Πίνοντας μόνος

Η επιθυμία μιας αμφιθυμίας

Ενός συνεχούς άνω κάτω

Ενός ουρανού που αποκρυσταλλώνει τα σύννεφα

Που για κάποιο λόγο στερεοποίησα μέσα μου

Όπως κάνω με το συναίσθημα

Και γίναν βροχή

Επιτέλους, περάσαν χρόνια

Μα νιώθω ξανά

Καθαρή οργή, συνειδητή συνύπαρξη 

με την αγάπη

Και πόνος, θλίψη και στην κηδεία

γελούσαμε όλη τη νύχτα

Ένας μικρός τυφλός θεός που δε μυρίζει, μα ούτε γεύεται

Να πίνετε

Είναι το γερμένο πλευρό της αντικατάστασης

Μια επούλωση

Και μισώ όταν σηκώνεσαι και φεύγεις

Περισσότερο απ’ολα, με ζαλίζει

το άρωμα στον αέρα του μπάνιου

Αυτή η ανατριχίλα που μοιάζει

σαν να σε μυρίζω

και είναι τόσο άσχημη αυτή τη λυπητερή στιγμή..

Μου λείπεις, μα νιώθω όταν γράφω

Και αγαπώ όταν μου ζητάς να μείνω

ή σου ζητάω να βγάλεις τα μάτια της φρίκης

Κι ο καθρέπτης ουρλιάζει, χτυπάει τις πόρτες

Ενα σπίτι χωνί

Γουρλώνει τα βάθη

Δυο ουρανίσκοι που ορμούν στα ένστικτα

Ο άνθρωπος που ζεί στο στόμα μου

Ποτέ δεν συζητάει με τον δικό σου

Μα αδιάφορα σφυρίζουμε κλείνοντας τις κουρτίνες

Οι γείτονες του τρίτου απέναντι

η κλασική μουσική

Κι οι γάτες κοιτάνε

Καθώς επιστρέφουμε

Που θυμόμαστε ν’αγαπιόμαστε μια στο τόσο

Όταν προσπαθήσαμε

Όταν δεν σε έπεισα για τίποτα

Όταν το κέρδισες

Κι όταν το κέρδισα

Μα αργά τα βήματα, πολλά, μικρά και σήμερα βρέχει

Και είναι υπέροχα όμορφο το αμοιβαίο συναίσθημα

Σαν τα δάκρυα ενός θανάτου

Και σαν τα δάκρυα της πίστης ή της υποκρισίας

Καλά όλα αυτά

Μα

Φοβάμαι τις μικρές φυλακές στα λόγια σου

Και το βλέμμα μου που φτιάχνει κάγκελα