Η Νικόλ είναι ένα πανέμορφο νεαρό κορίτσι της Virgin City που παντρεύεται τον έρωτα της ζωής της, τον Ντάνιελ. Είχε μια υπέροχη γαμήλια τελετή και ήταν γεμάτη ελπιδοφόρα προσμονή, η καρδιά της ξεχειλίζει από αγάπη για τον σύζυγό της. Κάνοντας τακτικές προσπάθειες για να αναζωπυρώσει τη φλόγα του ρομαντισμού μεταξύ τους ντύνοντας ελκυστικά και σχεδιάζοντας ρομαντικές βραδιές.
=======================
Η μητέρα μου είχε τέσσερις αποβολές. Τους αποκαλούσαμε σχεδόν μωρά. Δώσαμε στον καθένα ένα όνομα και μια ιστορία. Ο Φρέντι, ο οποίος θα ήταν ένας τρομερός απατεώνας της Monopoly, θα είχε αρνηθεί να φάει τις κρούστες του, θα ήταν ένας λαμπρός σφυρίχτρας, μια απρόθυμα ταλαντούχα μπέιμπι σίτερ, δεν θα παραδεχόταν ότι το ροζ ήταν το αγαπημένο του χρώμα από φόβο κοινωνικής αποβολής. Θα μεγάλωνε για να γίνει δικηγόρος. Θα παντρευόταν κάποιον δέκα χρόνια νεότερό του. Θα είχε ένα παιδί, ένα κορίτσι, και στο γάμο της, θα φορούσε μια ροζ γραβάτα. Γελάσαμε για τον Φρέντι, όλη μου την οικογένεια στριμωγμένη στις δύο μικροσκοπικές καρέκλες στο δωμάτιο του νοσοκομείου της μαμάς. Γελούσαμε μέχρι να κλάψουμε και κλαίγαμε μέχρι να γελάσουμε.
=====================================
Αν και όχι σήμερα:
μετά από χρόνια ξηρασίας,
άσωτα σύννεφα βροχής
έχουν σαρώσει
ξανά και ξανά—αλλά
Σήμερα το φως του ήλιου
πείθει ατμό
από υγρό χώμα
ένα kinglet στο
παράθυρο κουζίνας
αναβοσβήνει το ρουμπινί στέμμα του
και ελαφρά αλιεύματα
το κοκκίνισμα του λαιμού
ενός κολιμπρί
στο φούξια πίσω αυλή
ξαφνικά σε άνθιση
===========================
Μια μελέτη για έναν πίνακα που θα εκτελούσε αργότερα.
Μετά το «Μπαλκόνι» του Μανέ, φιγουράρει πίσω από
ένα κιγκλίδωμα μπαλκονιού. Οι «φιγούρες» του Μαγκρίτ όχι σε φινέτσα
όπως οι γυναίκες του Μανέ με λευκό
σατέν μέχρι το πάτωμα, κοστούμι και γραβάτα για τον ευγενή – αλλά όλα
σε κόκκους ξύλου με μπορντούρα πριτσινιού – φέρετρα
ίσια ή λυγισμένα (μία από αυτές σε καρέκλα), το τελικό τους
κάλυμμα γίνεται αυτές. Φέρετρο -
άκαμπτο, το αγόρι στις σκιές του φόντου, μέρος
μιας οικογένειας σκιάς που απεικονίζεται σε ύψος.
Ωστόσο, κανένα κιγκλίδωμα δεν μπορεί να τους προστατεύσει από
την κάθοδο - από τον ιό ή το ατύχημα ή
τον φυσικό θάνατο. Ομαλά πλανισμένο και γυαλισμένο, ωστόσο.
Κανένα μέρος του σώματος δεν αποκάλυψε, και όμως
σαφώς ανθρώπινο, τη μοίρα και το μέλλον τους σφραγισμένα.
=================================
Πού είναι οι νεκροί του κατακλυσμού,
που έχασαν το πλοίο
, που έχασαν τη λαβή τους,
που δεν επιλέχθηκαν
για να πάνε κάτω από το τόξο του ουράνιου τόξου;
Πού είναι οι νεκροί του κατακλυσμού
, αυτοί που κολύμπησαν, αυτοί που επιπλέουν
σε λουλακί νερά πέρα από το βάθος τους,
κάτω από την όρασή μας, αγανακτισμένοι με την αναπνοή τους –
οι ψυχές τους ασώματες,
οι θνητοί δεσμοί τους σπασμένοι –
πού είναι οι νεκροί του κατακλυσμού;
Τα οστά τους γίνονται ύφαλος
η θλίψη τους ανίερη –
πού είναι οι νεκροί του κατακλυσμού;
Πού είναι οι κατσίκες και οι κότες
που βυθίστηκαν, παρασυρμένες από την ιδιοτροπία του Θεού;
Καμία ταφή γι 'αυτούς σε ένα λεπτό λινό σάβανο
ή σε ένα ψάθα από καλάμια.
