Η παράδοξη πράξη της αδράνειας, για τη μπλε ώρα όταν πέφτεις του θαμπώματος της τελειότητας. Τελειωμένο στη στιγμή που εξαχνώνεται, η ομορφιά όλων όσων γεννιούνται
αυτοπροσδιορίζεται και μαραζώνει στις λεωφόρους της ασημαντότητας.
The paradoxical act of inaction, for the blue hour when you fall into the blur of perfection. Finished in the moment of sublimation, the beauty of all that is born
it defines itself and languishes in the avenues of insignificance.
=========================================
το τσιμέντο γκρι,
για την οικοδόμηση συνοχής,
και αποσυνθέτει τη σχισμή της ενότητας,
λύκος προς λύκο,
σε υψόμετρα ορθογώνιας κατασκευής,
χαρτογραφημένα σε βασικά σημεία:
ινιακή κροταφική βρεγματική μετωπική.
Στους τέσσερις τοίχους θεμελίωσης
του παρελθόντος ερείπια μηρυκάζει παρόν, εισπνέει, εκπνέει,
στενάζει, θόρυβος.
οργανική οργανική κινητικότητα που
έχει καταχωριστεί προηγουμένως,
Γράφοντας στο Limbic Torrent
συγκεκριμένη άσκηση της αφηρημένης.
Ο άυλος χρυσός γεννιέται στη μνήμη
διατηρείται από τη σκληρή μήνιγγα,
- Ώριμη πατίνα του χρόνου -
στην καρδιά της πόλης, στην καρδιά των ανθρώπων.
Και στη μέση του τραπεζιού, καρέκλες γύρω,
όπου το άδειο λευκό του φύλλου περιμένει
την ανεξίτηλη ανάβλυση του φωτεινού χρώματος.
cement gray
to build cohesion,
and decays the rift of unity,
wolf to wolf,
in elevations of rectangular construction,
mapped to key points:
occipital temporal parietal frontal.
On the four foundation walls
ruins of the past ruminates present, breathes in, breathes out,
groan, noise.
organic organic mobility that
has previously been registered,
Writing in Limbic Torrent
concrete exercise of the abstract.
Intangible gold is born in memory
maintained by the dura mater,
- Ripe patina of time -
in the heart of the city, in the heart of the people.
And in the middle of the table, chairs around,
where the empty white of the sheet awaits
the indelible burst of bright color.
==================================================
First heartbreak hit like a meteor shower
Scattered pieces of me across these midnight hours
Thought I was titanium, found out I'm glass
Funny how love make you drop that tough act fast
Remember December? Your coat on my chair
Now I'm seeing ghosts in all this empty air
Used to write love songs, now I'm writing eulogies
For the kid I was before you schooled me, ruthlessly
Time ain't no healer, more like a translator
Turning fresh wounds into data for later
Each tear crystallized into wisdom gems
Now I'm mining pain for these strategic ends
See, that first cut carved new eyes in me
Now I read people's hearts like poetry
You left me with a PhD in goodbye
Now every new hello comes with a side of why
Crazy how memory works like slow poison
Sweet at first taste, bitter when it's closing in
Found your old playlist, damn near lost my mind
Funny how songs become landmines with time
But check it - each explosion cleared some ground in me
Built foundations where your love used to sound in me
That void you left? Turned it to a garden
Growing roses from the seeds of all our pardons
Remember thinking love was simple mathematics?
Add two hearts, subtract the world, that's all there is
Now I know it's more like quantum physics
Multiple dimensions, parallel existence
Yeah, you broke my heart but broke my blinders too
Now I see myself in HD, coming through
Crystal clear like morning after rainfall
Each crack you left now letting in light, y'all
Το πρώτο χτύπημα της καρδιάς χτύπησε σαν βροχή μετεωριτών
Σκόρπια κομμάτια μου σε αυτές τις μεταμεσονύχτιες ώρες
Νόμιζα ότι ήμουν από τιτάνιο, ανακάλυψα ότι είμαι γυαλί
Είναι αστείο πώς η αγάπη σε κάνει να εγκαταλείψεις αυτή τη σκληρή πράξη γρήγορα
Θυμάστε τον Δεκέμβριο; Το παλτό σου στην καρέκλα μου
Τώρα βλέπω φαντάσματα σε όλον αυτόν τον άδειο αέρα
Παλιά έγραφα τραγούδια αγάπης, τώρα γράφω εγκώμια
Για το παιδί που ήμουν πριν με σχολάσεις, ανελέητα
Ο χρόνος δεν είναι θεραπευτής, περισσότερο σαν μεταφραστής
Μετατροπή φρέσκων πληγών σε δεδομένα για αργότερα
Κάθε δάκρυ αποκρυσταλλώθηκε σε πετράδια σοφίας
Τώρα εξορύσσω τον πόνο για αυτούς τους στρατηγικούς σκοπούς
Κοίτα, εκείνη η πρώτη κοπή χάραξε νέα μάτια μέσα μου
Τώρα διαβάζω τις καρδιές των ανθρώπων σαν ποίηση
Με άφησες με διδακτορικό στο αντίο
Τώρα κάθε νέο γεια έρχεται με μια πλευρά του γιατί
Τρελό πώς λειτουργεί η μνήμη σαν αργό δηλητήριο
Γλυκό στην πρώτη γεύση, πικρό όταν κλείνει
Βρήκα την παλιά σας λίστα αναπαραγωγής, σχεδόν έχασα το μυαλό μου
Αστείο πώς τα τραγούδια γίνονται νάρκες με τον καιρό
Αλλά ελέγξτε το - κάθε έκρηξη καθάρισε λίγο έδαφος μέσα μου
Έχτισε θεμέλια εκεί που η αγάπη σου ακουγόταν μέσα μου
Αυτό το κενό που άφησες; Το μετέτρεψε σε κήπο
Καλλιέργεια τριαντάφυλλων από τους σπόρους όλων των συγχωρών μας
Θυμάστε ότι η αγάπη ήταν απλά μαθηματικά;
Προσθέστε δύο καρδιές, αφαιρέστε τον κόσμο, αυτό είναι το μόνο που υπάρχει
Τώρα ξέρω ότι μοιάζει περισσότερο με την κβαντική φυσική
Πολλαπλές διαστάσεις, παράλληλη ύπαρξη
Ναι, ράγισες την καρδιά μου αλλά μου έσπασες και τις παρωπίδες
Τώρα βλέπω τον εαυτό μου σε HD, να περνάει
Κρυστάλλινο σαν το πρωί μετά τη βροχή
Κάθε ρωγμή που άφηνες, αφήνει τώρα το φως, όλα
========================================================