότερο εύκολα ορατές (καθώς τα γύρω αντικείμενα καλύπτονται κοιτάζοντας μέσα σε ένα φως) όταν τα μάτια και το πρόσωπο κάποιου και τα μάτια και το πρόσωπο ενός άλλου είναι αμοιβαία ορατά και εκτιμητικά. Ήταν νέοι, νηφάλια ζωηροί στο σώμα, και δυνατοί, ο άντρας όχι αρκετά αδύνατος, το κορίτσι όχι αρκετά παχουλός, και θυμήθηκα τα ήπια και νηφάλια πρόσωπά τους, τα δικά της απαλά πλατιά και ευαίσθητα στην αγάπη και την ευχαρίστηση, και την πολυμήχανη και έξυπνη χωρίς διάνοια και χωρίς δόλο, και την ακραία αξιοπρέπειά τους, η οποία ήταν τόσο αβίαστη, ανεκτίμητη, και ανυπεράσπιστη σε αυτά ως υπόθεση ανωτερότητας που κατακλύζει ένα πλούσιο και κοινωνικό έφηβο αγόρι. Και απολάμβανα επίσης την ικανότητα και το ρυθμό του περπατήματος τους στον ήλιο, που ήταν ανίκανο να είναι κάτι λιγότερο από έναν σιωπηλό χορό, και την ομορφιά στο φως του ήλιου των ρούχων τους, που ήταν παράξενα πάνω τους στη μέση της εβδομάδας. Φορούσε σκούρο παντελόνι, μαύρα παπούτσια, ένα καινούριο λευκό πουκάμισο με φώτα μπλε και ένα ανοικτό κίτρινο, μαλακό ψάθινο καπέλο με μια φαρδιά ζώνη από σκούρο ανθισμένο ύφασμα και μια μαργαρίτα στη ζώνη. Φορούσε γυαλιστερά πόδια χωρίς κάλτσες, με φρεσκολευκασμένες γόβες, ένα λουλουδιασμένο ροζ βαμβακερό φόρεμα και έναν μεγάλο ήλιο από άχυρο πολύ πίσω στο κεφάλι της. Τα ταλαντευόμενα χέρια τους άγγιξαν απαλά με το περπάτημά τους, βήμα προς βήμα, αλλά δεν συμμετείχαν. Περπατούσα πιο γρήγορα από αυτούς, αλλά ήσυχα. Πριν προχωρήσω δέκα βήματα, γύρισαν τα κεφάλια τους (ο ένας προς τον άλλο) και με κοίταξαν για λίγο και απρόσωπα, σαν άλογα σε χωράφι, και κοίταξαν ξανά μπροστά. Και αυτό, είμαι σχεδόν βέβαιος, όχι επειδή άκουσα τον ήχο μου, αλλά μέσω μιας λεπτότερης αίσθησης. Μέχρι τη στιγμή που σήκωσα το χέρι μου, είχαν κοιτάξει μακριά, και δεν με είδαν, αν και τίποτα στο βλέμμα τους δεν ήταν γρήγορο με απότομη ή έκπληξη. Περπατούσα κάπως πιο γρήγορα τώρα, αλλά τους προσπερνούσα λίγο αργά για την υπομονή μου. Το φως θα ήταν σωστό μέχρι τώρα ή πολύ σύντομα. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ο Walker θα έκανε ό, τι ήθελε είτε είχαμε "άδεια" είτε όχι, αλλά ήθελα να είμαι σε ετοιμότητα και ξέσπασα σε ένα τρέξιμο. Στον ήχο του στριψίματος του παπουτσιού μου στο χαλίκι, ολόκληρο το σώμα της νεαρής γυναίκας τινάχτηκε σφιχτά σαν γροθιά σε ένα σκύψιμο από το οποίο αμέσως, το πίσω πόδι γλιστρούσε στη χαλαρή πέτρα έτσι ώστε σχεδόν έπεσε, σαν μια κλωτσιά αγελάδα που βγαίνει από ένα ρυάκι, τα μάτια τρελά, το πηγούνι τεντωμένο σφιχτά, Ξεπήδησε μπροστά στις πρώτες κινήσεις ενός ανθρώπου που έτρεχε, αλλά ενός ξαφνικά τρομοκρατημένου άγριου ζώου. Την ίδια στιγμή ο νεαρός άνδρας πάγωσε, τα σύμβολα της αίσθησης στο άγριο πρόσωπό του ορθάνοιχτα προς το μέρος μου, το δεξί του χέρι άκαμπτο προς το κορίτσι που, μετά από μερικά βήματα, η συνείδησή της ξεπέρασε το αντανακλαστικό της, σταμάτησε και στάθηκε, όχι ευθεία αλλά άρρωστη, σαν να κρεμόταν από ένα γάντζο στη σπονδυλική στήλη της θέλησης να μην πέσει από αδυναμία, ενώ έσπευσε σε αυτήν και έβαλε το χέρι του στον ανθισμένο ώμο της και, γέρνοντας το κεφάλι του προς τα εμπρός και πλάγια σαν να άκουγε, Μίλησαν μαζί της, και σήκωσαν, και με παρακολούθησαν ενώ, κουνώντας το κεφάλι μου, και σηκώνοντας την παλάμη του χεριού μου προς τα έξω, πλησίασα προς το μέρος τους (χωρίς να περπατήσω) και σταμάτησα μια αυλή μακριά από εκεί που εκείνοι, στενά, χωρίς να αγγίζουν τώρα, στάθηκαν, και είπα, κουνώντας ακόμα το κεφάλι μου (Όχι, όχι, ω, Ιησού, όχι, όχι, όχι!) και κοιτάζοντας στα μάτια τους. στον άντρα, που δεν ήξερε τι να κάνει, και στο κορίτσι, του οποίου τα μάτια ήταν γεμάτα δάκρυα, και που προσπαθούσε τόσο σκληρά να υποτάξει το τρέμουλο στην αναπνοή της, και του οποίου την καρδιά μπορούσα να νιώσω, αν και δεν άκουγα, να ανατινάζεται σαν να ήταν ολόκληρο το σώμα μου, και προσπαθούσα με κάποιο ανόητο τρόπο να το κρατήσω κάπως σχετικά ελαφρύ, Επειδή δεν μπορούσα να αντέξω να λάβουν από μένα οποιαδήποτε πρόσθετη αντανάκλαση της συντριβής της χάρης και της αξιοπρέπειάς τους, και της γύμνιας και του βάθους και του νοήματος του φόβου τους, και της φρίκης, του οίκτου και του μίσους μου για τον εαυτό μου. Και έτσι, χαμογελαστός, και τόσο στενοχωρημένος που ήθελα μόνο να αποκατασταθούν, και να ξέρω ότι ήμουν φίλος τους, και ότι θα μπορούσα να λιώσω από την ύπαρξη: «Λυπάμαι πολύ! Λυπάμαι πολύ αν σε τρόμαξα! Δεν ήθελα να σας τρομάξω καθόλου. Δεν θα έκανα κάτι τέτοιο για τίποτα».