Κάτω από το μπλοκ
χασάπη του Θεού μια θάλασσα βαμμένη κόκκινη -
υπάρχουν οι νεκροί του κατακλυσμού.
==========================
Όλοι τελικά φτάνουμε σε αυτό το μέρος –
το σημείο εξαφάνισης –
καθώς πλησιάζουμε στον ορίζοντα.
Στο τέλος είμαστε δυσδιάκριτοι,
ο καθένας μια σκοτεινή σιλουέτα, άνδρας ή γυναίκα,
πλούσιος ή φτωχός, γνωστός μόνο στον εαυτό μας.
Υπάρχει παρηγοριά στο να γνωρίζουμε ότι όλοι περπατάμε
δίπλα-δίπλα, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουμε, και όμως ρέουμε
αναπόφευκτα προς εκείνο το άγνωστο μέρος.
Κατά μήκος του δρόμου για να μας
υπενθυμίσει ότι υπάρχει ένα ποτάμι, ασημί-μπλε σαν γατόψαρο
που λάμπει με το τελευταίο φως, και μια βάρκα - ή ίσως μια παμπ ή ένα σπίτι -
κάπου για να ξεκουραστούμε, ή απλά να επιπλεύσουμε
για λίγο πριν πρέπει να προχωρήσουμε,
να επανέλθουμε στη ροή, τραβώντας καροτσάκια
από ό, τι δεν μπορούμε ακόμα να αφήσουμε
καθώς περπατάμε στον κακοτράχαλο δρόμο.
=================================
θα ακολουθήσουν περισσότεροι θάνατοι, γνωρίζοντας ότι
είναι λάθος να βιαστούμε για οποιαδήποτε χαλάρωση
της επαγρύπνησης. Το θέμα του de Kooning είναι προϊόν χαλάρωσης,
διπλασιάστηκε το χαμόγελο, τα στήθη εξαπλώθηκαν σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Η υποτιθέμενη μοτοσυκλέτα της φαίνεται ανέτοιμη να πάρει κατεύθυνση -
ο ελάχιστος υπαινιγμός πλαισίου και ελαστικών. Πόσο πληθωρικά
Στέκεται μέσα σε ένα χάος επιφανειών που ξεχειλίζουν πληθωρικά
χρώματα. Το χαμόγελο της γάτας της στο Τσέσαϊρ απολαμβάνει
την καταστροφή. Χαμογελάω επίσης στην απειλή, η οποία ευχαριστεί
αυτό το σαρκώδες virago, αυτή τη γυναίκα χωρίς ποδήλατο που μπορώ να δω.
=============================
Όταν ο πηλός στεγνώνει
το δέρμα της γιαγιάς στα χέρια της είναι μαλακό
σαν ζύμη, στάζει
σαν λιωμένο παγωτό, λεπτό χαρτί.
Τσιμπάω ένα σαρκώδες κομμάτι, εντοπίζω το μπλε ποτάμι των φλεβών,
επιθεωρώ τα στίγματα των καφέ κρεατοελιών στο δέρμα
που μυρίζει Yardley και γαρίφαλο. Η γιαγιά γελάει.
Στα κορίτσια της, προσκολλήθηκε και στην αγκαλιά των πρεσβυτέρων.
Προσποιείται ενόχληση και λέει:
«Σφίξτε το συκώτι μου, γιατί δεν το κάνετε!»
εννοεί να ρωτήσει πόσο πιο κοντά
μπορώ να καθίσω, πόσο πιο σφιχτά μπορώ να αγκαλιάσω
το διάφανο δέρμα της,
για να είναι αρκετό.
Κατά τη διάρκεια του δείπνου, το κρέας πέφτει επίσης από τα οστά,χωρίζει
και το ονομάζουμε λιχουδιά, το ονομάζουμε τρυφερό.
