Ο πατέρας μου πέθανε νωρίς το πρωί του Σαββάτου στον ύπνο του. Το απόγευμα της Τετάρτης αρρώστησε. Κάθε πρωί, πριν φύγω για τη δουλειά, σταματούσα στο σπίτι των γονιών μου για να πιω έναν καφέ μαζί τους, τον οποίο η μητέρα μου έφτιαχνε για μένα χωρίς διακοπή. Την Πέμπτη, ο πατέρας μου ήταν αδύναμος, αλλά ήταν ακόμα διαυγής. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε πριν φύγω ήταν "έλα νωρίς και θα μιλήσουμε πολύ". Εκείνη την ημέρα έφυγα νωρίς από τη δουλειά, μου είπαν ότι είχε χειροτερέψει και όταν τον είδα, δεν μιλούσε πια. Ήταν συνειδητός και ξύπνιος, αλλά πολύ αδύναμος για να μιλήσει πολύ. Ήταν πολύ αδύναμος για να μιλήσει, ακόμα και τα μάτια του ήταν βαριά.
Εκείνο το βράδυ, όταν έφευγα για το σπίτι μου για να ξεκουραστώ, τον αγκάλιασα. Ήταν ακόμα ξύπνιος και κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον για τελευταία φορά. Αποχαιρέτησε με εκείνο το βλέμμα που προκάλεσε νοσταλγία, μελαγχολία, χαρά για όλα όσα είχε ζήσει και θλίψη για το αναπόφευκτο. Με κοίταξε με τη βεβαιότητα ότι για μένα θα ήταν η τελευταία του ματιά. Πήγα πάνω από το πρόσωπό της, τις ρυτίδες, τις κρεατοελιές στα χέρια της και δεν μπορούσα να σταματήσω ένα δάκρυ που έπεσε στην αγκαλιά της. Έγνεψε καταφατικά και κοίταξε το πάτωμα. Ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να φύγω. Ήξερε ότι τον αγαπούσα.