Απλώς συνέχισαν να με κοιτάζουν. Δεν είχαν τίποτα περισσότερο να πουν από ό, τι για μένα. Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν να πέσω μπρούμυτα και να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα πόδια τους. Αυτή η παρόρμηση με κατέλαβε τόσο δυνατά, από όλο μου το σώμα, όχι από τη σκέψη, που έπιασα τον εαυτό μου από το να το κάνω ακριβώς και τόσο σπάνια όσο αρπάζετε τον εαυτό σας από το άλμα από ένα καθαρό ύψος: εδώ, με τη συνειδητοποίηση ότι θα τους είχε τρομάξει ακόμα χειρότερα (για να μην πω τίποτα για μένα) και θα ήταν ακόμα λιγότερο εξηγήσιμο. έτσι ώστε στάθηκα και κοίταξα στα μάτια τους και τους αγάπησα και ευχήθηκα στον Θεό να ήμουν νεκρός. Μετά από λίγο ο άντρας ξαναβρήκε τη φωνή του, τα μάτια του έγιναν λίγο πιο εύκολα και είπε χωρίς πεποίθηση ότι αυτό ήταν εντάξει και ότι δεν την είχα φοβίσει. Κούνησε αργά το κεφάλι της, τα μάτια της πάνω μου. Δεν εμπιστευόταν ακόμα τη φωνή της. Τα πρόσωπά τους ήταν μυστικά, απαλά, εντελώς χωρίς εμπιστοσύνη προς εμένα και εντελώς χωρίς κατανόηση. και έπρεπε να σταθούν εδώ τώρα και να ακούσουν τι έλεγα, επειδή σε αυτή τη χώρα κανένας νέγρος δεν απομακρύνεται με ασφάλεια από έναν λευκό άνθρωπο, ούτε καν φαίνεται να μην ακούει ενώ μιλάει, και επειδή δεν μπορούσα να φύγω απότομα και να τους απαλλάξω από μένα, χωρίς ακόμα χειρότερο έγκλημα κατά της φύσης από αυτό που είχα διαπράξει, και το δεύτερο δεσμεύτηκα μένοντας και κρατώντας τα. Και έτσι, και μέσα σ' αυτό το φρικτό χαμόγελο της ψεύτικης προχειρότητας, τους έδωσα έναν καλύτερο λόγο για τον οποίο τους ακολούθησα παρά να τους τρομάξω, ρώτησα τι τους είχα ακολουθήσει να ρωτήσουν. Είπαν αυτό που συνήθως είναι ασφαλέστερο για τους νέγρους να πουν, ότι δεν ήξεραν. Τους ευχαρίστησα πάρα πολύ, και καταλήφθηκα για άλλη μια φορά και πέρα από την αντίσταση με την επιθυμία να διευκρινίσω και να διορθώσω, έτσι ώστε και πάλι, με τα μάτια και το χαμόγελό μου άθλια και εκτός κλειδιού με όλα όσα μπόρεσα να πω, είπα ότι λυπάμαι τρομερά αν τους είχα ενοχλήσει. Αλλά υποχώρησαν ακόμα πιο βαθιά πίσω από τα πρόσωπά τους, τα μάτια τους κοιτούσαν τα δικά μου σαν να περίμεναν οποιαδήποτε ξαφνική κίνηση έπρεπε να αποκρούσουν, και ο νεαρός είπε ξανά ότι αυτό ήταν εντάξει, και έγνεψα, και γύρισα μακριά τους, και περπάτησα στο δρόμο χωρίς να κοιτάξω πίσω.
=========================
Στο τέλος του κόσμου, Εντοπίζω τις γραμμές
όπου αρχίζει το σώμα, απορρίπτω τα υπόλοιπα. Επειδή
τα σώματά μας είναι όλα όσα μας ανήκουν. Θυμάμαι την παιδική μου ηλικία πριν από
πολύ καιρό, την πρώτη άνοιξη, το γυαλισμένο σιτάρι
να τεντώνεται σπειροειδώς στον ουρανό, το γρασίδι κάτω από τα πόδια μου.
Ο αδελφός μου στάθηκε στη βεράντα, ακόμα αγόρι,
κρατώντας ένα λάστιχο, ποτίζοντας την αυλή. Όταν ήρθαν να σκοτώσουν
τα αρνιά στο μαντρί, ξαπλωμένα στα κρεβάτια τους, αγνοώντας τη μοίρα τους,
τα μάτια τους ήταν μαύρα σαν μάρμαρα. Σκέφτομαι αυτό που
είπε ο πατέρας μου: Μερικές φορές είναι καλύτερα να
μην ξέρεις ότι είσαι ζωντανός.