Η αγάπη είναι επίσης τρυφερή, ευγενική και εύπλαστη, ρευστή σαν νερό,
κρατώντας τις κοιλιές γεμάτες και καλύπτοντας κάθε
σχισμή αράχνης, ζαρώνοντας και γλυκαίνοντας με την πάροδο του χρόνου, αλλά
έξω από το σπίτι, το δέρμα είναι τεντωμένο, σφιχτό, λείο,
παγωμένο σαν τσιμέντο ή γύψο. Το δέρμα υποτίθεται ότι είναι
αρκετά γυαλί, αλάβαστρο.
μια μέρα θέλω δέρμα που τεντώνεται, κουρτίνες
σαν πέπλο πάνω από τα πρόσωπα των μελλοντικών εγγονιών που βρίσκονται στην αγκαλιά μου,
καθώς και αυτά, επίσης, τραβούν και παίζουν με το χαλαρό δέρμα μου,
προσπαθώντας να αριθμήσουν τις ρυτίδες όσο μπορούν να
μετρήσουν τα αστέρια.
Και θα στραφούμε ο ένας στον άλλο και θα γελάσουμε
καθώς τους λέω να τσαλακωθούν για να χωρέσουν
στις ρωγμές των αγκώνων μου, στο συκώτι μου,
στις κοιλίες της καρδιάς μου,
και θα γνωρίσουν την αγάπη, διαρκή και γερασμένη
και αληθινή.
======================================
Ήμουν αγόρι της μαμάς. Δεν θυμάμαι, αλλά μου υπενθύμιζαν συχνά, πώς την πρώτη μέρα του σχολείου η μητέρα μου έπρεπε να με σύρει στην τάξη καθώς σκοντάφτω και χαζεύω. Ήταν ένα κακό ξεκίνημα για ένα προβληματικό παιδί επιρρεπές σε προβλήματα από την αρχή. Η μητέρα μου, μια ευγενική και όμορφη γυναίκα, που μαστιζόταν από τη φτώχεια, τέσσερα παιδιά και ένας παθιασμένος αλλά αναξιόπιστος σύζυγος με έβαλαν στα χέρια των καλών αδελφών για αυτό που επρόκειτο να γίνει 12 χρόνια καθολικής εκπαίδευσης, πρώτα από καλόγριες και μετά από ιερείς. Ήμουν φτωχός μαθητής από την αρχή. Δεν μπορούσα να ακολουθήσω οδηγίες, μιλούσα εκτός σειράς, με επέπλητταν συχνά και συγκινούμουν εύκολα μέχρι δακρύων. Εξόργισα τις μοναχές και τη μητέρα μου. Έβαψα έξω από τις γραμμές χρησιμοποιώντας μόνο μαύρο. Μισούσα να πηγαίνω στο σχολείο, μισούσα να επιστρέφω σπίτι. Ένιωσα καταραμένος.
Ήμουν έξυπνη και ήξερα να διαβάζω πριν ξεκινήσω το νηπιαγωγείο. Ωστόσο, δεν μπορούσα ούτε να συγκεντρωθώ ούτε να καθίσω ακίνητος, και ακόμα χειρότερα, ήμουν ηθελημένος και σκυθρωπός. Δεν έκλαιγα πια όταν τιμωρούμουν, ακόμα και όταν με χτυπούσαν οι καλόγριες με το σκληρό ξύλινο κουπί. Συχνά ονειρευόμουν, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, φανταζόμουν τις ζωές πίσω από τα σχοινιά που κάλυπταν τα διαμερίσματα στο δρομάκι ή καθόμουν σχεδιάζοντας αυτό που νόμιζα ότι ήταν τα εσωτερικά όργανα του ανθρώπινου σώματος. «Είναι έξυπνος», είπαν στη μητέρα μου, «αλλά είναι τεμπέλης». «Απλά δεν θέλει να κάνει τα μαθήματα». Τα μαθήματά μου, που δεν ξεκίνησαν ποτέ, σάπισαν στο κάτω μέρος της σχολικής μου τσάντας.
Αυτός ήταν ένας κόσμος μεγάλων οικογενειών σε σφιχτοδεμένες γειτονιές, χωρισμένες ανά τάξη, φυλή και εθνικότητα, όλες στριμωγμένες στην πανύψηλη τσιμεντένια έξαρση της Νέας Υόρκης. Αυτές ήταν οι ημέρες του Σπούτνικ και του Τέλσταρ, του Ψυχρού Πολέμου και της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας. Μας έκαναν συχνά διάτρηση. στοιβάζονται στο υπόγειο του σχολείου σε περίπτωση ατομικού πολέμου. Στην ηλικία των οκτώ ήξερα ότι το να σκύψω κάτω από το έδαφος δεν θα με έσωζε από τη βόμβα. Ήμουν βέβαιος ότι ο πόλεμος θα άρχιζε και σίγουρος ότι ο κόσμος θα τελείωνε.
