Επιστρέφω σπίτι, μετά από μακρά απουσία.
Οι δάσκαλοι δεν υπάρχουν πια,
έχουν κουραστεί να διδάσκουν σε ώτα μη ακουόντων.
Ο άνεμος τινάζει τα ξερά φύλλα,
κάτω από άδεια γραφεία
και τοίχους πελεκημένους από το χρόνο.
Ο παλιός μαυροπίνακας, κρυμμένος πίσω από κούφια γράμματα
και ένα βρώμικο σημειωματάριο, αναπαύεται πίσω από το σπασμένο τζάμι
αυτού του παραθύρου,
μέσα από το οποίο κοιτάζουν τα μάτια μου, με μελαγχολία και θλίψη.
Μελαγχολία και θλίψη,
λέξεις που πάνε χέρι-χέρι,
ανατρέχουν στη
μνήμη
μιας άλλης εποχής που πρέπει να ζήσουμε.
Αόριστα ξεχασμένα συναισθήματα, ποτισμένα από τη νοσταλγία
και την ψεύτικη επιθυμία να μεγαλώσουν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας το δώρο αυτής της ζωής είναι ότι,
η επιθυμία ότι το παρόν μας γίνεται το μέλλον μας,
χωρίς να γνωρίζουμε ότι μια μέρα θα χάσουμε το παρελθόν.
========================================