Τι γίνεται λοιπόν αν τα παιδιά μου δεν θα ζήσουν για να
λάβουν Κοινωνική Ασφάλιση; Ή αν είμαστε προορισμένοι
να γίνουμε αστρόσκονη στον ουρανό όταν η γη
αναπόφευκτα εκραγεί από μόνη της. Αυτό το σώμα είναι το μόνο
που έχω, λέω. Μερικές μέρες δεν είναι ακόμα αρκετό. Θυμάμαι
τι είπε ένας επιστήμονας του κλίματος στην τηλεόραση:
Πώς μπορούμε να φέρουμε παιδιά σε αυτόν τον κόσμο;
και άλλαξα κανάλι, σκεπτόμενος, Αν κάποιος θα
ήξερε κάτι γι 'αυτό, θα το έκανε. Έτσι δεν
σκέφτομαι τα αγέννητα, αυτά που δεν ξέρουν
ότι είναι ακόμα ζωντανά. Αλλά ξυπνάω κάθε πρωί με
έναν ουρανό να σκύβει στον εαυτό του, γεμάτος καπνό, και μου
θυμίζει τόσο πολύ ένα σώμα, στο περίγραμμα του στήθους και των
άκρων του, που μερικές νύχτες είναι δύσκολο να κυλήσεις και να
κοιμηθείς δίπλα του.
Ορκίζομαι ότι μπορώ να ακούσω τον ουρανό να αναπνέει.
Όταν το φεγγάρι αναπόφευκτα μας καταπίνει,
ασημένια ποτάμια πνίγουν τη ζωή από την κοίτη της
γης, όταν οι ουρανοξύστες γυρίζουν πίσω στις ερήμους από τις
οποίες ήρθαν και κοιμόμαστε
για τελευταία φορά, αναρωτιέμαι τι θα ακολουθήσει.
Σκέφτομαι εκείνη την ταινία που ξέχασα
να δω, το ανέγγιχτο τελευταίο κεφάλαιο
ενός βιβλίου που βρίσκεται δίπλα στο κρεβάτι μου. Πυρήνες που διασπώνται
πίσω σε πυρήνες, βυθισμένοι από τη φωτιά, ο κόσμος γδύνεται
μέχρι τα οστά του.
Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από κόκαλα, λέω, σκόνη
που αγγίζει τη σκόνη, και εκεί ήταν γραφτό να επιστρέψουμε.
Όταν τελειώνει ο κόσμος, σκέφτομαι τον αδελφό μου, αγόρι ακόμα,
να στέκεται στη βεράντα, στη σκιά. Τα
αρνιά βρίσκονται στα πράσινα κρεβάτια τους, ακόμα ανέγγιχτα. Τοποθετεί
τον αντίχειρά του πάνω από τον εύκαμπτο σωλήνα και το νερό ψεκάζει σε
κύκλο.
Πηγαίνουμε παντού
και πουθενά την ίδια καταραμένη στιγμή.
===========================
Είκοσι ή περισσότεροι από εμάς είμαστε στριμωγμένοι γύρω από δύο τραπέζια που έχουν ανοίξει για να γεμίσουν το μικροσκοπικό σαλόνι της γιαγιάς μου, ήδη γεμάτο με παραγεμισμένα έπιπλα. Εμείς τα παιδιά καθόμαστε σε μια σιδερώστρα τοποθετημένη σε δύο καρέκλες, κουνώντας τα πόδια μας. Δεν έχω καταλάβει ούτε λέξη από τη μακρά εβραϊκή τελετή, αλλά το φαγητό που αναδύεται από την κουζίνα είναι μια γλώσσα από μόνη της.
«Οι μπάλες matzo της γιαγιάς σου είναι σαν μπάλες κανονιού», λέει ο θείος Dave. «Εκρήγνυνται στο στομάχι σου!»
Οι θείες μου μπαινοβγαίνουν στην κουζίνα με τηγάνια και πιατέλες. "Περισσότερο κοτόπουλο;" "Ένα bisel kugel;" "Περάστε τα pflummen tzimmes!"
Ο πατέρας μου ακτινοβολεί. Η μητέρα μου σκουπίζει κοτόσουπα από το πηγούνι του μικρού μου αδελφού. Στον αυτοσχέδιο πάγκο μας, τα ξαδέρφια μου κι εγώ χοροπηδάμε και αγκωνιαζόμαστε.
"Gefilte ψάρια!" Η γιαγιά Sadie ανακοινώνει, κρατώντας ένα ακόμη μεγάλο μπολ, τα ποτήρια της αχνιστά και τα μαλλιά της σε λεπτές τούφες από τη ζέστη της κουζίνας. Έχει κοπιάσει πάνω σε αυτό το πιάτο πολύ νωρίτερα, βράζοντας τα οστά, το δέρμα και τα κεφάλια των ψαριών για το ζωμό, αλέθοντας το λευκόψαρο, καρυκεύοντας, διαμορφώνοντας και λαθροθηρώντας το, και τελικά ψύχοντάς το στο απαρχαιωμένο μικρό ψυγείο της. «Ες, παιδιά!» φωνάζει χαρούμενη. "Φάτε!"