Νομίζω ότι ήμουν πάντα άθεος. Είχα ένα όνειρο, τότε, ότι η αυλή του σχολείου ήταν γεμάτη με καλόγριες που έτρεχαν μανιωδώς πέρα δώθε, τραντάζοντας σαν μαριονέτες. Τρομοκρατήθηκα και έτρεξα να κόψω τη συνήθειά της μόνο και μόνο για να βρω τον σταυρωμένο Χριστό. Ξύπνησα αμέσως. Στο σχολείο την επόμενη μέρα κοίταξα την απειλητική φιγούρα της δασκάλας μου, της αδελφής Φίλιπ Μαίρης, έπειτα στο σταυρό στον τοίχο και πίσω στην καλόγρια. Με κοίταξε κάτω. Παρατήρησα το άνω χείλος της. Ήταν τριχωτό.
Αρρώστησε και για μικρό χρονικό διάστημα είχα μια αναπληρώτρια αδελφή της οποίας το όνομα δεν μπορώ να θυμηθώ. Θυμάμαι ότι ήταν νέα, όμορφη και ευγενική. Έφερε έναν δυναμισμό στην τάξη καθώς έγραφε ενεργητικά στον πίνακα, πηγαίνοντας από θέμα σε θέμα, αλλά πάντα φαινόταν να κρατάει το θέμα στο χέρι. Σε ένα σημείο μιμήθηκε το ξυλώδες βάδισμα ενός γορίλα. Ήμουν γοητευμένος. Σύντομα μιλούσε για έναν αρχαίο Έλληνα και μια σπηλιά και σκιές και φως και μετά για ένα άρμα που το έσερναν δύο άλογα και πάθος και λογική και ένας άνθρωπος που πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο και έπεσε πίσω στη γη καθώς τα φτερά του δεν ήταν δικά του και κάπως το κατάλαβα, Τα πήρα όλα και ήξερα ότι υπήρχε μια άλλη αλήθεια πέρα από τη ζοφερή ιστορία της αμαρτίας, της τιμωρίας και της τυφλής υπακοής στους κανόνες του Θεού και του ανθρώπου.
Η αδελφή Φίλιπ Μαίρη επέστρεψε και η βαρετή οικονομία της μάθησης ήρθε μαζί της. Παρέμεινα ένας ατίθασος μαθητής, ακόμα περισσότερο. Εξορίστηκα στην «αργή τάξη». Συνέχισα να μην δίνω προσοχή, να μην κάνω την εργασία μου, να μιλάω εκτός σειράς, να φωνάζω απαντήσεις που κανείς άλλος δεν ήξερε και να σχεδιάζω τα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Τώρα, όμως, είχα μια σπίθα, μια κρυφή χαρά μέσα μου. Είχα μια ιδέα για το ποιος ήμουν. κάποιος έξυπνος και όχι πάντα καλός. Διάβαζα την εγκυκλοπαίδεια από το Α έως το Ω και βιβλία βιβλιοθήκης για την αρχαιολογία, την επιστήμη, την ιστορία και την ποίηση. Ακτινοβολούσα περιφρόνηση. Ήμουν σε άλλο μονοπάτι, ίσως προς την κόλαση, αλλά ένα από αυτά που επέλεγα.