Κάποτε είδα ένα μεγάλο λευκό ψάρι σε μια λίμνη, αν και μάλλον δεν ήταν το ίδιο είδος που ετοίμαζε η γιαγιά μου. Αυτό συνέβη πολλά χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι μετά την αποφοίτησή μου από το κολέγιο. Είμαι σε μια βάρκα με κουπιά με τον Ernest Ahrens, στη μέση μιας λίμνης στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης. Μια τεράστια καταιγίδα ξέσπασε ξαφνικά – αστραπές εκρήγνυνται στο νερό, δυνατή βροχή και το μικρό μας σκάφος αρχίζει να γεμίζει με νερό. "Κατευθυνθείτε προς την ακτή!" Ουρλιάζω πάνω από τον άνεμο. Αλλά ο Έρνι σηκώνεται όρθιος, με τα χέρια τεντωμένα σαν τον Ιησού στο σταυρό, και ισορροπεί στη βάρκα, γελώντας άγρια. Τρομοκρατημένος και αβοήθητος, κοιτάζω κάτω και βλέπω τα μεγάλα λευκά ψάρια να γλιστρούν από τα βάθη. Κρέμεται δίπλα στη βάρκα, ιριδίζουσα και μυστηριώδης, ένα κρύο μάτι εκπαιδευμένο πάνω μου. Είναι σαν η γιαγιά μου να έχει στείλει αυτό το ψάρι ως σημάδι, στη μέση μιας ηλεκτρικής καταιγίδας, για να μου υπενθυμίσει ότι τα ωραία εβραϊκά κορίτσια που αναμειγνύονται με μη Εβραίους αργά ή γρήγορα θα βρεθούν σε βαθιά νερά.
Η γιαγιά μου, Sadie Siskind, ήταν μια στιβαρή γυναίκα με ψηλά ζυγωματικά, μύτη σαν μικρό σπαθί και αποφασιστικό πηγούνι που έγινε ακόμα πιο αποφασισμένη όταν τα δόντια της μπήκαν στο ποτήρι δίπλα στο κρεβάτι της. Αν και έχω ένα πορτρέτο σέπια στούντιο της ως νεαρής γυναίκας που φοράει ένα κομψό φόρεμα με χάντρες μέχρι το πάτωμα, μπορώ μόνο να την οραματιστώ με ένα βαμβακερό schmatta, μια σπιτική ποδιά και ορθοπεδικά παπούτσια.
Η πρώτη μου ξαδέλφη Sarah Snook, η οποία έχει αναδειχθεί ως ιστορικός της οικογένειάς μας, κατάφερε να συλλέξει από τα αρχεία απογραφής, τους καταλόγους επιβατών και τα προσωπικά έγγραφα ότι η Sadie μετανάστευσε ως έφηβη από τη Γαλικία, μια πρώην επαρχία της Αυστρίας, το 1909 ή το 1910. Μέχρι το 1915, τη χρονιά που έγινε η απογραφή της Νέας Υόρκης, η Sadie παντρεύτηκε τον Pincus Siskind, έναν άνδρα πολύ μεγαλύτερο και χήρο. Είχε γίνει μητριά στα τέσσερα μικρά παιδιά του και είχε ήδη γεννήσει έναν δικό της γιο. Δύο χρόνια αργότερα, το 1917, θα γεννούσε το μικρότερο παιδί της, τον πατέρα μου, τον Κάρολ.
Όπως τα έξι σημεία στο αστέρι του Δαβίδ, τα έξι παιδιά της Sadie και οι οικογένειές τους έγιναν τα φωτεινά σημεία της ύπαρξής της. Και παρόλο που ήμουν πολύ μικρός για να θυμάμαι τον παππού Pincus όταν πέθανε, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία στον τοίχο της γιαγιάς μου, τραβηγμένη από τον πατέρα μου, έδειχνε τον ηλικιωμένο, γενειοφόρο άνδρα να φοράει ένα yarmulke και να κρατά ένα μακρύ χοτ ντογκ kosher στα χείλη του. Παρόλο που ο παππούς Pincus είχε φύγει, στο μυαλό μου φαινόταν πάντα παρών, προεδρεύοντας από τη φωτογραφία του πάνω από τα seders μας, και πάνω από όλους μας.
Η Sadie ήταν τόσο περίπλοκα δεμένη στη ζωή μας όσο και τα ατελείωτα πουλόβερ που έφτιαχνε για εμάς. Όταν γεννήθηκα, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με έλουσε – μαζί με τις δικές μου βρεγμένες πάνες – ένα έθιμο από την παλιά χώρα που υποτίθεται ότι έδινε στο μωρό αντίσταση στην ασθένεια. (Η μητέρα μου έβαλε αμέσως τέλος σε αυτή την πρακτική, αλλά μπορώ μόνο να υποθέσω ότι η Sadie την επέβαλε σε ολόκληρο το κοπάδι των παιδιών και των εγγονιών της, επειδή όλοι απολαμβάνουμε εξαιρετική υγεία.) Καθώς μεγάλωνα, με δίδαξε πώς να πλέκω και να παίζω την κούνια της γάτας, έραβε ατελείωτα ρούχα, κοστούμια και ρούχα κούκλας για μένα και πάντα ήταν έτοιμη με ένα κομμάτι φρούτου, μια καραμέλα βουτύρου ή ένα χαρτομάντιλο. Όταν τα αδέρφια μου γεννιόντουσαν γρήγορα, ανέβαινε καθημερινά τις πέντε σκάλες του διαμερίσματός μας, κουβαλώντας ψώνια, για να μαγειρέψει και να καθαρίσει έτσι ώστε η μητέρα μου να μπορεί να ξεκουραστεί. Ζούσαμε στο Hell's Kitchen, μετακομίσαμε στο Queens, αλλά μέχρι να γίνω εννέα, πάντα, ζούσαμε μια βόλτα με το μετρό μακριά από τη στάση Ditmas Avenue στο Μπρούκλιν και τη γιαγιά Sadie.
"Vhy New Joisey; Αυτό είναι ένα μέρος για να πας για wacation, όχι για να ζήσεις!» Η Sadie, η οποία προφέρει το W της όπως το V και το "wice wersa", είναι αναστατωμένη - δεν μπορεί να καταλάβει την απόφαση των γονιών μου να μετακομίσουν στο Jersey Shore. Ότι τα μικρά παιδιά χρειάζονται πράσινο γρασίδι και υγιή θαλασσινό αέρα, ότι μια οικογένεια πρέπει να ζει σε ένα πραγματικό σπίτι, όχι σε ένα διαμέρισμα με τρία παιδιά σε ένα υπνοδωμάτιο – αυτές οι δικαιολογίες δεν κόβουν τη μουστάρδα με τη Sadie.
Αυτή η συζήτηση γίνεται στο τραπέζι της κουζίνας μας. Καθώς μιλάει, ανατέμνει προσεκτικά ένα καπνιστό λευκόψαρο που μας έχει φέρει. Το απολαυστικό άρωμα που αναδύεται από το κερωμένο χαρτί και το αλουμινόχαρτο κάνει το στόμα μου νερό. Ξεφλουδίζει το λιπαρό χρυσό δέρμα ψαριού, κάνει μια περικοπή στο κέντρο της μιας πλευράς από το κεφάλι στην ουρά και γλιστρά τη σάρκα από τα οστά σε δύο κομμάτια.
"Bist meshuga;" Κοιτάζει τον πατέρα μου πάνω από τα γυαλιά της.
«Όχι, μαμά, δεν είμαι τρελός». Η φωνή του πατέρα μου είναι καταπραϋντική. «Θα είμαστε μόνο μία ώρα νότια της πόλης. Δεν είναι το τέλος του κόσμου».
Αλλά ο πατέρας μου κάνει λάθος. Γιατί κάτω στην ακτή, ανάμεσα στις κραυγές των τροχήλατων γλάρων και τη μυρωδιά του baby oil και του ιωδίου, οι κακοί σπόροι του τελικού γάμου μου με τον Ernest Ahrens θα σπαρθούν.
Η Σάντι αναστενάζει. "Abi gezunt." Αρκεί να είστε υγιείς. Στη συνέχεια, βγάζει τον τέλειο σκελετό λευκού ψαριού, άθικτο, και τον αφήνει στην άκρη σε ένα μικρό λευκό πιάτο, σαν λείψανο κάποιας χαμένης φυλής.
«Αχ, το μικρό Ιησούς. Ευλόγησέ τον». Δύο καλόγριες που περπατούν στον πεζόδρομο του Asbury Park με τεράστιες ροζ ρουφηξιές βαμβακερής καραμέλας σκύβουν πάνω από το καροτσάκι του αδελφού μου Paul, θαυμάζοντας τις φλεγόμενες κόκκινες μπούκλες του, το μαργαριταρένιο δέρμα και τα τέλεια χαρακτηριστικά του. «Είναι Εβραίος», απαντά ήρεμα η μητέρα μου, και οι καλόγριες προχωρούν, με τις συνήθειές τους να φτερουγίζουν δυνατά στη θαλασσινή αύρα, σαν πανιά. Στην κοινότητα των Μεθοδιστών του Ocean Grove, οι θρησκευτικοί προσκυνητές έχουν ήδη αρχίσει να φτάνουν για το καλοκαίρι. Οι μικρές σκηνές τους, επιπλωμένες με καρέκλες γκαζόν και τεχνητά λουλούδια, ευθυγραμμίζονται στους πεζόδρομους που οδηγούν στο φημισμένο παλιό ξύλινο αμφιθέατρο όπου θα παρακολουθήσουν τις λειτουργίες και όπου μια μέρα θα παρακολουθήσω την αποφοίτησή μου από το γυμνάσιο, στέκομαι κάτω από μια τεράστια, φωτισμένη αμερικανική σημαία.
Τον χειμώνα, η δασώδης μικρή μας κοινότητα Shark River Hills μεταμορφώνεται σε μια χώρα θαυμάτων με λαμπερά φώτα, πλαστικούς παγετώνες και Άγιους Βασίληδες κολλημένους με το κεφάλι κάτω από καμινάδες. Εδώ, κανείς δεν τραγουδά "Dayenu" ή "Dreidel, Dreidel, Dreidel". Στο μάθημα της μουσικής, μαθαίνω τις αρμονίες και τις αντιγραμμές στο "Silent Night" και, για λεξικό, στο "We Three Kings of Orien-Tar". Παρακολουθώ τη μεταμεσονύκτια λειτουργία με την καλύτερή μου φίλη, Pam Chapman, βοηθάω στο κόψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου της οικογένειάς της και κάνω χόμπνομπ με τον ιερέα τους. Προσεύχομαι θερμά για την ομάδα μας, τους Scarlet Flyers, και από το γυμνάσιο, βγαίνω με παίκτες με ονόματα όπως Battaglia, Trocchia, Cutillo και Pandolfe. Δεν υπάρχει ένα καλό εβραϊκό αγόρι στον ορίζοντα – όχι ότι ψάχνω για ένα.
Στο μακρινό μέλλον, μια φίλη από το γυμνάσιο θα με συστήσει στον σύζυγό της σε μια συγκέντρωση στην τάξη ως Μία Εβραία φίλη της. Ο αδελφός μου ο Παύλος θα αποκαλύψει ότι τα αγόρια πετούσαν πένες στο πάτωμα μπροστά του, για να δουν αν κάποιος Εβραίος θα τις έπαιρνε. Τελικά, το μικρό μπλε ράντσο μας θα πωληθεί σε ανθρώπους που απολαμβάνουν να το σκιαγραφούν με λαμπερά φώτα.
Αλλά σε αυτά τα χρόνια, το σπίτι μας παραμένει σταθερά αστραφτερό. Ανάβουμε μια μενορά, ο πατέρας μου νηστεύει στο Γιομ Κιπούρ και κάθε Πάσχα οδηγούμε στην πόλη για το σέντερ της γιαγιάς μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι αισθανόμαστε διαφορετικοί από τους γείτονες ή τους συμμαθητές μας. Στις πολυάριθμες φωτογραφίες που τράβηξε ο πατέρας μου, η οικογένειά μου φαίνεται να αθλείται, να διαλύει ρολόγια, να ψήνει κέικ, να ζωγραφίζει εικόνες, να κουνάει μουσικά όργανα, να χαϊδεύει πεσμένα φύλλα και να χαϊδεύει ζώα. Ωστόσο, για κάποιο λόγο, πουθενά δεν υπάρχουν φωτογραφίες που να είμαστε Εβραίοι. Η γιαγιά μου έχει δει τη γραφή στον τοίχο και δεν είναι στα εβραϊκά. Μέχρι τη στιγμή που είμαι εγκλωβισμένος στο κολέγιο, οι παρατηρήσεις μας έχουν σχεδόν ξεθωριάσει.