Βιο:
Ο Joseph Bocchicchio γεννήθηκε στο Μπρούκλιν και μεγάλωσε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Μετακόμισε στο Οχάιο και φοίτησε στο Kent State University όπου σπούδασε Ιστορία, Φιλοσοφία και Δημόσια Υγεία. Ενώ βρισκόταν στο Οχάιο γνώρισε και παντρεύτηκε τη σύζυγό του Βικτώρια. Έχουν δύο παιδιά, που τώρα έχουν μεγαλώσει με δικά τους παιδιά. Ο Joseph εργάστηκε για 24 χρόνια στην Κοινοτική Ψυχική Υγεία στην Παρέμβαση σε Κρίσεις και στην Πρόληψη Αυτοκτονιών. Ο Joe είναι επίσης ακτιβιστής και οργανωτής της κοινότητας έχοντας διευκολύνει τη φτώχεια, τη δημιουργική γραφή και το θέατρο των καταπιεσμένων εργαστηρίων για τους άπορους και τους φτωχούς εργαζόμενους. Έκανε επίσης οργάνωση βάσης για τη θεραπεία του εθισμού στα οπιούχα και την πρόληψη αυτοκτονιών για το Last Letter Project στο Άκρον του Οχάιο. Ο Joe είναι πλέον συνταξιούχος και ζει στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης με τη Victoria. Ο Joe εργάζεται με μερική απασχόληση για το The Old South Meeting House, Museum and Historic Site όπου ερευνά και κάνει παρουσιάσεις για διάφορα ιστορικά θέματα. Η ποίησή του και η δημιουργική μη μυθοπλασία του έχουν εμφανιστεί στα περιοδικά Ovunque Siamo, Cut-Throat, Up-street, Jawbone, Entropy, Panning for Poems, Enclava και The Daily Clout. Έχει επίσης μια συμμετοχή στο Chap Book του Wick Poetry Center, River of Words, από το Συμπόσιο Edith Chase του 2017 που διεξήχθη στο Kent State University. Έχει επίσης γίνει δεκτή ποίηση για το έργο Traveling Stanzas του Kent State University's Wick Poetry Center.
Η γωνιά του Γκουίντο
Φεβρουάριος 1, 2021 ~ 2 Σχόλια
ΚΟΙΜΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΨΑΡΙΑ
by Μάικ Φιορίτο
Όταν είμαι έφηβος, ο πατέρας μου φτιάχνει Linguine Vongole πριν γυρίσει η μητέρα μου από τη δουλειά. Ενώ ετοιμάζει το δείπνο, ο αδελφός και οι αδελφές μου στρώνουν το τραπέζι. Είμαι υπεύθυνος για το πέταγμα της σαλάτας. Μόλις γύρισε σπίτι από τη δουλειά ο ίδιος, ο πατέρας μου ετοιμάζει γρήγορα το δείπνο. Πρώτα, κόβει το σκόρδο, το σοτάρει σε ελαιόλαδο και στη συνέχεια ρίχνει ένα κουτί λευκής σάλτσας αχιβάδας Il Progresso στην κατσαρόλα.
«Το να το βάλεις στο κουτί είναι πιο εύκολο», λέει ο πατέρας μου. «Και δεν χρειάζεται να καθαρίσετε τα μύδια, κάτι που δεν είναι εύκολο έργο».
Κοροϊδεύοντας το όνομα του πιάτου, το αποκαλώ Linguine Baffanculo, ή linguine go fuck yourself στα αγγλικά.
Αυτό που είναι ενδιαφέρον για τη συνταγή του πατέρα μου (και της μητέρας μου) για το Linguine Vongole είναι ότι είναι πολύ απλό και πολύ εύκολο να φτιαχτεί και είναι πολύ νόστιμο. Βράζετε νερό, σοτάρετε τη λευκή (ή κόκκινη) σάλτσα αχιβάδας σε ελαιόλαδο και την προετοιμάζετε. Ποτέ δεν μου περνάει από το μυαλό ότι τρώμε φαγητό που προέρχεται από κονσέρβα. Και γιατί να το κάνει; Οι γονείς μου είναι εργαζόμενοι. Δεν έχουν χρόνο να προετοιμάσουν περίτεχνα γεύματα κατά τη διάρκεια της εβδομάδας εργασίας, αν και μερικές φορές εξακολουθούν να το κάνουν.
Μόνο αργότερα συνειδητοποιώ ότι η οικογένειά μας τρώει σύμφωνα με την παράδοση της κουζίνας της Νότιας Ιταλίας. Δηλαδή, φαγητό που γίνεται γρήγορα με ό, τι είναι διαθέσιμο στο χέρι. Δεν υπάρχει πολλή φασαρία για το πόσο φρέσκα είναι τα μύδια. Κάνει ένα νόστιμο δείπνο για έξι σε τριάντα λεπτά.