Pete's Place, Συρακούσες, Νέα Υόρκη. Είναι «οι μικρές ώρες του πρωινού». Μέσα από μια ομίχλη καπνού, παρακολουθώ τον Terry Sage the Singing Rage να χτυπά ένα ντέφι στο αδύνατο, βελούδινο παντελόνι ισχίο του. Σύντομα, όπως ο Τζέκιλ και ο Χάιντ, ο επικίνδυνος κύριος Σέιτζ θα μετατραπεί ξανά στον σοβαρό Έρνεστ Άρενς και θα με πάει σπίτι στο διαμέρισμά του στην οδό Γουόλνατ. Αλλά αυτή τη στιγμή, ανεβαίνει στη μικρή σκηνή, τραγουδώντας το "Without Her", συνοδευόμενος από έναν οργανίστα τζαζ τριακοσίων λιβρών με μωβ τουρμπάνι που ονομάζεται Chuckie και την Adele, μια εφεδρική τραγουδίστρια με το πρόσωπο της Margaret Hamilton και τη φωνή της Blossom Dearie.
Ο ιδιοκτήτης του κλαμπ, Pete Procopio, σκύβει απέναντι από το μπαρ και μου δίνει ένα άλλο κεντρί, στο σπίτι. «Ba-da-beep, ba-da-bop», λέει και τσιμπάει το μάγουλό μου λυπημένα.
«Ξέρω, ξέρω», απαντώ. Τι κάνει μια ωραία φοιτήτρια σαν εμένα σε ένα μέρος σαν αυτό; Δεν θα έπρεπε να μελετάω για τους τελικούς μου;
Μέχρι την άνοιξη του τελευταίου έτους μου, έχω εγκαταλείψει τη λίστα του κοσμήτορα για αληθινή και τολμηρή αγάπη. Ο Ernest Ahrens είναι συγκολλητής στο επάγγελμα, αλλά τραγουδά τζαζ σε τοπικά νυχτερινά κέντρα των Συρακουσών τα Σαββατοκύριακα, με ένα καλλιτεχνικό όνομα που βγήκε από την πλευρά ενός φορτηγού. Έχει απολυτήριο λυκείου και δύο μικρά παιδιά από προηγούμενο γάμο. Όταν επιστρέφω σπίτι από το σχολείο για μια επίσκεψη, φορώντας ένα δαχτυλίδι αρραβώνων που μοιάζει με τη γλωττίδα έλξης σε ένα κουτάκι κόκα κόλα, έχω αμυδρή επίγνωση σκοτεινών φράσεων, μουρμουρισμένες από τους γονείς μου καθώς περνούν: «Τι είδους μέλλον . . . .» και «Ενεργώντας παρορμητικά . . .» και «Τι κάναμε για να αξίζουμε...»
Αλλά για τη Sadie, το βιογραφικό του αρραβωνιαστικού μου δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με την είδηση ότι ο πατέρας του ήταν γερμανικής καταγωγής και η μητέρα του, Ιταλίδα. Η αγαπημένη της εγγονή είναι αρραβωνιασμένη με ένα goy. Για εκείνη, ο «Oynie», όπως τον αποκαλεί, είναι σχεδόν παρόμοιος με τους απέθαντους.
Ας πούμε ότι ο αρραβώνας μου δεν ήταν η πρώτη ρήξη στη συνέχεια του αίματος και της πίστης μας. Ο πρόδρομός της συνέβη δύο χρόνια νωρίτερα, όταν η μητέρα μου ανακοίνωσε, λίγο πριν από τα δέκατα τρίτα γενέθλια του Παύλου, ότι δεν θα είχε μπαρ mitzvah, αφού δεν είχε λάβει σχεδόν καμία θρησκευτική εκπαίδευση. Η κατακραυγή που ακολούθησε προκάλεσε παλίρροια σε όλη τη διαδρομή από το Μπρούκλιν μέχρι το Jersey Shore, και στο τέλος, οι γονείς μου σήκωσαν τα χέρια ψηλά και επέτρεψαν στη Sadie να οργανώσει την εκδήλωση. Ένα μήνα αργότερα, καθισμένοι ανάμεσα σε γυναίκες με περούκες, σε ένα στενόχωρο δωμάτιο έξω από το κύριο ιερό ενός ναού στο Μπράιτον Μπιτς, η μητέρα μου, η γιαγιά μου, οι θείες μου και εγώ είχαμε τη δυνατότητα να κρυφοκοιτάξουμε μέσα από μια σχισμή κουρτίνας στον τοίχο για να παρακολουθήσουμε τον κοκκινομάλλα Μικρό Ιησού να επαναλαμβάνει μια προσευχή στα εβραϊκά που είχε απομνημονεύσει φωνητικά, στέκεται μπροστά σε έναν ορθόδοξο ραβίνο με ψηλό γούνινο καπέλο και γούνινη κάπα. Η προσευχή αποδείχθηκε ότι ήταν μια προσευχή που ο Παύλος είχε μάθει πολλά χρόνια πριν, σε μια σύντομη παραμονή στο κατηχητικό, και δεν είχε καμία σχέση με την τελετή. Παρ 'όλα αυτά, ο ραβίνος επαίνεσε την προφορά του και τον έχρισε στην ανδρική ηλικία, προφανώς αισθανόμενος ότι ήταν πιο σημαντικό για ένα αγόρι να έχει ένα μπαρ mitzvah παρά να ξέρει τι σήμαινε. «Αν κάνει τη γιαγιά ευτυχισμένη, αυτό είναι το μόνο που με νοιάζει», ψιθύρισε η μητέρα μου.
Με την ίδια προθυμία, η Sadie παρακάλεσε, καλοπιάστηκε και τελικά απαίτησε ο γάμος μου να είναι εβραϊκός και, παίρνοντας το σύνθημα από την πρακτική μητέρα μου, παραδόθηκα. Όσο για τον Ernie, φαινόταν ότι μπορούσε να αντέξει σε μια ηλεκτρική καταιγίδα, αλλά όχι σε αυτή τη συγκεκριμένη δύναμη της φύσης. Φαντάζομαι τη Sadie να φοράει το μάλλινο καπέλο της με πούλιες και να φεύγει για να αναζητήσει έναν ραβίνο πρόθυμο να τελέσει μια θρησκευτική γαμήλια τελετή μεταξύ δύο ατόμων με αστέρια. Όχι μόνο τον βρίσκει, αλλά κανονίζει και να συναντηθούμε μαζί του.
«Πώς θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου;» λέει ο ραβίνος. "Ως τι;"
«Ως Εβραίοι;» Γυρίζω τα μάτια μου. Ο Έρνι γνέφει πειστικά.
«Σωστή απάντηση. Γιατί χωρίς αυτή τη διαβεβαίωση, δεν θα μπορούσα να εκτελέσω την τελετή».
Στην αίθουσα υποδοχής μιας μικροσκοπικής ορθόδοξης συναγωγής κάπου στην άγρια φύση του Williamsburg, οι επισκέπτες κάθονται σε κακοποιημένες μεταλλικές πτυσσόμενες καρέκλες γύρω από τραπέζια καρτών καλυμμένα με χαρτί. Υπάρχει κάποια έλλειψη εορτασμού. Χωρίς μουσική. Χωρίς λουλούδια. Οι συνομιλίες είναι σιωπηλές και χαμογελαστές. Ο κουμπάρος, Patrick Mulligan, κρατά ένα πλαστικό ποτήρι, γεμάτο με λευκό κρασί kosher σε θερμοκρασία δωματίου. Ο Patrick είναι ένας επίδοξος stand-up comic.
«Κουτάλες και ζελέδες», λέει, απευθυνόμενος στη συνέλευση. Οι συγγενείς από την πλευρά της νύφης ανταλλάσσουν βλέμματα. Ο Πάτρικ περιμένει μέχρι να ησυχάσει το δωμάτιο. Στη συνέχεια, γέρνει το ποτήρι του προς την κατεύθυνσή μου, αφού είμαι η νύφη. «Πάνω από τα χείλη και μέσα από τα ούλα, κοιτάξτε τα κότσια, εδώ έρχεται», φωνάζει και αυτός και ο νέος μου σύζυγος χτυπούν πίσω το Manischewitz τους με μια γουλιά.
«Ω», ακούω τη γιαγιά μου Sadie να μουρμουρίζει.
Στο τέλος των όρκων μας, ο Έρνι σφραγίζει ένα ποτήρι τυλιγμένο σε μια λευκή λινή πετσέτα. Μία από τις πολλές ερμηνείες αυτής της παράδοσης είναι ότι ο γάμος θα διαρκέσει όσο το ποτήρι σπάει – για πάντα. Αλλού έχω διαβάσει ότι μπορεί να θεωρηθεί μια υπενθύμιση στους καλεσμένους του γάμου να μην μεθύσουν και να ξεχάσουν τον εαυτό τους στη γαμήλια δεξίωση. Σαν να ήθελε να αποδείξει το σημείο, καθώς απομακρυνόμαστε από το πεζοδρόμιο, κατευθυνόμενοι προς το Cape Cod, όπου θα περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο σε ένα δωμάτιο με μούχλα με ντους από κασσίτερο, η φίλη της μητέρας μου, η Εύα, τρέχει στο δρόμο, χαιρετώντας μανιωδώς και φωνάζοντας: «Πρόσεχε! Είναι μεθυσμένος!»
Δέκα μήνες αργότερα, με τον γάμο μου ήδη πιο σπασμένο από οποιοδήποτε ποτήρι, εκσφενδονίζω τη βέρα μου από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου που έτρεχε με ταχύτητα. Μέχρι σήμερα, μου αρέσει να το φαντάζομαι φωλιασμένο στο ψηλό χορτάρι κατά μήκος της πλευράς του δρόμου, περιμένοντας κάποιο άλλο κορίτσι να το βρει, σαν σημάδι.
«Τουλάχιστον ήταν ένας εβραϊκός γάμος», είπε η γιαγιά μου.
Την ίδια χρονιά που το διαζύγιό μου έγινε οριστικό, η Sadie έφυγε επίσης. Πέθανε στις 28 Ιουνίου 1972, σε ηλικία ογδόντα ενός ετών, έχοντας ζήσει στην Αμερική για εξήντα δύο χρόνια. Η θεία Flo με ρώτησε αν υπήρχε κάτι που ήθελα από το διαμέρισμά της. Είχα ήδη αρκετές φωτογραφίες της γιαγιάς μου, τραβηγμένες από τον πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά υπήρχε μια τελευταία φωτογραφία που ήθελα, μια φωτογραφία που ήξερα ότι εκτιμούσε και κρατούσε σε ένα μέρος όπου θα μπορούσε να τη δει κάθε μέρα. Ίσως ακόμη και να μιλούσε σε αυτό όταν ήταν μόνη και δεν είχε κανέναν γύρω της για να αναστατωθεί.
«Θα ήθελα να έχω τη φωτογραφία του παππού Πίνκου», απαντώ. "Αυτός όπου τρώει το χοτ ντογκ kosher."