Στη συνέχεια, για διακοπές, η μητέρα μου φτιάχνει scungilli, χρησιμοποιώντας κονσερβοποιημένα scungilli, προσθέτοντας σκόρδο σοταρισμένο σε ελαιόλαδο. Αν και το scungilli μπορεί να είναι εκπληκτικά απλό να συναρμολογηθεί, είναι εξαιρετικά νόστιμο. Η χλωμή, λευκή σάρκα έχει υφή σαν καλαμάρι. Κάποιοι το σερβίρουν απλά σε σαλάτα με λίγο σκόρδο, κρεμμύδι κομμένο σε φέτες, νιφάδες κόκκινου πιπεριού, λεμόνι, λάδι και ξύδι. Το σκούρο εξωτερικό στρώμα, που αφαιρείται κυρίως για αισθητικούς σκοπούς, είναι μια εξαιρετική προσθήκη σε ένα απλό ζυμαρικό με σάλτσα μαρινάρας. Είτε σερβίρεται παγωμένο σε insalata di mare είτε ζεστό σε σάλτσα μαρινάρας, το scungilli αποτελεί βασικό στοιχείο της ιταλικής αμερικανικής κουζίνας.
“Your father liked it with oil and vinegar; my brother, your uncle, liked it with spicy marinara sauce. So I made it both ways.”
“How do you like it?” I ask.
“I never ate it. I hated it.”
The word scungilli is the Neapolitan dialect word for conch, which is sconsiglio. Scungilli has a pleasant briny flavor and a dense, meaty texture. Reminiscent of a time when Neapolitans live near the ocean, conch was once eaten fresh. Today, it can be hard to find fresh conch; it’s found sold in Italian markets, stores like D. Coluccio & Sons, partially cooked and frozen or in cans. My mother insists on buying the Lamonica brand.
“You can have it in your closet for a hundred years,” my mother says. “When you open it, the conch will be fresh like you just caught it that day.”
And it’s true. I pick up a can of Lamonica scungilli and then eat it many months later. I can’t believe how fresh it tastes.
“What’s funny,” my mother adds, “is that when you get scungilli fresh from the market, it can be rough. Lamonica’s is always tender.”
“Why is that?” I ask.
“How do I know?” she says. “Maybe cooking it makes it tender.”
Although they are not as popular today as calamari, or even octopus and eel, scungilli is one of the dishes Italian Americans prepare for a holiday spread, especially for the Feast of the Seven Fishes on Christmas Eve.
Ironically, Crazy Joe Gallo is between plates of scungilli atUmberto’s Clam House when gunmen enter and open fire. Crazy Joe, wounded, makes it to the sidewalk and dies, leaving the world with one of the most iconic photos of a murdered Mafia boss.
“What other seafood dishes did you make?” I ask my mother.
“I made a cold seafood salad.”
“How do you make it?”
“Scungilli, scallops, shrimp, crab meat and sometimes octopus.”
“Why sometimes octopus?”
“First of all, I couldn’t always get it. Secondly, do you know how they prepare octopus?”
I shake my head no.
“They pound it on rocks to tenderize it. I saw that when I was a kid at the Fulton Fish Market; that image never left me.”
“That sounds horrible.”
“You’re telling me?”
“What do you put in a seafood salad?”
“After you prepare the seafood, you add diced garlic, lemon and vinegar.”
“That’s all?”
“Are you kidding me? It costs fifty dollars, more if you add the octopus.”
“How many people does it serve for fifty dollars?”
“Six people. It’s not a meal; it’s an appetizer.”
Years later, my father is in his last stages of pancreatic cancer. We bring him home from the hospital.
“Just make him comfortable,” the doctor says.
“What would you like to eat?” we ask my father. He is weak and pale, hardly able to keep his eyes open.
He feebly asks for Linguine with White Clam Sauce, Linguine Vongole.
We order the food. No time or energy to make it.
Now we are at the table, my mother, father, brother and two sisters, eating.
My father twirls the linguine on his fork and attempts to lift it to his mouth. He can’t.
“Help dad,” shouts my brother Frank at me. I’m closer to my father.
“Can I help you?” I plead.
“No, I can’t eat,” my father says.
And although he doesn’t eat the Linguine Vongole, it’s the last food he’ll ever taste.
Bio:
Mike Fiorito lives in Brooklyn, NY. His stories have appeared in Narratively, Mad Swirl, The Good Men Project , Brownstone Poetry and others. He is the author of Call Me Guido (Ovunque Siamo Press) and Falling From Trees (Loyola College/Apprentice House). He is a regular contributor to Ovunque Siamo.
Winter Issue 2021
January 31, 2021
Υποταχθείτε στο Ovunque Siamo!
Αύγουστος 1, 2017
Οι υποβολές είναι προς το παρόν ανοιχτές για το τεύχος της 1ης Ιανουαρίου!
Μάριο-Πούζο
Μάριο Πούζο