Η θεία Φλο φαίνεται μπερδεμένη με το αίτημα. "Ποια εικόνα;"
«Αυτή που κρατούσε στον τοίχο πάνω από τη μεγάλη καρέκλα. Ξέρεις, η ασπρόμαυρη φωτογραφία του παππού».
Μετά από μια στιγμή, λέει απαλά: «Αυτός δεν ήταν ο παππούς σου, αγαπητέ. Ο πατέρας σας τράβηξε αυτή τη φωτογραφία κάποιου ηλικιωμένου άνδρα σε ένα εβραϊκό γηροκομείο. Και δεν τρώει ένα χοτ ντογκ kosher. Φυσάει το shofar».
Υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά που δεν ξέρω. Όπως και τα παιδιά στο μιούζικαλ μου Ragtime, φαίνεται ότι ήμουν πολύ απασχολημένος τρέχοντας «προς το μέλλον, από το παρελθόν» για να κάνω ερωτήσεις ενώ υπήρχε ακόμα χρόνος. Αλλά όταν επισκέφθηκα το μουσείο του Ellis Island αναζητώντας υπόβαθρο για το συγκεκριμένο μιούζικαλ - ειδικά για τον εβραϊκό μεταναστευτικό χαρακτήρα, Tateh - συνάντησα επιτέλους τον πραγματικό παππού μου. Υπήρχε το όνομά του - Pincus Siskind - χαραγμένο στον μακρύ τοίχο του μνημείου, μαζί με τα χιλιάδες ονόματα μεταναστών που κάποτε πέρασαν από αυτές τις τεράστιες πύλες. Η ξαδέλφη μου η Σάρα το είχε βάλει εκεί, ως φόρο τιμής. Εκείνη τη στιγμή έγινε αληθινός για μένα με έναν νέο τρόπο – όχι ένας ξένος σε μια φωτογραφία, αλλά ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά, ένας άντρας με μάλλινο παλτό, ένα yarmulke κάτω από το καπέλο του, κρατώντας τα χαρτιά του στο στήθος του, φτάνοντας σε μια πόλη που αγαπώ. Εδώ, θα παντρευτεί τη Sadie. Εδώ, μια νέα αμερικανική οικογένεια θα ριζώσει και θα ανθίσει, μεγαλώνοντας σε τόσες πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις.
Ακριβώς όπως ποτέ δεν γνώρισα πραγματικά τον παππού Πίνκο, η Sadie δεν γνώρισε ποτέ τον άντρα που τελικά παντρεύτηκα οριστικά, σε πολιτικό γάμο. Ο σύζυγός μου, Neil Costa, είναι καχύποπτος για την οργανωμένη θρησκεία οποιουδήποτε είδους, ένα χαρακτηριστικό που κληρονόμησε από τον πατέρα του, Alberto, ο οποίος πολέμησε εναντίον του Φράνκο στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.
Αλλά ο Neil ανατράφηκε από τη Βρετανίδα μητέρα του, Clarissa. Όταν γνώρισα για πρώτη φορά την Κλαρίσα, έτυχε να φοράω ένα μικρό ασημένιο μενταγιόν – ένα πεντάκτινο αστέρι – σε μια αλυσίδα. Η Κλαρίσα ήρθε προς το μέρος μου κάτω από την πλατφόρμα του τρένου στο σταθμό του Μπράιτον, με ένα φιλόξενο χαμόγελο στο πρόσωπό της. Καθώς πλησίαζε σε κοντινή απόσταση, παρατήρησε το αστέρι και σταμάτησε νεκρό στα ίχνη της. Με το χέρι στο λαιμό της, η μέλλουσα πεθερά μου είπε τα πρώτα της λόγια.
«Δεν είσαι Εβραίος, έτσι δεν είναι;»
Κρατώντας το μη θρησκευτικό μπιχλιμπίδι στο λαιμό μου, προσπάθησα να εξηγήσω τόσο το αστέρι όσο και τον εαυτό μου. «Ναι», τραύλισα. «Εννοώ όχι. Εννοώ ναι».
Παρά τις αποτυχίες μου ως Εβραία, η Sadie μπορεί να ήταν κάπως χαρούμενη που η γιαγιά του Neil από την πλευρά του πατέρα της ήταν Εβραία. Και μπορεί επίσης να ήταν ευτυχής να μάθει ότι αυτός και εγώ απολαμβάνουμε τακτικά το seder με μια ομάδα στενών φίλων, παρόλο που τα ζευγάρια που συνωστίζονται γύρω από το τραπέζι είναι όλα μικτών θρησκειών. Ο Joel είναι Εβραίος και η σύζυγός του, Susan, είναι άθεη, αλλά είναι αυτή που προετοιμάζει με αγάπη την παραδοσιακή γιορτή, ψήνει το αυγό, κόβει το haroset και στρατολογεί τις κόρες της, Lizzy και Sarah, τώρα ενήλικες γυναίκες, για να απαντήσουν στις ερωτήσεις που προορίζονται για τους νεότερους στο τραπέζι. Καθώς βουτάμε τα πικρά βότανα σε αλατισμένο νερό, διαβάζουμε εκ περιτροπής από τον αταίριαστο Haggadoth (όλοι χρειαζόμαστε γυαλιά ανάγνωσης μέχρι τώρα) και παραλείπουμε μια σελίδα εδώ ή εκεί για να φτάσουμε στο κρασί λίγο νωρίτερα, σκέφτομαι τη γιαγιά μου και πώς θα ένιωθε για την ανορθόδοξη τελετουργία μας.
«Δεν είναι;» έλεγε. "Δεν θα μπορούσε να hoit." Στη συνέχεια, φόρεσε την ποδιά της και ετοίμασε λευκά ψάρια για όλους μας - αρκετά για στρατό - σε ένα βαρύ, κομμένο γυάλινο μπολ. «Ess, παιδιά», μπορώ να ακούσω το κάλεσμά της. "Φάτε!